อนุสกุลหลิว บทที่ 2

อนุสกุลหลิว บทที่ 2

ยามเย็นสกุลหลิวยังคงเงียบเชียบ ไร้ผู้คนเฉกเช่นสกุลใหญ่ทั่วไป หวางชิงเดินนำหน้าไปทางสะพานไม้ทอดยาว

“เมิ่งหลัว”

“เจ้าค่ะ”

“สกุลข้าเป็นพ่อค้าร้านเต้าหู้ มิได้ร่ำรวย แต่ภายในเรือนยังมีคนพลุกพล่าน เจ้าว่าสกุลหลิวแปลกหรือไม่”

“แต่ในโรงครัวมีพ่อครัวแม่ครัวมากมายนะเจ้าค่ะ ทั้งเด็กรับใช้ เมิ่งหลัวนับแล้วราวยี่สิบกว่าคน”

“หื้อ โรงครัวของที่นี่ใช้คนมากขนาดนี้ ทั้งที่อยู่กันไม่กี่คน”

พูดจาไม่เท่าไรหวางชิงและเมิ่งหลัวก็มาถึงเรือนหลังหนึ่งคั่นระหว่างเรือนนายท่านและเรือนของฮูหยิน

เรือนนี้ไม่มีเครื่องนอน เป็นเรือนสำหรับรับประทานอาหารโดยเฉพาะ ประตูเปิดกว้างออกทุกบานมองเห็นคนที่อยู่ภายในกำลังนั่งรอนางอยู่

“หวางชิงขออภัยที่มาช้า ยังไม่คุ้นชินทาง”

หวางชิงยอบกายไปทางนายท่าน บุรุษรูปงามยิ่งสวมใส่อาภรณ์สีอ่อนปล่อยผมยาวด้านหลังครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งมัดรวบไว้กลางศีรษะผูกรัดด้วยผ้าสีเดียวเข้าชุดประดับหยกขาว

ท่าทางสูงสง่างดงาม กิริยามารยาทสมเป็นบุตรชายคนโตสกุลใหญ่

“ไม่เป็นไรน้องหญิง นั่งก่อน เดินมาไกลหรือไม่”

มือใหญ่นุ่มนิ่มรวบมือนางไว้แล้วพยุงให้ลุกขึ้นพาเดินหรืออาจเรียกได้ว่าประคอง ลำแขนโอบเอวนางไว้บีบแน่นคล้ายกำลังสะกดกลั้นอารมณ์

นายท่านหื่นกามเพียงนี้ ถึงว่าจำต้องรับอนุมาคลายอารมณ์

“ไม่ไกลเจ้าค่ะ”

“นั่งตรงนี้ข้างพี่”

หวางชิงชำเลืองมองฮูหยินยังแย้มยิ้มจึงนั่งลง

“เดี๋ยวรอนายท่านรองเสียก่อนค่อยลงมือทาน”

“นายท่านรอง?”

“น้องชายฝาแฝดของพี่เอง อาจมาช้าหน่อยเพราะตรวจร้านค้าหลายร้าน”

หวางชิงยิ้มรับไม่ทันได้เอ่ยถามพลันได้ยินเสียงลงฝีเท้าหนักอย่างคนใช้แรงมาตามสะพานไม้ทอดยาว ก่อนที่นางจะได้เห็นบุรุษอีกคนที่หน้าตาเหมือนนายท่านหลิวซางไม่มีผิด เหมือนแม้กระทั่งสีของนัยน์ตา ความหนาของเส้นผม หรือแม้กระทั่งรอยยิ้ม

“นายท่านรอง”

หวางชิงแอบสะดุ้งเมื่อเห็นฮูหยินใหญ่ลุกขึ้นยืนยอบกาย รวมไปถึงท่านพี่หลิวเทียนที่คล้ายระวังกิริยามากขึ้น

“นี่อนุชิง” ฮูหยินเอ่ยแนะนำแผ่วเบา น้ำเสียงนอบน้อม

ร่างสูงใหญ่ในชุดสีเข้มรวบผมตึงบนศีรษะรัดด้วยผ้าสวมกว้านหยกสีเขียว สะบัดผ้าอย่างแรงก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามนาง

“นางไม่มีปากหรือ”

หวางชิงสะอึกขึ้นก่อนเม้มปากแล้วลุกขึ้นคารวะอย่างเสียไม่ได้ ในเมื่อนางเป็นอนุนายท่านบุตรชายคนโต ส่วนบุรุษตรงหน้าเป็นเพียงสกุลรอง

“หวางชิงคารวะนายท่านรอง”

ดูเหมือนว่าเสียงนุ่มของนางเรียกความสนใจจากคนผู้นี้ เพราะมือที่กำลังจับตะเกียบหยุดไปครู่ก่อนจะแหงนดวงหน้าคมสันจ้องนางนิ่งด้วยตากระบี่ เอ่ยเสียงราบเรียบ

“กินข้าว”

หวางชิงหน้าม้านจนเจื่อนค่อยย่อร่างนั่งลงตามเดิม

“น้องเทียน วันนี้ท่านอาจางส่งเทียบเชิญงานเลี้ยง จัดที่จวนต้นสกุล”

“เมื่อไร”

“อีกราวสามอาทิตย์ งานวันเกิดอาสะใภ้”

“อืม”

หวางชิงนั่งกินเงียบ ๆ คอยลอบสังเกตการณ์ทุกคนบนโต๊ะ  ดูท่าว่านายท่านรองคงเป็นบุคคลสำคัญคนหนึ่ง

“พี่อยากจะพาน้องชิงไปด้วย”

กึก...

เสียงตะเกียบกระทบชามดังขึ้นเบา ๆ นางได้สบตาคมกล้าฝั่งตรงข้ามเพียงครู่แล้วเป็นนางเองที่หลุบตาหนี

“ท่านพี่ควรมีมารยาท การพาอนุออกงานนอกจากไม่ให้เกียรติภรรยาตนเองแล้ว ยังดูหมิ่นท่านอา”

หวางชิงเห็นลูกกระเดือกพี่หลิวซางขยับกลืนน้ำลาย จึงเลื่อนสายตาไปทางเขา

“แล้วการต่อว่าพี่ชายตนเองต่อหน้าผู้อื่น ถือเป็นการให้เกียรติหรือ?”

หวางชิงโพล่งขึ้นแล้วจึงได้สังเกตว่าทุกคนบนโต๊ะเงียบสนิท มือของพี่หลิวเทียนและฮูหยินหยุดค้างกลางอากาศ โดยเฉพาะบุรุษตรงหน้า

“ยังไม่ทันได้เข้าห้องหอเปิดผ้าร่วมเสพสังวาส แต่ดูท่าอนุชิงรีบร้อนอยากเปิดตัว แล้วถ้าหากไม่ถูกใจท่านพี่ ลีลาไม่สมควรเป็นอนุ หรือมีข้อตำหนิอื่นใด”  สายตาดุดันเลื่อนลงตรงกลางทรวงอกแล้วยกมุมปากขึ้น “อนุชิงอาจอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งคืน”

“น้องเทียน เจ้าอย่าได้ข่มขู่น้องชิงเช่นนี้”

หวางชิงหันหน้าไปทางนายท่านสกุลหลิว ตระหนกอยู่ภายใน อะไรกัน! เป็นบุตรชายคนโตไยจึงพูดจาอ่อนน้อมต่อน้องชาย แต่นางยังยิ้มเยือน

“พี่เทียนไม่ต้องออกหน้าแทนชิงชิงเจ้าค่ะ ให้นายท่านรองต่อว่าสั่งสอนชิงชิงเถิด”

“ฮ่ะ ฮ่า มื้อเย็นวันนี้ดูครึกครื้นยิ่งนัก”

หลิวเทียนกระแทกตะเกียบบนพื้นโต๊ะแล้วคีบปลานึ่งส่งข้ามไปวางบนชามหวางชิงด้วยสีหน้าเยาะหยัน

“เอาเข้าปากเสีย ปากจะได้ไม่ว่าง”

หวางชิงถึงกับอึ้งงัน บุรุษที่งามสง่าผ่าเผย ดวงหน้าหล่อคมสัน กิริยามารยาทงดงามทว่าปากจัดเหลือทน นางเม้มปากแล้วคีบปลานึ่งออกจากชามข้าว ใส่ลงชามทิ้งเศษอาหาร

“บังเอิญว่าชิงชิงไม่ใคร่ถูกชะตากับปลาสักเท่าไร”

“ถ้าเช่นนั้น เจ้าทานหมูหรือไม่”

นางมองหมูสามชั้นมันเยิ้มบนชามตนเองหลังจากที่นายท่านรองคีบมาวางอีกชิ้น ใบหน้าของนางยามนี้คงไม่น่าดูนักเพราะสังเกตจากสีหน้าของฮูหยินแล้วคล้ายจะซีดลงไปหลายส่วน

ไม่ทันที่นางจะคีบออกจากชาม

“หากเจ้าคีบออก ข้าจะคีบใส่เข้าไปใหม่ คีบใส่จนกว่าเจ้าจะกินและหุบปาก...”

หวางชิงวางตะเกียบทันควัน จ้องสบตานายท่านรอง

“ถ้าเช่นนั้นชิงชิงอิ่มแล้ว ขอตัวกลับเรือนก่อน”

ครืด....

“นั่งลง”

“ไม่ ชิงชิงเดินทางมาเหนื่อยต้องการพักแล้ว”

ปัก!

เสียงวางตะเกียบกระแทกโต๊ะดังจนทุกคนในโต๊ะสะดุ้งโหย่ง หวางชิงลอบสบตาฮูหยินที่พยายามส่ายหน้าห้ามปรามแต่คงสายไปเสียแล้ว

“ในเมื่ออนุชิงต้องการพักผ่อนเร็วแต่หัววัน รบกวนพี่หญิงแขวนโคมให้พี่ใหญ่ด้วยแล้วกัน”

ครืด....โครม!

บุรุษร่างใหญ่เพียงได้ลุกอย่างแรงจนเก้าอี้ลากกระทั่งล้มลงพื้นส่งเสียงดังครืน นายท่านรองไม่เอ่ยร่ำลาผู้ใดแม้แต่น้อย สะบัดชายผ้าตามแรงอารมณ์กรุ่นโกรธก่อนจะเดินออกจากห้องอาหารหายลับไปกับความมืด

ระหว่างทางเดินกลับเรือนเล็ก นางสังเกตเห็นคนรับใช้มีมาให้เห็นบ้างตามจุด แต่ถือว่าน้อยไปอยู่ดี

“เมิ่งหลัว”

“เจ้าคะคุณหนู”

“ไปสืบมาให้ข้าหน่อยว่านายท่านรองเป็นใคร มีความสำคัญอะไรกับเรือนหลังนี้”

“มีเรื่องหรือเจ้าคะ”

“ระหว่างมื้ออาหาร ข้าสังเกตว่าพี่เทียนกับพี่หญิงคล้ายเอาใจและมีท่าทีอ่อนน้อมหลายส่วน”

“คุณหนูคิดมากไปเองหรือเปล่าเจ้าคะ นายท่านอาจเป็นผู้มีมารยาทงาม”

“เจ้าจะบ้าเหรอ มารยาทงามไยต้องพูดจาอ่อนน้อมเพียงนั้น ...”

หวางชิงพูดไม่ทันจบมาถึงเรือนเสียก่อนแล้วเบิกตากว้างเมื่อเห็นเรือนเล็กของตนเองถูกแขวนโคมแดงไว้สองโคมหน้าเรือน รวมไปถึงบ่าวรับใช้ทยอยหอบอาบเข้าไปในห้อง

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

“อนุชิง”

“ป้าฉี มีเรื่องอันใดหรือ”

“ฮูหยินสั่งให้แขวนโคมเจ้าค่ะ”