อนุสกุลหลิว บทที่ 3

อนุสกุลหลิว บทที่ 3

“ป้าฉีหมายถึงอะไร”

หวางชิงก้าวข้ามธรณีเข้าไปในห้อง กลิ่นไอน้ำร้อนกรุ่นระคนกลิ่นดอกไม้

“ทุกครั้งที่มีร่วมเสพสังวาส จะมีการแขวนโคมเพื่อแจ้งแก่คนในเรือนเจ้าค่ะ”

“แจ้งคนในเรือน ทำไมต้องแจ้ง ข้ากับท่านพี่จะนอนด้วยกันต้องบอกคนในเรือนหรือ?”

“เจ้าค่ะ ทุกครั้งจะมีผู้บันทึกการร่วมสังวาส วัน เวลายามนายท่านหลั่งน้ำพิสุทธิ์”

มาถึงตรงนี้หวางชิงถึงเข้าใจ พวงแก้มของนางทั้งสองข้างเห่อร้อนแดงซ่าน

“อนุชิงคงสงสัย นั่นเพราะสกุลหลิวต้องการบุตรชายเพื่อสืบสกุลเจ้าค่ะ การนับวันเวลาที่พอเหมาะจะช่วยให้ได้ลูกเร็วขึ้น”

“แล้วนายท่านรอง”

“นายท่านรอง? อนุชิงหมายถึง...”

“นายท่านรองยังไม่แต่งงานหรือ เหตุใดไม่เป็นเขา”

“อนุชิงพูดน่าขัน บุตรที่เกิดจากนายท่านรองจะสืบเชื้อสายรับช่วงต่อไปอย่างไรกันเจ้าคะ มาเถิดเจ้าค่ะ อาบน้ำพรมน้ำหอมกลิ่นดอกไม้เสียหน่อย นายท่านจะได้หลงใหล”

ขั้นตอนทำความสะอาดไม่มากเท่าไร แต่การมีข้ารับใช้คอยขัดถู หวางชิงยอมรับว่าช่วยให้นางผ่อนคลายจากความเครียดของการเข้าห้องหอคืนแรก

ห้องหอ...

ริมฝีปากกระจับยิ้มหยัน นางมีสิทธิ์เรียกคำนั้นหรือ ในเวลานี้นางเป็นเพียงอนุ ถ้านายท่านถูกใจชื่นชอบถือว่าเป็นบุญวาสนา ยิ่งได้บุตรชายยิ่งถือเป็นมหาลาภให้นางได้อยู่อย่างสุขสบายไปตลอดชีวิต

“อันนี้น้ำมันหอม เยาะใส่น้ำจะทำให้ตัวท่านลื่นเรียบ ที่สำคัญเวลาถึงตอนที่นายท่านนำเสาค้ำแท่งใหญ่สอดใส่ อนุชิงจะไม่เจ็บมากนัก”

นางก้มหน้าสะเทิ้นอาย เมื่อหัวค่ำสังเกตว่านายท่านหลิวซางรูปร่างสูงใหญ่ ตรงส่วนนั้นคงอลังการไม่น้อย

ตัวนางเกิดในสกุลต่ำกว่า การพูดจาย่อมโผงผาง ซ้ำช่วยบิดามารดาค้าขาย พบเห็นผู้คนมากมาย เรื่องเพศอย่างว่าการสังวาสย่อมเคยได้ยินมาบ้าง

“แล้วนายท่านชื่นชอบแบบใด ป้าฉีรู้หรือไม่” นางถามเสียงค่อย

“ท่านอย่าได้กังวล ครั้งแรกนายท่านจะเป็นฝ่ายนำเอง”

เพียงคิดกายสตรีแรกรุ่นพลันซ่านเสียวสะท้านไม่รู้สาเหตุ หรือเพราะส่วนผสมในน้ำ หรืออาจเพราะนางต้องใจนายท่านไปแล้ว ก็ไม่รู้แน่ชัด

รับรู้เพียงว่าในเวลานี้ร่างกายของนางกำลังฉ่ำชื้นเปียกหน้าขา เนินน้อยเต้นตุบ ๆ

นางลุกขึ้นจากอ่างน้ำแล้วสวมอาภรณ์สีแดงเนื้อบางมองเห็นทุกส่วนสัดกระทั่งยอดหัวนมเล็กแหลม นางพาร่างอรชรเล็กแต่อวบอิ่มเยื้องย่างไปนั่งยังปลายเตียง

บ่าวรับใช้ต่างค่อย ๆ ทยอยออกจากห้องปิดประตูมิดชิด เหลือเพียงนางผู้เดียว

ดวงตาดอกท้อเริ่มหรี่ปรือ เพิ่งสังเกตเห็นกระถางกำยานมุมห้อง ส่งกลิ่นแปลกประหลาดทว่าละมุน นางลุกเดินไปใกล้ชะโงกหน้ามอง

แอ๊ด....

พลันประตูห้องนอนถูกเปิดด้วยชายคนเดิมเมื่อหัวค่ำ นายท่านหลิวซาง

“ท่านพี่”

ร่างเล็กสวมใส่ผ้าเนื้อบางยืนท่ามกลางเสียงแรงเทียนหลายเล่ม มองเห็นส่วนสัดชัดเจน ผมเหยียดยาวสลวยดำขลับ ริมฝีปากกระจับเล็กทาสีแดงระเรื่อ

ภาพของนางคงทำให้เกิดอาการบางอย่างจากบุรุษ เพราะปลายจมูกนายท่านสกุลหลิวแดงขึ้นหลายส่วน

“นั่นกำยานสำหรับช่วยให้เจ้าผ่อนคลาย ไปขึ้นเตียงแล้วถอดเสื้อออก”

“เดี๋ยวนี้งั้นหรือเจ้าคะ”

“แล้วจะรอถึงเมื่อไรกัน เวลาไม่คอยท่า คืนหนึ่งพี่หลั่งได้ถึงสองน้ำ”

หวางชิงกะพริบตาถี่อย่างไม่เข้าใจแต่ยังพาร่างมากเสน่ห์ไปทางเตียงแล้วถอดสายรัดคาดเอวออก

“เอาสายรัดวางไว้ด้านข้าง ส่วนเสื้อคลุมโยนลงพื้น”

นางทำตามสั่งไม่เกี่ยงงอน

“ขึ้นไปนั่งชันเข่าแล้วหันหน้ามาถ่างขา พี่อยากจะเห็นโยนี”

หวางชิงสะอึกเล็กน้อย แต่นางเป็นเพียงอนุฉะนั้นจึงคลานขึ้นเตียงแล้วหันหน้าไปทางนายท่านหลิวซาง เอนกายไปด้านหลังเล็กน้อยใช้ข้อศอกยันตัวไว้ ชันเข่าแล้วเปิดขา

“อืม...ออกอีกให้กว้าง”

หลิวซางพูดพลางขยับไปใกล้พร้อมเปลื้องเสื้อคลุมสีเข้มออกจากเรือนร่าง

ดวงตาดอกท้อคราแรกหรี่ปรือ บัดนี้เบิกกว้างเพราะท่อน หยางกลางหว่างขาของนายท่านดั่งกระบองแข็งโด่ กลุ่มขนดกดำยังมิอาจปกปิดขนาดพวงสวรรค์ทั้งยวงใหญ่ย้อยจนนางลอบกลืนน้ำลาย

“อยากกินหรือ คืนนี้ชิงชิงของพี่จะได้ทั้งเลีย ชิมและกินจนอิ่มหนำสำราญ”

ท่ามกลางแสงสีเหลืองนวลของแรงเทียนหลายเล่ม บังเกิดเงาดำบนฉากหลัง เงาดำทะมึนของชายร่างสูงใหญ่พาดอยู่บนผนังในห้องนอนเรือนหลังแรก

กลิ่นกำยานยังกรุ่นกำจายโดยรอบห้องในคืนแรกของสาวรุ่นดั่งคืนเข้าห้องหอ เสียแต่ว่านางเป็นอนุ

ร่างกายของนางค่ำนี้อ่อนระทวยจากพิษกลิ่นกำยานเสียสาว ร้อนเร่าขึ้นหลายส่วนเพียงเอนกายเปิดขาอ้าออกกว้าง น้ำหยาดทิพย์พลันหลั่งไหลต้องการโดนเสียบแทง

“ท่านพี่”

หวางชิงเรียกเสียงสั่นเครือ ยื่นมือยาวเหยียดตรงอ้อนขอบางสิ่งจากชายดวงหน้าคมสันตรงหน้า

“ชิงชิงอยากได้เจ้านี้หรือ”

หลิวซางจับแท่งยาวตนเองขึ้นให้ตั้งตรง แล้วรูดจนหนังเนื้อเปิดหัวมองเห็นร่องเล็กผ่ากลางหยาดน้ำ

“เจ้าค่ะ”

นางยังส่งเสียงแหบพร่า ความต้องการอัดแน่นในทรวงรวดร้าวลงหน้าขาพาให้เปียกชื้น

“พี่มองเห็นร่องของเจ้าเปียก อ่า...น้ำไหลลงฟูกที่นอน”

“ท่านพี่”

หวางชิงยังเรียกด้วยน้ำเสียงเว้าวอน มือเริ่มสั่นสะท้าน ใจนางรับรู้ทุกสิ่งแต่มิอาจห้ามตนเองได้ มือเล็กสั่นเทา

นายท่านสกุลหลิวคุกเข่าบนเตียง เดินด้วยเข่าเข้าไปใกล้พาร่างสูงใหญ่คุกเข่ากลางหว่างขา แต่หยุด..

“ท่านพี่! น้อง อื้ออออ”

ยังไม่ทันได้แตะต้องเสียงหวานแหลมสูงใกล้ขาดใจพลันดังขึ้น นางเอนกายทิ้งตัวลงนอนแล้วเหยียดขาข้างหนึ่งขึ้นเหยียบหน้าอกแกร่งมัดกล้ามไว้

“เจ้าร่าน ร่านอยากให้พี่เข้าไปเช่นนี้”

หวางชิงแหงนศีรษะจนลำคอแอ่นโค้ง อ้าปากหอบหายใจยามหลิวซางวางฝ่ามือลงเนินสาว เนินเนื้ออวบอูมขนอุย จุดที่มิมีบุรุษใดเคยได้ลิ้มลอง

“เจ้าขนน้อยนัก แต่พี่ยังมิใคร่พอใจ คราวหน้าจะให้ป้าฉีโกนออก”

“เจ้าค่ะ” หวางชิงหลับตาพริ้ม ในเวลานี้จะให้นางทำอะไรย่อมยอมทั้งสิ้น ขอเพียงให้ท่อนเนื้ออุ่นได้ชำแรกแทรกสมสู่จนนางกรีดร้อง

นิ้วเรียวยาวหยาบกร้านเริ่มสอดใส่ นิ้วกลางขยับลึกเลื่อนเข้าออกเชื่องช้าก่อนจะถี่ขึ้นจนรัว กระแทกสันมือตรงติ่งสวาทจนเกิดเสียง

“อื้อออ ท่านพี่ อ่า”

“พรหมจารียังแน่น อา...ดียิ่ง พี่จะกระแทกร่องรูเจ้าจนช้ำ จนเจ้าร้องครางและแตกน้ำ ดีหรือไม่”

“อื้อ....”

หวางชิงส่ายหน้าแอ่นเนินสาวขึ้นสู้ ให้เนื้ออวบอูมสัมผัสรับแรงกระแทกของสันมือ ปลายนิ้วเรียวรูดจุดกระสันภายในร่องนิ่ม ทางขรุขระทว่าเปียกชื้น

“น้ำไหลออกมาแล้วชิงชิง พี่อยากดูด”

เวลานี้ท่านพี่เลื่อนนิ้วออกมาจากถ้ำน้อย เขาปาดน้ำเหนียวใสจนทั่วโหนกเนื้อก่อนจะกวักขึ้นแล้วเอาเข้าปากกดยิ้มมุมปาก

“ท่านพี่ อ่า”

หลิวซางเคลื่อนร่างโน้มลงเข้าหาหน้าอกอวบอิ่ม กอบมือบีบนมจนยอดหัวตั้งชัน ครอบปากดูดแล้วกัดกิน

“อ่า ท่านพี่ ข้าเจ็บ อื้อออ”

เสียงร้องหวีดแหลมจากความเจ็บปวดระคนสุขสันต์ยิ่งทำให้นายท่านลงฟันแรงขึ้น ปากใหญ่หนาดูดเนื้อก้อนขาวจนทั่วเป็นรอยจ้ำสีแดง รอยฟันกัดกินเริ่มปรากฏให้เห็น

เขาไถลเลื่อนร่างสูงใหญ่ลงพร้อมพรมปากลากลิ้นสากตามลงเรื่อย ๆ ถึงเนินหน้าท้อง วนลิ้นรอบสะดือ แล้วมุดหน้าเข้ากลางหว่างขา

“อ้าออก ถ่างขาชิงชิง”

คำสั่งระคนสั่นพร่าทำให้หวางชิงรับรู้ว่านายท่านกำลังตกลงในบ่วงเสน่หาเช่นกัน นางขยับเท้าเหยียบบ่าเขาไว้ทั้งสองข้างแอ่นเนินสาวขึ้นสู่ปาก

“เลียน้อง ท่านพี่ กินน้องให้หมด น้องอยากให้พี่ลงลิ้น”

เสียงหัวเราะในลำคอดังกระหึ่มจากนั้นจึงตามมาด้วยความหฤหรรษ์จนนางต้องหวีดร้อง

“อ่า อ๊าชชช์”