10.2 | แค่จูบกลัวอะไร

               เอวารินยอมรับกับตัวเองในใจ เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้ชายคนไหนมาก่อน แล้วทำไมกับผู้ชายคนนี้เธอถึงต้านทานพลังงานอันทรงอำนาจบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเขาไม่ได้

“ว่าไง คุณอยากรู้เรื่องอะไร ถามสิครับ” เขาโอบแขนอีกข้างไปด้านหลังแล้วรั้งร่างบางเข้ามาชิดมากยิ่งขึ้น แววตาที่ก้มมองเต็มไปด้วยประกายความปรารถนาอันร้อนแรง

               “ฉะ...ฉัน...ฉันอยากรู้ว่า...” หญิงสาวพูดตะกุกตะกัก แล้วสมองก็ตายกะทันหัน เสน่ห์อันล้นเหลือของเขาทำให้เธอไม่เป็นตัวของตัวเองและถึงกับลืมไปชั่วขณะว่าจะถามอะไร

               “ถ้าคุณไม่ถาม ผมจะทำละนะ”

“จะทำอะไรคะ” เอวารินถามเสียงแผ่วทั้งที่พอจะเดาได้อยู่แล้วว่าเขาจะทำอะไร

               “ทบทวนความทรงจำให้คุณไง”

               หญิงสาวหลับตาลงอย่างทำตัวไม่ถูก เมื่อเขากระซิบตอบเสียงเซ็กซี่ที่ข้างหูแล้วขบเม้มไปตามสันใบหู เธออยากห้ามเขาแต่ไม่รู้ว่าเสียงหายไปไหนหมด ฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างที่วางทาบอยู่บนแผงอกกว้างกลายเป็นขยุ้มแรง ริมฝีปากเม้มแน่นปิดสนิท ปลายเท้าจิกเกร็ง

               “นี่คุณกลัวผมขนาดนี้เลยเหรอ” มาร์คัสกลั้นหัวเราะไว้แทบไม่อยู่ ตอนแรกเขาคิดจะทำเนียนมีอะไรกับเธอสักยกหลังอาหารแต่เมื่อเห็นอาการแบบนี้ของเธอแล้วจึงคิดว่าน่าจะให้เวลาเธอทบทวนความรู้สึกของตัวเองสักนิด เพราะถ้าฝืนทำตอนนี้เธออาจจะเกร็งมากจนเป็นลมไปเลยก็ได้ “ไปเดินเล่นกันดีกว่า”

               “คะ?” เอวารินงงที่เขาเปลี่ยนโหมดกะทันหันจนเธอตั้งตัวไม่ติดอีกแล้ว

               “หรือว่าคุณอยากนอนเล่น” เขาแกล้งถามยั่ว

               “ไม่ค่ะ ฉันอยากไปเดินเล่นมากกว่า” หญิงสาวรีบตอบก่อนที่เขาจะเปลี่ยนโหมดกลับมาเป็นสายหื่น และทั้งที่ลึกๆ แล้วเธอต้องการเขา แต่ลึกลงไปกว่านั้นกลับมีคำถามหนึ่งดังก้องอยู่ในใจว่า ที่เธอรู้สึกต้องการเขา มันเป็นแค่ความรู้สึกทางเพศหรือเป็นเพราะความรักและความผูกพันที่เธอกับเขาเคยมีต่อกันกันแน่

เอวารินปล่อยให้มาร์คัสจูงมือเดินมาตามชายหาดที่ทอดยาวอย่างเงียบเชียบเพราะความรู้สึกที่เกิดขึ้นในห้องครัวยังคั่งค้างอยู่ในหัว

               “เงียบเชียว คิดอะไรอยู่เหรอครับ”

               “เราจะอยู่ที่นี่กันอีกนานแค่ไหนคะ” เธอย้อนถามแทนการพูดถึงเรื่องที่กำลังทำให้สับสน

               ร่างสูงที่เดินเคียงข้างกันมาตลอดก้าวขึ้นไปยืนตรงหน้าแล้วถามพลางมองสบตาแบบยังไม่อยากกลับ “คุณอยากกลับแล้วเหรอ”

               “ฉันอยากกลับไปทำงาน หายตัวไปตั้งเดือนนึง ป่านนี้เจ้าของงานที่ฉันเคยรับไว้ด่าฉันยับไปหมดแล้วมั้ง” นางแบบสาวนึกกังวล ทั้งกลัวเสียเครดิตการทำงาน อีกทั้งผู้ว่าจ้างทั้งหลายต่างก็เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ที่สนิทสนมและเคารพนับถือกันทั้งสิ้น

               “ผมไม่ให้คุณกลับไปเป็นนางแบบแล้ว” ชายหนุ่มเริ่มออกอาการ ‘หวงเมีย’ ใครจะอยากให้ภรรยาตัวเองไปเดินโชว์ให้ชายอื่นเชยชม แถมงานส่วนใหญ่ของเธอยังออกแนวเซ็กซี่อีกต่างหาก

               “มันเป็นงานของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์ห้าม”

               “ผมเป็นสามี ผมมีสิทธิ์”

               “แต่จะให้ฉันเกาะคุณกินไปตลอดชีวิตฉันทำไม่ได้หรอกนะ”

               “เมียคนเดียวผมเลี้ยงได้ ออกจากเกาะแล้วคุณเตรียมตัวไปอยู่นิวยอร์กกับผม แล้วถ้าคุณอยากทำงานจริงๆ ผมจะยกบริษัทให้คุณบริหารสักบริษัท หรือถ้าคุณอยากเปิดบริษัทใหม่ก็ได้ เอาที่คุณสบายใจเลย” เขาบอกเสียงเรียบอย่างทรงอำนาจจนฟังเหมือนเป็นการออกคำสั่งมากกว่า

               “คุณมีสิทธิ์อะไรมาบงการชีวิตฉันแบบนี้เนี่ย”

               “สิทธิ์ของความเป็นสามี” เขายืนยันเสียงเข้ม “ไปอยู่นิวยอร์กด้วยกันนะ ผมทิ้งงานที่โน่นมานานมากแล้ว หลังจบคดีเจสันคงต้องรีบกลับ”

               “ฉันยังจำไม่ได้เลยว่าเรื่องระหว่างเราที่คุณเล่าให้ฉันฟังมันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าแล้วจะให้ฉันไปอยู่กับคุณได้ยังไง”

               “คุณไม่ต้องสนใจว่าจะจำได้หรือจำไม่ได้ได้มั้ย!” มาร์คัสโพล่งออกมาด้วยความอึดอัดใจ “คุณลองฟังเสียงหัวใจตัวเองดูสิว่าตอนนี้คุณรู้สึกยังไงกับผม ผมรู้นะว่าตอนที่อยู่ในครัวคุณก็ต้องการผมเหมือนกัน แล้วคุณจะฝืนความรู้สึกตัวเองทำไม ต่อให้เราไม่ใช่สามีภรรยากัน แต่ถ้าคุณอยากมีเซ็กซ์กับผมคุณมีสิทธิ์ที่จะทำได้ คุณเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ อยากทำก็ทำ ไม่เห็นต้องคิดมากเลย”

               เอวารินเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้าด้วยความกรุ่นโกรธระคนเสียใจกับคำพูดที่ดูถูกศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงของเธออย่างร้ายแรง “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงสำส่อนที่คิดจะนอนกับผู้ชายคนไหนก็นอนได้แบบไม่ต้องคิดนะ”

               “ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเมื่อเห็นว่าดวงตากลมโตสีน้ำตาเข้มของเธอมีน้ำตาคลออยู่เต็มเบ้า

               “ฉันจะกลับกรุงเทพฯ” เอวารินเบี่ยงตัวออกจากมือของเขาแล้วถอยหลังห่างออกมาหนึ่งก้าว

               “อีกสามวันผมจะพาคุณกลับ”

               “ฉันจะกลับวันนี้”

               “ไม่ได้”

               “ฉันจะกลับวันนี้และเดี๋ยวนี้” เธอย้ำด้วยน้ำเสียงกดต่ำ

               มาร์คัสถอนหายใจแบบยอมจำนอน แต่เมื่อแหงนหน้ามองฟ้าก็ต้องคิดหนักเพราะท้องฟ้าเริ่มมีเมฆสีเทาทะมึนลอยมารวมตัวกันอย่างหนาแน่น เขาไม่แน่ใจว่าฝนกำลังจะตกธรรมดาหรือจะมีพายุเข้า แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ควรเสี่ยง

               “รอพรุ่งนี้นะ วันนี้ฝนจะตกออกเรือไม่ได้”

               “ไม่ต้องมาโกหกเลย”

               “ถ้าไม่เชื่อคุณก็ลองแหงนหน้ามองฟ้าดูสิ เมฆดำลอยมาขนาดนั้นคืนนี้ฝนคงตกหนัก” ชายหนุ่มบอกพลางใช้สองมือประคองใบหน้าของหญิงสาวให้เงยขึ้นมองฟ้า

               เอวารินเห็นสภาพอากาศแล้วจึงยอมอ่อนลง “ฉันยอมอยู่ที่นี่ต่ออีกวันนึงก็ได้”

               “พูดง่ายๆ แบบนี้สิถึงจะน่ารัก”

               “ปล่อยฉันได้แล้ว” เอวารินพยายามจะดึงสองมือใหญ่ที่โอบอยู่ที่แก้มออกแต่เขาไม่ยอมปล่อย

               “ขอจูบทีนึงก่อนแล้วจะปล่อย”

               “ม่ายยย” หญิงสาวอยากจะถอยหนีแต่ใบหน้าถูกล็อกไว้แน่นจนขยับตัวไปไหนไม่ได้ ได้แต่เบิกตากว้างมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ “อย่านะ”

               “แค่จูบ กลัวอะไร”

               “กลัวคุณทำมากกว่าจูบ” เธอตอบไปตามตรง