10.3 | ไม่รักษาสัญญา

               “คุณเห็นผมเป็นคนยังไง” เขาถามขำๆ

               “คำเดียวสั้นๆ เลยนะ...หื่น”

               คราวนี้มาร์คัสหัวเราะเสียงดังลั่นก่อนบอกอย่างภูมิใจ ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจเลยสักนิด “ที่คุณเห็นนี่แค่เสี้ยวเดียวของความหื่นในตัวผมเองนะ คุณอยากเห็นเวอร์ชั่นเต็มมั้ยล่ะ”

“ไม่ค่ะ...ฉันยังไม่อยากเห็นตอนนี้” เอวารินปฏิเสธแล้วจะวิ่งหนีเข้าบ้านแต่ถูกเขารวบตัวกอดไว้

               “จะหนีไปไหน”

               “ปล่อยค่ะ ฉันจะเข้าบ้าน”

               “คุณจะไม่ยอมให้ผมจูบจริงเหรอ” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนเกือบชิด

               “วันนี้หมดโควตาแล้วค่ะ ระหว่างที่ฉันยังจำอะไรไม่ได้ คุณจะจูบฉันได้วันละครั้งเท่านั้น” เธอเอนหลังหนีจนตัวแอ่นโค้งพร้อมกับใช้ปลายนิ้วดันริมฝีปากของเขาเอาไว้

               “ใจร้าย” มาร์คัสประท้วงสีหน้าห่อเหี่ยว

               “ให้เวลาฉันนิดนึงนะคะมาร์ค” หญิงสาวขอร้องเสียงหวานเพราะคิดว่าการใช้ไม้อ่อนน่าจะได้ผลดีกว่าการใช้ไม้แข็ง “แค่เช้านี้ฉันตื่นขึ้นมาแล้วจำคุณไม่ได้ก็สับสนจะแย่อยู่แล้ว คุณอย่าเพิ่งรุกฉันหนักขนาดนี้สิคะ ให้เวลาฉันตั้งตัวนิดนึงนะ...นะคะ”

               “คุณกำลังหลอกล่อผมอยู่ใช่มั้ยเนี่ย”

               “เปล่านะคะ”

               “แปลว่าผมจะจูบคุณได้อีกทีวันพรุ่งนี้?”

               “ใช่ค่ะ”

               “โอเค...งั้นเที่ยงคืนปุ๊บผมจะจูบคุณปั๊บเลย”

               “ดึกขนาดนั้นฉันคงหลับไปแล้ว”

               “หลับก็ดี ผมจะได้ลักหลับซะเลย” ว่าแล้วคนจะลักหลับก็ขโมยหอมแก้มคนในอ้อมกอดมัดจำไว้ก่อนหนึ่งที

               “นี่คุณ! ขี้โกงอีกแล้วนะ”

เอวารินดันตัวออกจากวงแขนของเขาแล้วจะวิ่งหนีเข้าบ้าน แต่ชายหนุ่มวิ่งตามไปช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มแล้วพาวิ่งลงทะเล

“ว้ายมาร์ค! จะทำอะไรคะ ปล่อยฉันนะ”

“ไปเล่นน้ำกัน”

“ไม่เอาค่ะ” เธอกอดคอเขาแน่นตอนเขาแกล้งทำท่าจะเหวี่ยงเธอลงทะเล “ไหนว่าฝนจะตกไงคะ”

“ไม่ตกตอนนี้หรอก น่าจะตกตอนค่ำหรือไม่ก็กลางคืน”

พูดจบชายหนุ่มก็เหวี่ยงหญิงสาวลงทะเล และพอเธอผุดตัวขึ้นมาเหนือน้ำเขาก็แทบจะพุ่งเข้าไปจับฟัดให้หนำใจ เพราะเสื้อยืดพิมพ์ลายดอกไม้สีขาวแบบพอดีตัวเปียกน้ำแนบเนื้อจนเห็นทะลุประโปร่งไปถึงเนื้อในดูเซ็กซี่เหลือเกิน

“มองอะไรคะ?”

“มองคุณ” เขาตอบทั้งที่สายตาจับจ้องอยู่ที่หน้าอกอวบขนาดพอดีมือแบบไม่วางตา

เอวารินก้มมองที่หน้าอกตัวเองถึงได้เห็นว่าตอนนี้เธออยู่ในสภาพที่ค่อนข้างโป๊แต่แปลกที่เธอไม่รู้สึกอายเลยสักนิดแต่กลับอยากแกล้งเขาแทนมากกว่า

“มองอย่างกับไม่เคยเห็น” หญิงสาวพูดยิ้มๆ แล้ววักน้ำใส่หน้าชายหนุ่มที่เอาแต่จ้องหน้าอกเธอจนน้ำลายแทบหก นั่นแหละเขาถึงได้สติแล้วพุ่งเข้าใส่คนความจำเสื่อมซ้ำซ้อนที่เริ่มเห็นแววว่าจะกลับมาเป็นนางมารจอมยั่วคนเดิมแล้ว

เอวารินล้มตัวลงนอนบนเตียงนอนหนานุ่มด้วยความเพลีย วันนี้เธอเสียพลังงานไปกับมาร์คัสเยอะมาก เพราะกว่าเขาจะยอมให้เธอขึ้นจากน้ำก็เป็นเวลาบ่ายแก่ โดยที่เธอต้องยอมเสียจูบให้เขาหนึ่งจูบ ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้ขึ้นจากน้ำง่ายๆ แถมยังต้องใช้ความสามารถพิเศษเฉพาะตัวในการนั่งกินอาหารเย็นกับเขาโดยที่ไม่ถูกจับกินแทนอาหาร และกว่าที่เธอจะทั้งขู่ ทั้งขอร้องและทั้งอ้อนวอน ให้เขาออกไปนอนที่โซฟาในห้องรับแขกก็เล่นเอาเหนื่อยหอบ

               “ริน...เปิดประตูให้ผมหน่อยนะครับ”

               หญิงสาวยิ้มออกมาบางๆ เมื่อเสียงของชายหนุ่มที่ถูกสั่งให้นอนนอกห้องดังขึ้นที่หลังประตูห้องนอน ความจริงเธอไม่ได้ ล็อกประตูเพราะอยากลองใจว่าเขาจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้ว่าจะไม่แอบย่องเข้ามานอนในห้องกับเธอหรือได้ไม่ แล้วเขาก็ทำให้เธอวางใจได้จริงๆ

               “กู๊ดไนท์ค่ะมาร์ค เจอกันพรุ่งนี้เช้านะคะ” หญิงสาวตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงงัวเงียง่วงนอนเต็มที

               “ให้ผมเข้าไปกู๊ดไนท์คิสคุณก่อนนอนหน่อยนะ” เขาตะโกนตอบกลับมา

               “ไม่ได้ค่ะ” เธอตะโกนตอบไปอีกครั้งแล้วเหลือบมองนาฬิกาที่หัวเตียง “ห้าทุ่มแล้ว คุณรีบไปนอนเถอะค่ะ ฉันก็จะนอนแล้วเหมือนกัน”

               “ห่มผ้าด้วยนะครับ ฝนตกแบบนี้อากาศเย็นเดี๋ยวจะไม่สบาย”

               “รู้แล้วค่ะ” หญิงสาวตอบรับเสียงหวาน การดูแลเอาใจใส่จากเขาทำให้เธอหายกลัวและไม่รู้สึกว่าเขาเป็นคนแปลกหน้าอีกแล้ว

เอวารินเงี่ยหูฟังจนเสียงฝีเท้าของคนที่ยืนอยู่หลังประตูห่างออกไปจึงเอื้อมมือปิดไฟที่หัวเตียงแล้วนอนฟังเสียงลมและฝนที่ตกกระหน่ำอยู่ด้านนอกที่ดูเหมือนยิ่งดึกก็ยิ่งตกหนักมากขึ้น

เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ขณะที่หญิงสาวกำลังจะเคลิ้มหลับ ร่างหนาของคนที่เธอก็รู้ว่าใครได้เบียดแทรกเข้ามาภายใต้ผ้าห่ม

“มาร์ค คุณไม่รักษาสัญญา” เธอต่อว่าเขาทั้งที่ยังสะลึมสะลือพลางเอียงคอหนีริมฝีปากที่ซุกไซ้อยู่บริเวณซอกคอ ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาที่แนบนาบอยู่ด้านหลังตลอดแนวลำตัวให้ความรู้สึกดีและคุ้นเคยเหลือเกิน

“ข้างนอกมันหนาว ให้ผมนอนในนี้ด้วยคนนะ”

เอวารินนึกอยากปฏิเสธแต่สัมผัสร้อนผ่าวจากมือใหญ่ที่สอดเข้ามาลูบไล้สะโพกเปลือยเปล่าภายใต้กระโปรงชุดนอนก็ทำให้เธอเคลิบเคลิ้มจนเผลอขยับบั้นท้ายบดเบียดความเป็นชายแข็งขึงที่แนบชิดอยู่ด้านหลัง และสัมผัสได้ว่ามันเปลือยเปล่า

นี่เขาแก้ผ้าเข้ามานอนกับเธอเหรอ!?

สภาพแบบนี้เขาต้องไม่ได้คิดจะเข้ามานอนอย่างเดียวแน่ เมื่อคิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงพลิกตัวหันหน้ามาหาเขา แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร ริมฝีปากหยักสวยก็แนบลงมาปิดปากเธอไว้สนิทพร้อมกับเข่าข้างหนึ่งของเขาที่สอดแทรกเข้ามาตรงกลางหว่างขาของเธอ จากนั้นเขาก็ขยับตัวอย่างรวดเร็วเพียงแค่ครั้งเดียวความเป็นชายแกร่งชันก็มากดแนบอยู่กับเนินเนื้อเปลือยเปล่าอย่างสนิทแนบแน่น