10.1 | เธอกำลังต้องการเขา

“คุณมีศัตรูที่ไหนหรือเปล่าคะ”

ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงที่เอ่ยถามมีแววกังวลอย่างเห็นได้ชัดจนคนถูกถามแอบยิ้มในใจที่ได้รับความเป็นห่วงจากเธอ

“คงเป็นไอ้เซบัสเตียนนั่นแหละ มันเคยคิดจะใช้สายการบินของผมลักลอบขนยาเสพติด แต่ผมรู้ตัวก่อนเลยร่วมมือกับตำรวจจับยาเสพ-ติดล็อตใหญ่ของมันได้ เหตุการณ์นั้นทำให้น้องชายมันถูกตำรวจวิสามัญ”

“เค้าก็เลยมาฆ่าน้องชายคุณแก้แค้นเหรอ”

“คิดว่าใช่ เพราะผมกับมันไม่มีความแค้นอะไรกันนอกจากเรื่องนี้” เขากัดกรามแน่นด้วยความโกรธแค้นและรู้สึกผิดที่เจสันต้องมาตายเพราะเขาเป็นต้นเหตุแบบนี้

               “ฉันคิดว่าเรื่องแบบนี้จะมีแต่ในหนังในละครซะอีก”

               “มันเป็นมาเฟีย เลวกว่านี้มันก็ทำได้ ผมถึงได้พาคุณมาหลบอยู่ที่นี่ไง เพราะตอนนี้มันกำลังตามล่าตัวคุณอยู่”

               “ฉันไม่เกี่ยวอะไรด้วย มันจะมาตามล่าตัวฉันทำไม”

               “มันต้องการของที่เจสันฝากไว้ที่คุณ”

               “พวงกุญแจตุ๊กตาหมีนั่นน่ะเหรอ” เอวารินอึ้ง ไม่คิดว่ามาเฟียใหญ่จะอยากได้พวงกุญแจที่เหมือนของเล่นเด็กนั่น “แต่เจสันฝากไว้ให้คุณนะ”

               “ตอนนี้ของนั่นอยู่ที่ไหน”

               “ฉันห้อยไว้ที่กระเป๋าเป้ใบที่ฉันใช้ประจำ แต่ตอนนี้เป้ใบนั้นหายไปแล้ว”

               “ใช่ใบที่คุณใช้วันที่เราเจอกันหรือเปล่า?”

               “ใช่ค่ะ ใบนั้นแหละ”

               “ถ้าเป็นใบนั้น ผมเป็นคนเก็บไว้เอง” เขานึกขอบคุณลูกน้องคนสนิทที่คืนนั้นทำงานรอบคอบย้อนกลับไปเก็บกระเป๋าเป้ของเอวาริน กลับมาด้วย

มาร์คัสเข้ามาที่ห้องวิทยุสื่อเพื่อติดต่อบอกโทนี่ให้เข้าไปดูพวงกุญแจที่ห้อยอยู่ที่กระเป๋าเป้ของเอวารินซึ่งเขาเก็บไว้ในตู้เซฟในห้องทำงาน ชายหนุ่มนั่งรออยู่ไม่ถึงสิบนาทีโทนี่ก็ติดต่อกลับมาบอกว่า พวงกุญแจนั่นเป็นแฟลชไดร์ฟที่บันทึกไฟล์รายชื่อเครือข่ายยาเสพติดในแถบเอเชียของเซบัสเตียน

               “เอาไฟล์นั้นกับคลิปที่เป็นหลักฐานว่ามันเป็นคนฆ่าเจสันไปให้ตำรวจ”

               “ครับนาย” ลูกน้องคนสนิทรับคำผ่านทางวิทยุสื่อสาร “แล้วนายจะกลับเมื่อไหร่ครับ”

               “อีกสามวัน” เขาคิดว่าเวลาเท่านี้น่าจะมากพอให้โทนี่และตำรวจจัดการรวบตัวคนร้ายได้ และมากพอที่เขาจะทำให้เอวารินยอมเชื่ออย่างหมดใจว่าเขาเป็นสามีของเธอ

เอวารินยืนล้างจานอยู่ในห้องครัวพลางครุ่นคิดถึงเรื่องที่มาร์-คัสเล่าให้ฟังว่าในระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ความจำเสื่อมนั้นเธอใช้ชีวิตร่วมกับเขาในฐานะสามีภรรยา แถมยังแต่งงานจดทะเบียนสมรสกันแล้วอีกต่างหาก

               หญิงสาวนึกไม่ออกเลยว่าทำไมคนที่ไม่เคยคิดเรื่องแต่งงานมาก่อนอย่างเธอถึงยอมแต่งงานกับผู้ชายที่รู้จักกันแค่เดือนเดียวได้ คำบอกเล่าของเขามีช่องโหว่น่าสงสัย มันจะต้องมีอะไรบางอย่างที่เขายังเล่าไม่หมดแน่นอน

               “ผมช่วยล้างนะ”

               เอวารินสะดุ้งเมื่อน้ำเสียงนุ่มทุ้มของคนที่กำลังคิดถึงดังขึ้นที่ข้างหูพร้อมกับสัมผัสอุ่นวาบจากร่างหนาที่กดแนบเข้ามาทางด้านหลัง สองแขนแข็งแกร่งโอบมาด้านหน้าและจับมือเธอที่กำลังล้างฟองน้ำยาล้างจานออกจากจานเซรามิกเนื้อดี

               “ไม่ต้องค่ะ ใบนี้ใบสุดท้ายแล้ว” หญิงสาวขยับตัวหนีมาด้านหน้าเพื่อไม่ให้แผ่นหลังแนบกับลำตัวด้านหน้าของเขา โดยเฉพาะความเป็นชายที่เบียดชิดอยู่ที่บั้นท้าย มันอุ่นจัดและใหญ่มากจนเธอขนลุก ยิ่งคิดถึงเรื่องที่เขาเล่าให้ฟังตอนกินข้าวว่ามันเคยเข้าไปอยู่ในตัวเธอก็ยิ่งประหม่าจนทำตัวไม่ถูก

               “ผมอยากช่วย” ร่างสูงขยับตัวตามมาเบียดจนแนบชิดยิ่งกว่าเดิม

               “ไม่เป็นไร ฉันทำเองได้” เอวารินอยากขยับตัวหนีเขาอีกแต่ตอนนี้หน้าท้องเธอชิดกับขอบอ่างล้างจานจนไม่เหลือพื้นที่ให้หนีอีกแล้ว

               “อย่าดื้อ ไม่งั้นผมจะจับปล้ำเลยนะ”

               “ไม่ต้องมาขู่”

               “ถ้าคุณจำได้ คุณจะรู้ว่าคนอย่างผมไม่เคยขู่” เขายื่นหน้าเข้ามาจนแก้มแนบกัน

               “ฉันล้างเสร็จแล้วนี่ไง ไม่ต้องช่วยแล้ว” เธอบอกเสียงสั่นพลางเอียงแก้มหนีแล้วรีบล้างจานใบสุดท้ายให้เสร็จแล้ววางคว่ำไว้บนชั้นใกล้มือ

               มาร์คัสเอื้อมมือไปช่วยปิดก๊อกน้ำให้แล้วฉวยโอกาสกดปลายจมูกลงบนแก้มนุ่ม

               “นี่คุณ!” เอวารินพลิกตัวอยู่ภายในวงแขนหันมาจ้องหน้าเขาตาเขม็ง “ทำไมชอบทำแบบนี้”

               “ผมไม่ได้ชอบหอมแก้มอย่างเดียวนะ อย่างอื่นผมก็ชอบทำเหมือนกัน”

               “ระหว่างที่ฉันยังจำเรื่องของเราไม่ได้ คุณห้ามทำอะไรฉันทั้งนั้น”

               “ผมไม่รับปาก”

               “คุณ!”

               “เห็นใจผมบ้างสิ คนเคยทำทุกวัน อยู่ๆ จะไม่ให้ทำ คุณไม่สงสารผมเหรอ” เขาแกล้งตีหน้าเศร้า

               “คุณก็ต้องเห็นใจฉันเหมือนกัน จะให้ฉันนอนกับผู้ชายที่ฉันจำไม่ได้ว่าเคยรักกันมันก็ทำใจลำบากนะ”

               “งั้นเจอกันครึ่งทาง”

               “ยังไงคะ?”

               “ผมจะทำเท่าที่คุณรับได้ ทันทีที่คุณบอกให้หยุด ผมก็จะหยุด”

               “ข้อเสนอแบบนี้ฉันมีแต่จะเสียเปรียบคุณ” เธอหลุบตามองที่แผงอกกว้างของเขาซ่อนความกระดากอาย

               “ผมไม่ได้คิดจะเอาเปรียบคุณนะ ผมแค่อยากทำให้คุณรู้ว่าเมื่อก่อนเราเคยมีความสุขกันมากแค่ไหน” เขาขยับตัวเข้ามาแนบชิด บด-เบียดความเป็นชายเข้ากับหน้าท้องของเธอ

“ฉันอยากรู้อย่างอื่นมากกว่า” นิวาริยกสองมือขึ้นวางประทับบนแผงอกแกร่งของเขาแล้วออกแรงดันไม่ให้เขาเบียดตัวเข้ามาใกล้กว่านี้แต่ไม่เป็นผล

               “คุณอยากรู้อะไร...หือ?” ชายหนุ่มทอดเสียงถามอย่างอ่อนโยนพลางจับปลายคางเล็กมนให้เชิดขึ้นแล้วไล้ปลายนิ้วโป้งไปบนกลีบปากสีหวาน

               เขาลูบที่ปากแต่เอวารินกลับรู้สึกไปถึง ‘ตรงนั้น’ ซึ่งอยู่เบื้องล่าง มันกำลังร้อนผ่าวและเต้นระริก กลิ่นน้ำหอมของเขาก็ช่างเย้ายวนใจ มันปลุกเร้าสัญชาตญาณบางอย่างในตัวเธอให้ตื่นเพริด อีกทั้งร่างหนาที่แนบอยู่กับร่างของเธอตลอดแนวลำตัวนั้นก็แผ่ไอร้อนผะผ่าวออกมาจนใบหน้าเธอเห่อร้อนและแดงจัด

               เธอกำลังต้องการเขา!