3.4 | จอมบงการ - NC

“อื้อ...” เอวารินส่งเสียงครางสั่นสะท้าน สองแขนโอบรัดอยู่รอบลำตัวหนา ปลายเล็บจิกลงบนผิวเนื้อด้วยแรงทั้งหมดที่มีเพื่อบรรเทาความเสียวซ่าน ความสุขที่ได้รับมันท่วมท้นจนเธอแทบจมดิ่ง ความเจ็บปวดที่มีใครตอนแรกอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น

“แรงขึ้นอีกได้มั้ย” เขาวิงวอนเสียงแหบห้าว

“ค่ะ”

มาร์คัสเร่งจังหวะให้เร็วและแรงมากขึ้น ลมหายใจถี่กระชั้นที่มาพร้อมกับเสียงครางทุ้มต่ำด้วยความสุขสมในลำคอของเขาปลุกเร้าอารมณ์ของหญิงสาวให้พลุ่งพล่านตามไปด้วย เธอขยับสะโพกสอดรับกับจังหวะการเข้าออกของเขาได้แบบพอดิบพอดีทำให้การเติมเต็มกันและกันล้ำลึกมากยิ่งขึ้น

“ผมจะคลั่งเพราะคุณอยู่แล้ว” เขาคำรามเสียงสั่นพร่าแล้วแนบริมฝีปากจูบเธออย่างเร่าร้อนดูดดื่ม สะโพกเพรียวยังคงถาโถมเข้าสู่ความคับแน่นอันอ่อนนุ่มเป็นจังหวะรุนแรงโดยไม่มีการผ่อนปรน

“อื้อ...มาร์คคะ...” หญิงสาวครางเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วหวาน ร่างกายสั่นระริก เหงื่อผุดพรายไปทั่วร่างจนผิวหนังเปียกชื้น กล้ามเนื้อภายในส่วนที่ลึกลับที่สุดเต้นตุบตับบีบรัดความเป็นชายร้อนจัดซึ่งเสียดแทรกเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่าเป็นจังหวะหฤหรรษ์ การเสียดสีกันอยู่ภายในของเนื้อแท้ที่เปิดเปลือยก่อให้เกิดความร้อนผ่าวกระจายไปทั่วร่างจนผิวหนังของทั้งคู่แทบจะลุกไหม้

“ร้องออกมาดังๆ เลยที่รัก ปลดปล่อยมันออกมา ผมชอบเสียงกรีดร้องเวลามีความสุขของคุณ” เขาพร่ำบอกขณะที่เร่งจังหวะการเข้าออกให้เร็วและแรงมากขึ้นเพื่อส่งเธอให้ทะยานไปสู่จุดสูงสุด

“อร้าย!!!” เอวารินกรีดร้องออกมาสุดเสียง ร่างกายที่บิดเกร็งกระตุกเฮือกอย่างรุนแรงแล้วนอนนิ่งหายใจหอบสะท้านอย่างสิ้นเรี่ยวแรง แต่ก็ยังรับรู้ได้ถึงการโจนจ้วงเข้ามาอย่างหนักแน่นและเต็มลึกอีกสองถึงสามครั้งและตามมาด้วยเสียงคำรามลั่นอย่างสุขสมของชายหนุ่มก่อนที่เขาจะทิ้งกายลงนอนซบบนทรวงอกเปลือยเปล่าของเธอ ใบหน้าหล่อเหลาซุกอยู่บริเวณซอกคอพร้อมกับพร่ำบอกพึมพำ

“คุณทำให้ผมมีความสุขมาก”

“ฉันก็เหมือนกันค่ะ” หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วหวิวคล้ายกำลังล่องลอยอยู่ในความฝัน “ไม่รู้ว่าฉันลืมความรู้สึกที่แสนวิเศษแบบนี้ไปได้ยังไง ฉันอยากจำทุกอย่างให้ได้เร็วๆ จัง ฉันอยากรู้ว่าเมื่อก่อนเรามีความสุขกันมากแค่ไหน...จะมากเท่าที่ฉันกำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้มั้ย”

มาร์คัสชะงักไปด้วยความรู้สึกผิดที่ไปโกหกว่าเธอเป็นภรรยาของเขาจนเธอต้องสูญเสียพรหมจรรย์ไปแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวอย่างนี้

“ฉันรักคุณจัง” เอวารินบอกด้วยน้ำเสียงร่าเริงก่อนจะเอียงหน้าไปหอมแก้มเขาฟอดใหญ่

“ถ้าความทรงจำของคุณกลับคืนมาแล้วคุณจะยังรักผมอยู่มั้ย”

“คุณเป็นสามีของฉัน ฉันก็ต้องรักคุณสิคะ”

“ใช่...ผมเป็นสามีของคุณ” เขาทวนคำหนักแน่นก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยนแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงและแววตาที่ทรงอำนาจกว่าที่เคย “และคุณก็เป็นผู้หญิงของผมแล้ว วันข้างหน้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณห้ามเดินออกไปจากชีวิตผมเด็ดขาด”

“จอมบงการ” เธอต่อว่าเขาด้วยรอยยิ้มน่ารักโดยไม่เอะใจสักนิดเลยว่าคำพูดเชิงออกคำสั่งของเขามีความนัยอะไรซ่อนอยู่

“ผมไม่ใช่แค่จอมบงการนะ แต่ผมจะกักขัง หน่วงเหนี่ยวและผูกมัดคุณไว้ทุกทางเลย” เขาพูดพลางกระชับวงแขนกักขังเธอไว้ในอ้อมกอดอย่างแน่นหนา

“จำเป็นจะต้องทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอคะ” เธอยิ้มขำ

“แน่นอน มีเมียน่ารักขนาดนี้ผมไม่ปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ หรอก ว่าแต่คุณเถอะ พูดแล้วนะว่ารักผม จำคำพูดของตัวเองเอาไว้ให้ดีก็แล้วกัน”

“ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณ ฉันจะจำไว้ในนี้ค่ะ” เอวารินจับมือใหญ่มาวางทาบไว้ที่อกข้างซ้ายตรงตำแหน่งหัวใจ “ต่อให้ความจำเสื่อมอีกกี่ครั้ง ฉันก็จะยังจำได้ด้วยหัวใจว่า ฉันรักคุณ”

               มาร์คัสทนฟังคำพูดที่ทำให้รู้สึกผิดอีกต่อไปไม่ไหวจึงโน้มใบหน้าลงไปจูบปิดปากเธอเอาไว้ก่อนจะผละออกแล้วเดินเปลือยกายหายเข้าไปในห้องน้ำพักใหญ่แล้วกลับออกมาพร้อมกับผู้ขนหนูผืนเล็กชุบน้ำอุ่นบิดหมาดในมือ เอวารินไม่รู้ว่าเขาเอาผ้าผืนนั้นมาทำอะไร จนกระทั่งคนตัวโตคลานขึ้นเตียงมาทางปลายเท้าแล้วจับเรียวขาทั้งสองข้างของเธอให้ตั้งชันขึ้นแล้วขยับแยกให้กว้างออกก่อนจะแทรกตัวเข้ามาแล้วแตะผ้าขนหนูเนื้อนุ่มลงบนเนินเนื้อกึ่งกลางร่างกาย

               “ผมทำความสะอาดให้นะ” ชายหนุ่มก้มหน้าบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไม่แพ้น้ำหนักมือที่กดปลายผ้ากรีดไล้ขึ้นลงตามรอยแยก

               “ฉันทำเองค่ะ” ร่างบางไหวสะท้านแล้วยันตัวลุกขึ้นนั่งโดยใช้สองแขนยันกับที่นอนเอาไว้

               “ให้ผมดูแลคุณเพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำคุณเจ็บเถอะนะ” เขาจับไหล่เธอกดให้นอนลงแล้วหันกลับมาก้มหน้าจดจ่อกับการเช็ดร่องรอยแห่งความสุขทั้งของเขาและของเธอซึ่งผสมปนเปเปรอะเปื้อนอยู่ตามซอกหลืบลึกลับและต้นขาด้านในทั้งสองข้างอย่างตั้งอกตั้งใจ

รอยคราบเหล่านั้นทำให้มาร์คัสอดใจหายไม่ได้ที่เขาสูญเสียการควบคุมตัวเองถึงขั้นลืมป้องกัน แต่ก็นับว่าโชคดีที่เธอสะอาดหมดจดและการได้สอดประสานกับเธอโดยเนื้อแท้ที่เปิดเปลือยก็ทำให้เขายิ่งหลงใหลในตัวเธอมากขึ้น

“ผมทำให้คุณเจ็บมากมั้ย” ชายหนุ่มถามเสียงทุ้มแผ่วเบาเมื่อเห็นชัดด้วยสายตาตัวเองว่าเธอบอบช้ำไม่น้อย

               “นิดหน่อยค่ะ” เมื่อเทียบกับความสุขมากมายที่ได้รับ ความเจ็บนี้ก็กลายเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย “การที่ฉันความจำเสื่อมมันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเพิ่งเคยมีอะไรกับคุณเป็นครั้งแรกเลย”