8.3 | ความทรงจำที่ไม่มีเขา

เอวารินงัวเงียตื่นขึ้นมาในตอนสายของวันต่อมาแล้วรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่หนักอึ้งพาดทับอยู่กลางลำตัว ร่างกายก็เมื่อยล้าราวกับไปออกรบมาทั้งคืน คนสะลึมสะลือสอดมือเข้าไปลูบคลำบางสิ่งใต้ผ้าห่มทั้งที่ยังไม่ลืมตาพร้อมกับพูดพึมพำไปด้วย

               “กลม...ยาว...ใหญ่...แข็ง...”

ลักษณะเหมือนแขนผู้ชาย เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นพร้อมกับหันขวับไปมองด้านข้างจึงได้เห็นว่ามีใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มที่กำลังหลับสนิทซุกอยู่กับซอกคอของเธอ

หญิงสาวเบิกตากว้างขึ้นกว่าเดิมด้วยความช็อกสุดขีดแล้วกรี๊ดสนั่นพร้อมกับทั้งถีบและผลักร่างหนาที่นอนกอดก่ายเธอไว้ทั้งตัวให้หล่นตุ้บลงไปกองกับพื้นข้างเตียง

“คุณเป็นอะไร ฝันร้ายเหรอ” มาร์คัสลุกขึ้นยืนข้างเตียงพลางยกมือลูบก้นเปลือยเปล่าป้อยๆ ด้วยความเจ็บ “คุณนี่แรงเยอะเหมือนกันนะเนี่ย ก้นกบผมแทบร้าว”

เอวารินนั่งตัวแข็งทื่ออ้าปากค้าง ดวงตาที่เบิกกว้างจ้องมองเรือนร่างกำยำเปลือยเปล่าตรงหน้าด้วยความตกตะลึง และความเป็นชายซึ่งแข็งชันในยามเช้าตามธรรมชาติของผู้ชายที่กำลังชี้หน้าเธออยู่ก็ทำให้เธอหลับหูหลับตากรีดร้องไม่หยุด

“กรี๊ด! แกเป็นใคร!? เข้ามาอยู่ในห้องฉันได้ยังไง!? แล้วทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า!?” เมื่อก้มมองร่างกายตัวเองแล้วเห็นว่าเปลือยเปล่าเช่นเดียวกันหญิงสาวก็ยิ่งแผดเสียงดังลั่นกว่าเดิม “แกข่มขืนฉันเหรอ!? กรี๊ด!!!”

มาร์คัสยกสองมือขึ้นกุมขมับ รู้สึกมึนตึ้บไปหมด การร่วมรักกับเมียตัวเองโดยที่เธอยินยอมจะเรียกว่าข่มขืนได้ยังไง ชายหนุ่มกลอกตาไปมาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอะใจ หรือว่าเธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำเดิม

ความทรงจำที่ไม่มีเขา!

“ใจเย็นๆ แล้วฟังผมก่อน ผม-ไม่ได้-ข่มขืน-คุณ” ชายหนุ่มย้ำชัดทุกคำพร้อมกับยกสองมือขึ้นมาตรงหน้าเป็นเชิงบอกให้เธออยู่ในความสงบ “ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ผมอธิบายได้” 

               “ก่อนจะอธิบาย ไปใส่เสื้อผ้าก่อนเลย ยืนแก้ผ้าอยู่ได้ คุณไม่อายแต่ฉันอายนะ” เธอตะโกนบอกพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้มิดชิดแล้วหยิบหมอนและสิ่งของใกล้มือปาใส่เขาเป็นพัลวัน

               “โอเคๆ ใส่แล้วๆๆ คุณอย่าเพิ่งอาละวาดสิ” ร่างสูงโยกตัวหลบสารพัดสิ่งของที่ลอยเฉี่ยวหัวไปมาแล้วก้มลงหยิบกางเกงบอกเซอร์ที่ตกอยู่ข้างเตียงขึ้นมาสวมแบบลวกๆ เสร็จแล้วรีบหันมาอธิบายต่อ “ผมไม่ได้ข่มขืนคุณจริงๆ นะ เราเป็นสามีภรรยากัน แล้วเมื่อคืนนี้เราก็มีอะไรกันเหมือนที่เราทำทุกวันตามปกติ”

               “ทุกวัน!?”

               “ใช่ เราทำกันทุกวัน แล้วคุณก็ชอบมากด้วย โดยเฉพาะเมื่อคืน ผมแทบไม่ได้นอนก็เพราะคุณไม่ยอมให้ผมหยุด”

               “ไม่จริง” หญิงสาวส่ายหน้าพรืดจนเส้นผมปลิวกระจาย “คุณโกหก ถ้าฉันเป็นภรรยาคุณจริง ฉันก็ต้องจำคุณได้สิ”

               “เราแต่งงานกันตอนที่คุณความจำเสื่อม แล้วตอนนี้ความทรงจำเดิมของคุณคงจะกลับมาแล้ว คุณถึงได้ลืมช่วงเวลาที่คุณความจำเสื่อมไป”

               “คุณนี่สร้างเรื่องเก่งนะ เป็นนักเขียนเหรอ”

               “ไม่ใช่” มาร์คัสพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ไม่แน่ใจว่าเธอแกล้งกวนเขาหรือคิดอย่างนั้นจริงๆ กันแน่ “เรื่องความจำเสื่อมของคุณ หมอที่รักษาคุณจะช่วยยืนยันได้ หมอมีประวัติการรักษาของคุณอยู่”

               “แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่เชื่อว่าคุณเป็นสามีของฉัน”

               “ผมเป็นสามีคุณจริงๆ” มาร์คัสฉวยจังหวะที่เอวารินกำลังอึ้งๆ งงๆ ค่อยๆ คลานขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วจับมือข้างซ้ายของเธอขึ้นมาในระดับสายตา “นี่ไงแหวนแต่งงานของเรา ผมเป็นคนสวมให้คุณเอง”

               เอวารินมองแหวนเพชรน้ำงามที่นิ้วมือตัวเองแล้วขมวดคิ้วมุ่น ครุ่นคิดหนักมาก เธอไม่มีวันซื้อแหวนเพชรราคาแพงแบบนี้มาสวมเล่นแน่นอน ถึงซื้อ ก็คงไม่สวมมันไว้ที่นิ้วนางข้างซ้ายแบบนี้

               “คุณเชื่อผมแล้วใช่มั้ย” มาร์คัสหรี่ตาถามหยั่งเชิง

               “ยัง”

               “งั้นคุณลองมองหน้าผม แล้วคิดดูดีๆ ว่าเราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า” เขาขยับตัวเข้าไปใกล้เธออีกนิด

               เอวารินจ้องหน้าเขาตาเขม็งอยู่นานแล้วพูดโพล่งออกมาเสียงดัง “ฉันจำคุณได้แล้ว!”

               มาร์คัสยิ้มโล่งใจ “จำได้แล้วใช่มั้ยว่าผมเป็นสามีคุณ”

               “ไม่ใช่”

               ชายหนุ่มหุบยิ้มแทบไม่ทัน “แล้วคุณจำอะไรได้”

               “ฉันจำได้ว่าคุณคือคนที่ไปช่วยฉันจากคนร้ายที่ลานจอดรถในโรงแรม แล้วคุณก็พาฉันกระโดดสะพานหนีคนร้าย ฉันเกือบจมน้ำตายก็เพราะคุณ” เธอมองหน้าเขาอย่างเคืองเล็กน้อยที่บ้าระห่ำพาเธอทำอะไรที่หวาดเสียวขนาดนั้น

               “ก็ดีกว่าถูกคนร้ายยิงตายละน่า”

               “ที่นี่ที่ไหน” เธอชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างเมื่อได้ยินเสียงคลื่นดังแว่วเข้ามา

               “เกาะส่วนตัวของผม”

“แล้วฉันมาอยู่กับคุณในสภาพแบบนี้ได้ยังไง”

               “เรามาฮันนีมูนกัน”

               “เกาะส่วนตัว...เกาะร้าง...ไม่มีใคร...นอกจากเราสองคน” เธอพูดพึมพำ

               “ใช่...ที่นี่มีแค่คุณกับผมสองคนเท่านั้น” มาร์คัสบอกนิ่งๆ พลางจ้องหน้าเธออย่างระแวดระวัง ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

               สีหน้าของเอวารินเคร่งเครียดขึ้น ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด เธอถูกจับตัวมาอยู่ที่เกาะร้างกับผู้ชายหล่อล่ำสองต่อสองเหมือนในละครจำเลยรักไม่มีผิด ถึงแม้จะกำลังสวมบทเหมือนเป็นนางเอกอยู่แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเลยสักนิด

“ฉันจะแจ้งตำรวจจับคุณ!”

               “คุณจะแจ้งตำรวจจับสามีตัวเองไม่ได้!”

มาร์คัสอยากได้ยาแก้ปวดหัวสักสามกระสอบ ทำไมเธอถึงได้เข้าใจอะไรยากอย่างนี้ ไม่เหมือนตอนที่ความจำเสื่อมเลย ตอนนั้นไม่ว่าเขาจะบอกอะไรเธอก็ยอมเชื่ออย่างง่ายดาย

               “คุณ-ไม่ใช่-สามี-ของ-ฉัน” เธอย้ำชัดแววตาแข็งกร้าว