เข้าสู่ระบบ
“ รสา รอพี่น่ะ พี่ไปเรียนไม่นานหรอก แล้วจะรีบกลับมาหาน้อง” ชายหนุ่มให้คำสัญญากับเด็กสาวตรงหน้าด้วยความหนักแน่น ว่าตัวเองจะไปเรียนและรีบกลับมาหาเธอ ขอให้เธอรอเขา….
แต่สีหน้าและแววตาของเด็กสาวมีแต่ความกังวล ใช่แล้ว… เธอแค่รู้สึกกลัว กลัวว่าถ้าพี่เขาไปอยู่ที่นู้นแล้วจะลืมเธอคนนี้ กลัวเขาไปรักคนอื่น และทิ้งเธอให้รออยู่ฝ่ายเดียว “ พี่จะไม่ลืมรสาใช่ไหม” เด็กสาวถามชายหนุ่มตรงหน้า ด้วยสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอต้องการความชัดเจนจากคนตรงหน้า อย่างน้อยมันก็จะช่วยให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง “พี่จะลืมรสาได้ยังไงกัน พี่รักรสาน่ะ โตขึ้นเราแต่งงานกันโอเคไหม” "อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ รสาไม่เชื่อใจพี่หรอ งั้นพี่ขอให้พ่อกับแม่และคุณลุงคุณป้า เป็นพยานถ้าพี่เรียนจบเมื่ิอไรเราจะแต่งงานกันทันที ทีนี้น้องเชื่อใจพี่ได้หรือยัง " ชายหนุ่มไม่รู้จะทำยังไงให้คนเป็นน้องเชื่อใจตน และคิดว่าการให้ผู้ใหญ่รับรู้ถึงความต้องการของเขาในอนาคต มันเป็นสิ่งที่ควรทำที่สุด และอีกอย่างคนตัวเล็กจะได้ไม่กังวล “ ค่ะ รสาจะแต่งงานกับพี่รุจค่ะ ” “ งั้นตอนนี้พี่จะขอเราเป็นแฟนก่อนน่ะ รสาตกลงเป็นแฟนกับพี่ก่อนน่ะๆๆๆ ถือว่าพี่จองรสาแล้ว” “ก็ได้ค่ะ รสาจะเป็นแฟนกับพี่รุจ” ชายหนุ่มหยิบของสำคัญในกระเป๋ากางเกงออกมาให้หญิงสาว เขาตั้งใจทำมันเพื่อมอบให้กับเธอโดยเฉพาะ เพราะเป็นสร้อยที่มีเส้นเดียวในโลก เขาตั้งใจออกแบบไม่ให้เหมือนใคร เพราะมันมีตัวอักษรชื่อเขาและเธอสลักอยู่ด้วยกัน "นี้คือสร้อยที่พี่ตั้งใจทำให้รสา อย่าทำหายละ เพราะพี่จองเราด้วยสร้อยเส้นนี้ ถ้ากลับมาพี่จะเปลี่ยนจากสร้อยเป็นแหวนนะคับ ถ้ารสาคิดถึงพี่ก็มองสร้อยเส้นนี้ไปก่อนนะ พี่จะอยู่ข้างๆน้องเสมอ" "ขอบคุณนะคะพี่รุจ รสาจะเก็บรักษาสร้อยเส้นนี้ให้ดีที่สุด" หลังจากนั้นชายหนุ่มก็สวมสร้อยให้คนตรงหน้า " สวยมากเลยค่ะ รสาจะรักษาสร้อยเส้นนี้เท่าชีวิตเลย" “ ต่อไปนี้รสาเป็นแฟนของพี่แล้วน่ะ ห้ามให้ใครจีบรสาเด็ดขาด ถ้ามีคนมาจีบบอกเขาว่ามีแฟนแล้ว เข้าใจไหม เด็กดี.....” “หญิงสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะเธอเองก็ไม่คิดจะรักใครนอกจากคนตรงหน้าอยู่แล้ว”@เช้าวันใหม่ แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านประตูหน้าต่าง ส่องแสงกระทบดวงตา ปลุกให้คนที่กำลังหลับใหลทั้งคืนรู้สึกตัว......รสายิ้มต้อนรับเช้าวันใหม่ด้วยความรู้สึกสดชื่นเพราะเมื่อคืนเธอได้นอนจนเต็มอิ่ม นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้หลับสนิทแบบนี้.... เมื่อก่อนเธอมีเรื่องให้คิด.... จนบางครั้งก็นอนไม่หลับ พอนานวันมันก็กลายเป็นความเคยชิน และนับตั้งแต่นั้นมาเธอก็ไม่เคยหลับสนิทอีกเลย “เฮ้อ..... อยากให้ทุกๆวันเป็นแบบนี้จัง” การได้ตื่นขึ้นมาในห้องนอนแสนหวานในบ้านที่อยู่ท่ามกลางธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ ช่างดีเหลือเกิน อยากให้พ่อกับแม่มาด้วยจังท่านคงจะชอบที่นี่ไม่ต่างจากเธอ “กี่โมงแล้วเนี้ยะ อืมมม” หญิงสาวบิดขี้เกียจไปมาบนที่นอน มือเรียวก็ควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อจะดูเวลา “เพิ่งจะหกโมงเช้าเองหรอเนี้ยะ” พี่คริสบอกว่าที่นี่จะกินมื้อเช้าตอนเจ็ดโมง ดังนั้นก็พอมีเวลา.... หญิงสาวกดเข้าไปดูรูปที่ชายหนุ่มถ่ายให้เมื่อวานและกดส่งรูปดังกล่าวไปให้คุณพ่อคุณแม่และยัยติน่าดู เพียงไม่นานข้อความจากติน่าก็ตอบกลับมาด้วยคำว่า... ฉันอยากไปด้วย... แค่นึกถึงหน้าของเพื่อนเธอก็ตลกแล้ว ยัยนั่นต้องอิจฉาเธอแ
เมื่อเดิมมาถึงสวนดอกไม้หญิงสาวถึงกับเบิกตาโต เพ่งมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความตกใจเพราะไม่คิดว่าสวนที่เขาบอกจะใหญ่ขนาดนี้ มันแทบจะเป็นไร่ดอกไม้มากกว่า และมันก็สวยมาก เป็นสวนดอกกุหลาบที่มีดอกเกือบทุกสีเลย และยังมีการปลูกเป็นสัดส่วนที่มองแล้วสบายตา นอกจากนั้นจะมีทางเดินระหว่างสีแต่ละสี บ่งบอกว่าคนที่ปลูกใส่ใจมาก อีกทั้งเมื่อมีลมพัดโชยมาทำให้หญิงสาวได้สูดดมกลิ่นดอกกุหลาบเต็มๆมันช่างดีเหลือเกิน เมื่อเห็นสีหน้าเคลิบเคลิ้มของเธอ เขาก็พอจะเดาออกว่าเธอชอบจริงๆ เห็นแบบนี้แล้วคนที่ตั้งใจปลูกก็รู้สึกชื่นใจ “ชอบมากขนาดนั้นเลยหรอครับ” “พี่คริส~.....สิ่งที่อยู่ตรงหน้ารสามันสวยมากเลยค่ะ มันสวยจนรสาไม่รู้จะพูดยังไง รสาไม่เคยเห็นสวนดอกกุหลาบที่สวยขนาดนี้มาก่อน ไม่ใช่แค่สวยธรรมดาๆนะคะแต่มันทำให้มองแล้วสบายตา รู้สึกผ่อนคลายมาก” “แค่รสาชอบพี่ก็ดีใจแล้ว” “พี่รู้ใช่ไหมคะว่ารสาชอบดอกกุหลาบมากๆๆ โดยเฉพาะดอกกุหลาบสีขาวรสาโปรดปรานที่สุด เพราะนอกจากมันจะสวยแล้ว มันยังมีกลิ่นหอม ทุกครั้งที่รสาดมจะทำให้รู้สึกดีมากๆเลยค่ะ แต่อีกเรื่องที่พี่อาจจะไม่รู้..... ความฝันของรสาอีกอย่างหนึ่งคืออย
“ตอนนั้นยอมรับว่าพี่เหนื่อยมากแต่เพราะพี่เป็นลูกชายคนเดียวของบ้านและยังเป็นพี่คนโต พี่อยากดูแลและปกป้องคนที่ตัวเองรักแทนพ่อ และที่สำคัญพี่อยากรักษาที่นี่ไว้เพื่อรอรสาด้วย เพราะรสาเคยบอกว่าชอบที่นี่มากและอยากมาที่นี่อีก เวลาที่พี่เหนื่อยมากๆเหนื่อยจนท้อ คำพูดของรสาก็จะคอยเตือนสติพี่ตลอด คำว่า.... “รสาเชื่อว่าพี่ทำได้ค่ะ” พี่คิดถึงคำนี้เสมอ พี่ทุ่มเททุกอย่างเพื่อไร่แห่งนี้ เพราะอยากทำให้พ่อภูมิใจอย่างน้อยลูกชายคนนี้สามารถดูแลไร่ที่พ่อรักได้ พี่จึงต้องพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุดจนถึงตอนนี้ และพี่ต้องขอบคุณรสาเช่นกันที่วันนั้นทำให้พี่มีสติ อีกทั้งยังเป็นแรงบันดาลใจให้พี่ก้าวผ่านทุกๆอย่างมาได้” หลังจากที่เขาพูดจบรสาก็ดึงมือของชายหนุ่มออกจากลำตัวของตัวเอง จนเขาหน้าเสียเพราะคิดว่าเธอไม่พอใจ.... เธอหันมามองหน้าเขาและทำในสิ่งที่คาดไม่ถึงโดยการเขย้งปลายเท้าเพื่อมาหอมแก้มเขาทั้งสองข้าง และสวมกอดเขา การกระทำของเธอทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงมาก ใครจะไปคิดว่ารสาจะกล้าทำแบบนี้ “ ฟอด!! ฟอด!! ฟรึ่บบ!! อายจัง.... รสาไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองทำอะไรลงไป แต่รสาแค่อยากให้รางวัลคนเก่งค่ะ” “ห
“ฟรึ่บ!!” “อ่ะ!! พี่จับมือรสาทำไมค่ะ” “พี่จะอธิบายให้รสาเข้าใจไง” “ไม่เป็นไรเลยค่ะ รสาเข้าใจแล้ว มันก็ไม่แปลกเพราะพี่ทั้งหล่อทั้งรวยแถมยังแสนดีขนาดนี้ ” “หึ.... ฟังพี่ก่อนสิครับ สองคนที่พี่บอกก็คือคุณแม่กับยัยครีมน้องสาวของพี่เอง นอกจากนั้นพี่ก็ไม่เคยทำอะไรแบบนี้ให้ใครเลย จริงๆนะครับ” “ก็แล้วทำไมพี่ต้องทำให้รสาคิดไปไกลด้วย นี่แนะๆ เจ้าเลห์ดีหนัก จะตีให้เจ็บเลย” “ฮ่าๆๆ ฟรึ่บ!!!” “กอดรสาทำไมค่ะ” หญิงสาวทำหน้ามุ่ยใส่เขา “ก็รสาตีพี่อ่า พี่ก็ต้องป้องกันตัวสิ” “ด้วยการกอดรสาแบบนี้หรอ มันคือการป้องกันตัวตรงไหนไม่ทราบ” “ยอมแล้วครับ... พี่อยากกอดรสา อยากอยู่แบบนี้ได้ไหม” “ก็ได้ค่ะ.... แต่ไม่ต้องกอดแน่นขนาดนี้ก็ได้มั้ง....รสาหายใจไม่ออก” “ครับๆ....ในชีวิตนี้พี่ไม่เคยจีบใครเลย รสาคือคนแรกและคนเดียวที่พี่อยากจีบ สิ่งที่พี่ทำให้รสา.... รู้ไหมว่าพี่อยากทำให้เรามานานแล้ว พี่ไม่รู้ว่ารสาจะเชื่อหรือเปล่าแต่พี่พูดจริง พี่ไม่ได้ทำเพียงเพราะอยากให้รสาใจอ่อนหรือทำเพราะอยากเอาใจรสา แต่พี่ทำเพราะว่าใจของพี่อยากทำ ต่อให้รสาจะไม่เปิดโอกาสให้ พี่ก็ยังจะท
“มากันแล้วหรอคะ ป้าเตรียมอาหารเสร็จพอดีเลย หนูรสาทำไมถึงได้สวยขนาดนี้ค่ะ” ป้ามลมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความชื่นชม เพราะเธอสวยจริงๆ สวยแบบธรรมชาติ แบบนี้คุณคริสได้หลงหนักกว่าเดิมแน่นอน “ใช่ไหมครับป้ามล.... ตอนแรกที่ผมเห็นถึงกับตะลึงเลย” “พี่คริสหยุดแซวรสาเลยน่ะ....” เขายังชมเธอไม่เลิกแม้ต่อหน้าทุกคนจนเธอทำตัวไม่ถูก “ป้ามลก็ชมเกินไปค่ะ” “ป้าพูดจริงๆนะคะ สวยแล้วยังแต่งตัวน่ารักอีก” “รสาไม่คุยกับทุกคนแล้ว มากินข้าวกันเถอะนะคะ” หญิงสาวรีบเปลี่ยนเรื่อง เพราะถ้าปล่อยไว้แบบนี้ทุกคนก็จะชมเธอไม่หยุด “ฮ่าๆเชิญนั่งเลยค่ะ ป้าไม่รู้ว่ากับข้าวที่นี่จะถูกปากหนูรสาไหม” “ทำไมกับข้าวเยอะจังเลยค่ะ เอะ!! .. ของโปรดรสาทั้งนั้นเลย ป้ามลรู้ใจรสาจัง....” “คุณคริสต่างหากละคะที่รู้ใจหนูรสา เพราะเมนูทุกอย่างป้ารู้มาจากคุณคริสคะ ว่าเป็นของโปรดของหนูรสา แล้วป้าก็ไม่รู้จะเลือกเมนูไหน ก็เลยทำทั้งหมดเลย ” “พี่คริสอีกแล้วหรอค่ะ..... ขอบคุณนะคะ” สายตาชื่นชมที่เธอส่งมาให้ชายหนุ่มนั้น ทำให้เขารู้สึกดีมาก...” “รสาลองชิมฝีมือป้ามลสิครับ พี่รับรองว่าอร่อยไม่แพ้ใครแน่นอน”
“นี่ห้องของรสานะครับ ส่วนข้างๆคือห้องของพี่เอง ถ้ามีอะไรไปเคาะห้องพี่ได้ตลอดนะ” “ว้าว.... น่าอยู่จังเลยค่ะ ห้องกว้างมาก เอะ!! ทำไมห้องเป็นสีชมพูละ” หญิงสาวหันมามองหน้าเขาด้วยความสงสัย มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ “อย่าบอกนะคะว่าพี่คริสตั้งใจเลือกทุกอย่างเป็นสีชมพูเพราะรสา” “ว๊า มีคนรู้ทันส่ะแล้ว ใช่ครับพี่รู้ว่ารสาชอบสีชมพูมากๆ ก็แค่... อยากทำให้รสาประทับใจ” “พี่รู้ได้ยังไงคะ ว่ารสาชอบสีชมพู” “พี่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับรสาครับ ” “น่ารักจัง ขอบคุณนะคะ” “ตามสบายนะครับ อีกสักพักพี่จะมาเรียกไปกินข้าว” “โอเคค่ะ” ตุ๊บ!! หลังจากที่เขาออกไป รสาก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างสีชมพูหวานแหวว พร้อมกับอมยิ้มให้กับความเอาใจใส่ของเขา ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะยอมทำสิ่งเล็กๆน้อยๆเพียงแค่ต้องการให้เธอประทับใจ กรี๊ด กรี๊ด คนไม่เคยถูกเอาใจใส่จากคนรักถึงขั้นเอาผ้าห่มมาปิดปากแล้วกรี๊ดออกมาด้วยความสุขกับสิ่งที่พึ่งเคยได้รับเป็นครั้งแรก มันทำให้เธอรู้สึกดีมากๆๆ หลังจากนั้นหญิงสาวก็ลุกขึ้นมาสำรวจภายในห้องและต้องมาสะดุดตากับดอกกุหลาบสีขาวในแจกันที่วางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง พี่คริส