บทที่ 5

นิ้วมือของเขากำแน่นจนข้อต่อนิ้วซีดขาว แต่เพียงพริบตาเดียวก็กลับมาเป็นปกติ พร้อมกับเผยรอยยิ้มอ่อนโยนให้เธอ

"ปล่อยวางไปตั้งนานแล้วล่ะ เลิกกันปุ๊บก็ตัดขาดการติดต่อ วันหลังก็คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว"

ในปากของหนิงรั่วซีพลันรู้สึกขมปร่าขึ้นมา

ท่าทางตอนโกหกของเขาช่างเชี่ยวชาญเหลือเกิน ไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วเลยสักนิด

เขายื่นมือออกไปหมายจะลูบแก้มเธอ แต่เธอกลับเบือนหน้าหลบตามสัญชาตญาณ

การกระทำนี้ทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

นี่ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ที่เธอปฏิเสธการสัมผัสจากเขา

"ใครเป็นคนบอกเรื่องพวกนี้กับคุณ?" จู่ๆ น้ำเสียงของเขาก็ขึงขังขึ้นมา "ที่พักนี้เอาแต่ไม่สบายใจก็เพราะเรื่องนี้งั้นเหรอ?"

หนิงรั่วซีเพิ่งจะอ้าปาก เสียงเรียกเข้าที่บาดแก้วหูของโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน

เสิ่นเยี่ยนโจวปรายตามองชื่อสายเรียกเข้า เขาเงียบไปไม่กี่วินาที แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะกดรับสาย

พอรับสาย น้ำเสียงสะอึกสะอื้นของหลี่ซือก็ดังแว่วมาจากปลายสาย "เยี่ยนโจว! มีพวกนักเลงเดินตามฉันมาตลอดทางเลย ฉันกลัวมาก......"

สีหน้าของเสิ่นเยี่ยนโจวเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน "ส่งโลเคชั่นมาให้ฉัน"

เขาคว้าเสื้อคลุมแล้วเตรียมจะออกไปทันที โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอเลยสักนิด "ที่รัก บริษัทมีเรื่องสำคัญต้องรีบจัดการ เดี๋ยวคุณเรียกแท็กซี่กลับเองนะ"

หนิงรั่วซีไม่ได้กลับไป

ราวกับผีผลัก เธอโบกรถแท็กซี่แล้วนั่งตามเขาไป

ภายในตรอกที่มืดสลัว เธอเห็นเสิ่นเยี่ยนโจวเอาตัวบังหลี่ซือไว้ด้านหลัง เผชิญหน้ากับพวกนักเลงสี่ห้าคนที่ถือท่อนไม้กระบองอยู่เพียงลำพัง

เขาราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ลงมืออย่างเหี้ยมโหด ซัดหมัดกระแทกเนื้อเน้นๆ ไม่เหมือนกับท่าทีที่เคร่งขรึมและสุขุมเยือกเย็นในยามปกติเลยสักนิด

นักเลงคนหนึ่งถูกซัดจนหัวร้างข้างแตก จู่ๆ ก็ควักมีดสั้นออกมาแทงไปทางหลี่ซือ

"ซือซือ!"

เสิ่นเยี่ยนโจวพุ่งพรวดเข้าไปอย่างไม่ลังเล ใช้ร่างกายของตัวเองปกป้องหลี่ซือเอาไว้

ปลายมีดแทงทะลุเข้าไปในหน้าอกของเขา เลือดสดๆ ย้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวจนกลายเป็นสีแดงฉานในชั่วพริบตา

"เยี่ยนโจว!" หลี่ซือโอบกอดร่างของเขาที่ล้มลง ร้องไห้ปานจะขาดใจ

"อย่ากลัวนะ......" เขาล้มพับลงในอ้อมกอดของหลี่ซือ น้ำเสียงอ่อนแรงทว่าอ่อนโยน "ฉันเคยสัญญาไว้แล้ว...... ว่าจะปกป้องเธอไปตลอดชีวิต...... พูดคำไหนคำนั้น......"

หนิงรั่วซียืนอยู่ตรงปากตรอก หัวใจราวกับถูกใครบางคนควักออกไปทั้งเป็น

หน้าห้องผ่าตัด หลี่ซือร้องไห้น้ำตานองหน้า "เมื่อก่อนเขาก็เป็นแบบนี้แหละ...... เพื่อแข่งรถกับคนอื่นแทนฉันจนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด...... ตอนที่ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขาก็ให้เลือดฉันจนตัวเองหมดสติไป......"

หนิงรั่วซีพิงกำแพง ฟังอย่างเงียบๆ

ที่แท้ผู้ชายที่ดูเป็นผู้ใหญ่และสุขุมหนักแน่นอย่างเสิ่นเยี่ยนโจว ก็สามารถคลั่งรักจนไม่เสียดายชีวิตได้ถึงขนาดนี้เหมือนกัน

เพียงแต่คนคนนั้น ไม่เคยเป็นเธอเลย

"มีดเบี่ยงไปอีกแค่มิลลิเมตรเดียวก็แทงทะลุหัวใจแล้วค่ะ" พยาบาลผลักประตูออกมา "คุณผู้หญิงหลี่ซืออยู่ไหมคะ? การผ่าตัดต้องให้ญาติเซ็นชื่อยินยอมค่ะ"

หลี่ซือร้องไห้พลางส่ายหน้า "ฉันไม่ใช่ญาติค่ะ...... ภรรยาของเขาอยู่ตรงนั้น"

พยาบาลหันไปมองหนิงรั่วซีด้วยความประหลาดใจ "แต่คนไข้เอาแต่เพ้อเรียก 'ซือซือ' ตลอดเลยนะคะ เมื่อกี้ตอนทำพินัยกรรมก็บอกว่าจะยกทรัพย์สินทั้งหมดให้คุณผู้หญิงหลี่ซือ......"

เธอเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองหลุดปากพูดเรื่องที่ไม่สมควรออกไป จึงหยุดชะงักด้วยความกระอักกระอ่วน

หนิงรั่วซีหัวเราะออกมา

ท่ามกลางสายตาสงสารจับใจของพยาบาล เธอจรดปากกาเซ็นชื่อลงไป ก่อนจะหันหลังเดินจากมาทันที

"เดี๋ยวสิ!" หลี่ซือร้องเรียกเธอไว้ "เธอรักเขามากที่สุดไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้เขายังไม่พ้นขีดอันตรายเลยนะ เธอจะไม่อยู่ดูแลเขาหน่อยเหรอ?"

หนิงรั่วซีหยุดฝีเท้า โดยไม่ได้หันกลับไปมอง

"เมื่อก่อนก็รักมากจริงๆ นั่นแหละ" น้ำเสียงของเธอเรียบเฉยจนน่ากลัว "แต่ตอนนี้ปล่อยวางได้แล้ว ในเมื่อเขาไม่เคยปล่อยวางเรื่องของเธอได้เลย ฉันก็จะหลีกทางให้พวกเธอสมหวังก็แล้วกัน"