ตอนที่ 5 หน้ากากที่เริ่มปริร้าว  

ตอนที่

5

หน้ากากที่เริ่มปริร้าว

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องโถงกว้างของบ้านพักส่วนตัว อนาวินในชุดลำลองกางเกงสแล็คสีดำและเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ นั่งจิบกาแฟดำอยู่ที่โต๊ะอาหาร สายตาของเขาไม่ได้จดจ้องอยู่ที่ไอแพดซึ่งแสดงกราฟหุ้นหรือข่าวเศรษฐกิจเหมือนทุกวัน แต่เขากลับคอยปรายมองร่างบางที่เดินวุ่นอยู่ในห้องครัว

ณิชาภาในชุดเสื้อเชิ้ตสีซีดจนแทบจะกลายเป็นสีขาวขุ่นและกางเกงผ้าเนื้อหยาบที่ผ่านการซักมานับครั้งไม่ถ้วนกำลังขะมักเขม้นกับการเตรียมมื้อเช้า แม้เสื้อผ้าจะสะอาดสะอ้านและถูกรีดจนเรียบกริบ แต่มันก็ไม่อาจปกปิดความเก่าซ่อมซ่อและความหมองหม่นของเนื้อผ้าที่ดูผิดแผกกับความหรูหราของบ้านหลังนี้ได้อย่างสิ้นเชิง

กึก...

อนาวินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังพอที่จะทำให้คนที่กำลังจัดจานชะงัก

“คุณวินน์จะรับอะไรเพิ่มไหมคะ” ณิชาภาหันมาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“รำคาญตา” เขาพึมพำลอดไรฟัน สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่รอยปะเล็กๆ ตรงตะเข็บไหล่ของเสื้อเธอ

“คะ กาแฟไม่อร่อยเหรอคะ”

“เสื้อผ้าเธอน่ะ” อนาวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินเข้ามาหาเธอช้าๆ จนณิชาภาต้องก้าวถอยหลังไปติดกับเคาน์เตอร์ครัว

“มันดูซ่อมซ่อจนฉันทนดูไม่ได้ เธอเป็นเลขาของฉันนะณิชาภา ไม่ใช่คนสวนหลังบ้าน ใส่ชุดเหมือนผ้าขี้ริ้วแบบนี้เดินไปเดินมาในบ้านฉัน มันทำให้บ้านฉันดูราคาตก” เขากวาดสายตาดูถูกมองรอยปะบนเสื้อเธออย่างจงใจ จนณิชาภาต้องเผลอยกนิ้วขึ้นปกปิดมันไว้อย่างลืมตัว ความอับอายแล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าพร้อมกับความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่ตื้นขึ้นมาในอก

คำพูดจิกกัดนั้นทำให้ใบหน้าหวานของณิชาภาไปชั่วครู่ เธอก้มมองตัวเอง

“ฉันมีชุดแค่นี้ค่ะ และมันก็ยังใส่ได้”

“แต่ฉันไม่อนุญาตให้ใส่!” เขาตวาดเสียงเรียบแต่ทรงพลัง “ไปเปลี่ยนชุดซะ เราจะออกไปข้างนอก”

“แต่คุณวินน์มีประชุมช่วงสิบโมงไม่ใช่เหรอคะ เมื่อกี้อาคิเพิ่งโทรมาคอนเฟิร์มว่าเอกสารพร้อมแล้ว”

“ฉันบอกว่าจะไปก็คือจะไป ประชุมนั่นให้พวกบอร์ดบริหารมันนั่งคุยกันเองไปก่อน ฉันมีเรื่องสำคัญกว่าต้องจัดการ” เขาตัดบทอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะหันไปกดโทรศัพท์หาเลขาคนสนิท

ไม่ถึงยี่สิบนาที รถตู้ลีมูซีนสีดำขลับก็แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน อคิราห์ก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความงงงวย ในมือหอบแฟ้มเอกสารพะเนินเทินทึก

“คุณวินน์ครับ ประชุมรอบนี้สำคัญมากนะครับ ท่านประธานกำชับว่าคุณวินน์ต้องเข้า” อคิราห์หยุดชะงักเมื่อเห็นเจ้านายไม่ได้อยู่ในชุดสูทสากล แต่กลับสวมแว่นกันแดดเตรียมตัวออกเดินทาง โดยมีณิชาภาเดินตามหลังมาด้วยท่าทีอึกอัก

“เลื่อนไปซะอาคิ หรือไม่ก็วิดีโอคอลเอา” อนาวินสั่งพลางเปิดประตูรถ

“ขึ้นมาบนรถด้วยกันเลย ฉันมีงานให้นายทำ”

อคิราห์มองหน้าณิชาภาสลับกับอนาวินอย่างหาคำตอบแต่เมื่อเห็นสายตาสั่งการของเจ้านาย เขาก็ทำได้เพียงเก็บความสงสัยไว้แล้วก้าวขึ้นรถไปนั่งเบาะหน้า

ภายในห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมือง อนาวินเดินนำลิ่วเข้าไปในโซนแบรนด์เนมระดับไฮเอนด์ โดยมีณิชาภาเดินตัวลีบตามหลังและอคิราห์เดินปิดท้าย อนาวินหยุดกึกที่หน้าช็อปเสื้อผ้าสตรีชื่อดัง เขาปรายตามองพนักงานขายที่รีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับ

“จัดชุดที่ดูเป็นผู้เป็นคนให้ยัยนี่ที เอาแบบที่ไม่ใช่ผ้าเนื้อหยาบๆ เหมือนกระสอบป่านแบบนี้” เขาบอกกับพนักงานพลางชี้ไปที่ณิชาภาอย่างไม่ใยดี

“คุณวินน์คะ ฉันไม่ได้ต้องการเสื้อผ้าพวกนี้” ณิชาภาประท้วงเสียงเบา

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันรำคาญตา” อนาวินหันมาดุ

“เธอใส่ชุดพวกนี้เดินตามหลังฉัน คนเขาจะนึกว่าฉันพาขอทานมาเดินเที่ยวห้าง มันเสียชื่อหน้าตาของฉันเข้าใจไหม”

อคิราห์ที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบลอบยิ้ม เขาอยู่กับอนาวินมานาน ทำไมจะไม่รู้ว่าเจ้านายกำลังปากไม่ตรงกับใจ ถ้าแค่นรำคาญตาจริงๆ อนาวินแค่สั่งให้เขาเอาเสื้อผ้าไปส่งให้ที่บ้านก็สิ้นเรื่อง ไม่เห็นต้องสละเวลาประชุมหมื่นล้านมาเดินเฝ้าเองแบบนี้

“คุณณิชาเลือกที่ชอบเลยครับ เดี๋ยวผมจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายให้เอง” อคิราห์เอ่ยแทรกเพื่อช่วยลดความประหม่าให้นางเอก

“ไม่ต้องให้เลือกเอง” อนาวินขัดขึ้น

“เดี๋ยวเลือกมาก็ได้แต่ลายดอกเชยๆ เหมือนชุดป้าแถวบ้าน คุณพนักงานเอาชุดเดรสสีมิดไนท์บลูตัวนั้น แล้วก็ชุดสูทลำลองสีครีมนั่นมาให้ลองด้วยแล้วก็...แล้วก็...แล้วก็”

“แล้วก็...ตัวสีขาวที่อยู่ในหุ่นด้านในสุดนั่นด้วย เอาไซส์เล็กที่สุดมา” อนาวินสั่งรัวเร็ว พลางใช้ปลายนิ้วเคาะที่โดนแขนตัวเองอย่างใช้ความคิด

“อ้อ!!! แล้วก็อย่าลืมพวกชุดชั้นในด้วย เอามาให้ครบเซต เลือกเนื้อผ้าที่มันดีที่สุด อย่าให้ระคายเคืองผิว เอ่อ...หมายถึงว่าให้ใส่สบายๆ” อนาวินเอ่ยขึ้นมาหน้าแดงๆ เหมือนกำลังเขินที่ต้องมาพูดอะไรอย่างนี้