Mag-log inตอนที่
4
กรงขังที่ไร้เสียง
ที่บ้านพักส่วนตัวสไตล์โมเดิร์นตั้งตระหง่านอยู่ท้ายซอยในหมู่บ้านจัดสรรระดับซูเปอร์ลักชูรีใจกลางเมือง ที่นี่คืออาณาจักรลับของอนาวินที่น้อยคนนักจะได้รับอนุญาตให้ก้าวล่วงเข้ามา รั้วสูงตระหง่านและระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนาทำหน้าที่เป็นกำแพงกั้นโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ แสงไฟสปอตไลท์สีนวลสาดส่องกระทบตัวบ้านทรงเหลี่ยมสีเทาดำที่ดูเรียบหรูทว่าไร้ชีวิตชีวา
เครื่องยนต์ดับสนิทลง ความเงียบงันปกคลุมภายในรถซุปเปอร์คาร์สุดหรู ณิชาภาบีบมือตัวเองจนซีดขาว ความกดดันบีบคั้นจนเธอรู้สึกหายใจลำบาก
“ลงมาได้แล้ว หรือต้องให้ฉันอุ้มเข้าไป” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความประชดประชันของอนาวินดังขึ้น พร้อมกับที่เขาเปิดประตรถก้าวออกไปโดยไม่คิดจะรอคนข้างกาย
ณิชาภาก้าวขาที่สั่นเทาลงจากรถ ความเย็นของอากาศยามุดึกปะทะผิวจนเธอต้องห่อไหล่ เธอรีบคว้ากระเป๋าเดินทางใบเล็กของตนขึ้นมาถือไว้แล้วเดินตามร่างสูงสง่าเข้าไปภายในโถงบ้าน กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศแนวไม้สนเย็นๆ กระจายอยู่ทั่วห้องโถงที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำและเฟอร์นิเจอร์นำเข้าน้อยชิ้นแต่ราคาแพงระยับ
อนาวินถอดสูทตัวนอกพาดไว้บนโซฟาหนัง ก่อนจะหันมาจ้องหน้าเธอด้วยสายตาคมกริบที่ดูแคลนราวกับเธอมิใช่คน
“ที่นี่ไม่มีคนรับใช้คอยประคบประหงมเธอเหมือนตอนเป็นคุณหนูหรอกนะณิชาภาและแน่นอน ไม่มีใครจะมาได้ยินเสียงโวยวายของเธอถ้าเธอคิดจะดื้อที่นี่” เขาเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ รินวิสกี้ใส่แก้วก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ
“กฎของบ้านหลังนี้มีแค่ 3 ข้อและถ้าเธอฝืนแม้แต่ข้อเดียว สัญญาที่ฉันให้ไว้กับพ่อเธอ ฉันจะฉีกทิ้งและส่งพ่อของเธอไปนอนโรงพยาบาลรัฐอนาถาทันที”
เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ ระยะห่างที่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคุ้นเคยทำให้ณิชาภาต้องก้มหน้าหลบสายตาเล็กน้อย
“ข้อแรก ห้ามออกนอกเขตบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉันเด็ดขาดและห้ามใช้เครื่องมือสื่อสารทุกชนิดติดต่อคนภายนอกยกเว้นเรื่องงานที่ฉันสั่ง” จริงๆ แล้วเขาแค่กลัวว่าถ้าเธอติดต่อโลกภายนอกได้ เธอจะหาทางหนีไปจากเขา
“ข้อสองเธอต้องเตรียมตัวรับคำสั่งฉันตลอด 24 ชั่วโมง ฉันเรียกเมื่อไหร่ เธอต้องมาให้เห็นหน้าภายในสามนาที ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพไหนก็ตาม” เขาแค่อยากให้เธออยู่ในสายตาตลอด 24 ชั่วโมง เพื่อชดเชยเวลาหลายปีที่เขาคอยคิดถึงเธออยู่คนเดียว
อนาวินโน้มใบหน้าลงมาจนชิด ปลายจมูกแทบชนกันจนเธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นแอลกฮอล์จางๆ และไอความร้อนจากร่างกายเขาที่แผ่ซ่านออกมาจนเธอหน้าร้อนผ่าว
“และข้อสุดท้าย ห้ามขึ้นไปที่ชั้นสองหรือแตะต้องของใช้ส่วนตัวในห้องนอนของฉันเด็ดขาด พื้นที่ของเธออยู่แค่ชั้นล่าง ห้องทำงานและห้องซักรีด ห้องครัวเท่านั้น จำไว้ด้วยฐานะของเธอคือลูกหนี้ทาส พื้นที่พักผ่อนของเธออยู่ข้างล่าง เข้าใจไหม”
“ฉันทราบแล้วค่ะ” ณิชาภาตอบกระแทกปลายเสียงเล็กน้อย
“ดี ในเมื่อเข้าใจกฎแล้ว ก็เริ่มทำตัวให้เป็นประโยชน์ซะ”
อนาวินกระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตาคมกวาดมองร่างบางที่พยายามทำใจดีสู้เสือ ก่อนจะปรายตาไปยังปึกเอกสารหนาพะเนินที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานกลางโถงบ้าน
“นั่นคือเอกสารสรุปโครงการที่ยังค้างคาอยู่ จัดหมวดหมู่ แยกรายชื่อคู่ค้า และทำสรุปสั้นๆ วางไว้บนโต๊ะให้ฉันก่อนพรุ่งนี้เช้า ส่วนห้องพักของเธอ เดินตรงไปสุดทางเดินปีกซ้าย ห้องสุดท้ายติดกับห้องทำงาน”
ณิชาภาไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอเพียงแต่ขยับกายถอยห่างจากรัศมีอันตรายของเขา คว้ากระเป๋าเดินทางใบเล็กเดินตรงไปยังทิศทางที่เขาบอก ทิ้งให้แผ่นหลังกว้างของอนาวินยืนมองตามด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
ภายในห้องพักที่เขาจัดไว้ให้ มันเป็นห้องรับรองแขกขนาดกะทัดรัดที่ไม่ได้ใช้มานาน แม้จะสะอาดสะอ้านแต่ก็ดูเงียบเชียบจนรู้สึกเหงาๆ ณิชาภาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนุ่ม มือบางลูบไล้ไปตามผ้าปูเตียง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้หยดลงบนหลังมืออย่างห้ามไม่ได้ 5 ปีที่ผ่านมาเธอพยายามหนีจากเขาแทบตาย แต่สุดท้ายโชคชะตาก็ลากเธอกลับมาอยู่ใต้อาณัติของเขาจนได้
เวลา 02:30 น.
ความเงียบสงัดภายในบ้านถูกทำลายด้วยเสียงอินเตอร์คอมที่ดังระงมอยู่ข้างหัวเตียง ณิชาภาที่กำลังกึ่งหลับกึ่งฟุบอยู่กับกองเอกสารสะดุ้งสุดตัว เธอรีบกดรับสายด้วยหัวใจที่เต้นรัว
“ขึ้นมาหาฉันที่ห้องเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำของอนาวินดังรอดมา เข้มงวดและไม่มีแววล้อเล่น
ณิชาภารีบสำรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าที่ยับย่นเล็กน้อย ก่อนจะเดินกึ่งวิ่งไปยังห้องครัวที่สว่างจ้าด้วยแสงไฟสีนวล พบอนาวินนั่งอยู่บนเก้าอี้สตูลในชุดลำลอง เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนออกสองเม็ดดูผ่อนคลายแต่ก็ยังน่าเกรงขาม
“มีงานอะไรด่วนเหรอคะคุณวินน์” เธอถามพลางหอบหายใจน้อยๆ
อนาวินไม่ได้เงยหน้ามอง เขาเพียงแต่จ้องมองขวดน้ำแร่ในมือ
“ฉันนอนไม่หลับ ชงกาแฟให้หน่อยสิ”
“นอนไม่หลับทำไมถึงต้องกินกาแฟคะ นอนไม่หลับไม่ควรกินกาแฟนะคะ”
อนาวินเงยหน้าขึ้น สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนกปนฉงน เขาขยับกายเล็กน้อยก่อนจะวางขวดน้ำแร่ลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนเสียงดัง
“ฉันไม่ได้ขอความเห็นจากเธอณิชาภา” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าความเย็นชาในน้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยความเอาแต่ใจอย่างที่เธอคุ้นเคยในอดีต
“และฉันไม่ได้จ้างให้เธอมาหาเหตุผล ฉันสั่งให้เธอชงกาแฟก็แค่ไปชงมา”
ณิชาภาชะงัก สายตามองไปที่เครื่องชงกาแฟอัตโนมัติหรูหราที่ตั้งอยู่ห่างจากตัวเขาไม่ถึงสองก้าว
“ฉันอยากดื่มกาแฟดริปมือฝีมือเธอ เหมือนเมื่อก่อน”
คำว่าเหมือนเมื่อก่อนทำให้ณิชาภานิ่งงันไปครู่หนึ่ง เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ เดินไปหยิบเมล็ดกาแฟและอุปกรณ์มาจัดวางอย่างจำใจ เธอรู้ดีว่านี่คือการกลั่นแกล้งล่วงเวลาเพื่อให้เธอรู้ซึ้งถึงฐานะ ลูกหนี้ทาสอย่างที่เขาว่าไว้
เธอเม้มริมฝีปากแน่น รู้ดีว่าการต่อต้านผู้ชายคนนี้ในเวลานี้มีแต่จะทำให้เรื่องบานปลาย
ณิชาภาจึงจำต้องเดินไปที่มุมครัว เริ่มหยิบเครื่องบดเมล็ดกาแฟและอุปกรณ์ออกมาจัดวางอย่างประณีต ขณะที่อนาวินยังคงนั่งอยู่ที่เดิม สายตาของเขาไม่ได้ละไปจากแผ่นหลังบางที่กำลังขยับไปมาอย่างคล่องแคล่วเลยแม้แต่น้อย
ความเงียบในห้องครัวถูกทำลายด้วยเสียงบดเมล็ดกาแฟและกลิ่นหอมกรุ่นที่เริ่มขจรกระจายออกมา อนาวินหลับตาลงชั่วครู่ สูดกลิ่นที่เขาโหยหามาตลอดห้าปี 5 ปีที่เขาพยายามหาเมล็ดกาแฟที่ดีที่สุด เครื่องชงที่แพงที่สุด แต่กลับไม่เคยมีแก้วไหนที่รสชาติเหมือนแก้วที่มาจากมือของผู้หญิงคนนี้
เขาไม่ได้นอนไม่หลับเพราะกาแฟ แต่นอนไม่หลับเพราะรู้ว่าเธอนอนอยู่ห้องข้างล่างต่างหาก
“กาแฟได้แล้วค่ะ”
ณิชาภาวางแก้วเซรามิกสีขาวลงตรงหน้าเขา ควันที่ลอยกรุ่นมาพร้อมกับกลิ่นอายที่คุ้นเคยทำให้อนาวินลืมตาขึ้น เขาหยิบแก้วขึ้นจิบช้าๆ รสชาติขมอมหวานที่ติดปลายลิ้นทำให้หัวใจที่เคยแข็งกระด้างวูบไหวไปชั่วขณะ
“ขมไปนิด” เขาแกล้งตำหนิเสียงเรียบ ทั้งที่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด
“ก็คุณสั่งกะทันหัน เมล็ดกาแฟอาจจะยังไม่ได้อุณหภูมิที่พอดี”
“พรุ่งนี้แก้ตัวใหม่” เขาขัดขึ้นอีกครั้ง พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนณิชาภาต้องถอยหลังหนี
“ชงให้ฉันตอนเจ็ดโมงเช้า ถ้าฉันตื่นมาแล้วไม่เห็นกาแฟวางอยู่บนโต๊ะอาหาร เธอเตรียมตัวรับโทษได้เลย”
อนาวินเดินผ่านร่างบางไป ทิ้งให้ณิชาภายืนงงอยู่กับแก้วกาแฟที่เขายังดื่มไม่ถึงครึ่ง เขาแกล้งเธอ เธอรู้ดีว่าเขาหาเรื่องกลั่นแกล้งเพียงเพราะต้องการเห็นเธอหัวหมุนและอยู่ในโอวาท แต่ทำไมแววตาของเขาในบางจังหวะ ถึงได้ดูอ้างว้างและโหยหาเสียจนเธอใจสั่นแบบนี้
ตอนที่ 15.2 รสรักทาสบำเรอ บรรยากาศภายในห้องนอนกว้างที่คละคลุ้งไปด้วยความตึงเครียดและกลิ่นอายของอารมณ์ดิบเถื่อนที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด แรงอารมณ์โทสะและความหึงหวงบ้าคลั่งที่สะสมมาตลอดทั้งวันระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม อนาวินในยามนี้ไม่ได้หลงเหลือมาดของนักธุรกิจหนุ่มผู้สุขุม เยือกเย็น และเด็ดขาดอีกต่อไปแล้ว ภาพลักษณ์ที่เหลืออยู่มีเพียงซาตานร้ายผู้ถูกความหวาดกลัวและการครอบครองเข้าครอบงำจิตใจจนสูญสิ้นสติสัมปชัญญะ ณิชาภานอนแผ่หลาอยู่บนเตียงนอนกว้างหลังใหญ่ สองข้อมือถูกตรึงแน่นไว้กับหัวเตียงด้วยพละกำลังมหาศาลของชายหนุ่มจนผิวเนื้อขาวเนียนขึ้นรอยแดงสลับม่วง เสื้อผ้าชุดทำงานที่เคยเรียบร้อยบัดนี้ขาดวิ่นไม่เหลือชิ้นดี เผยให้เห็นเรือนร่างระหงที่เต็มไปด้วยร่องรอยช้ำเขียวจางๆ จากค่ำคืนก่อนหน้า และหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นทะลักไหลอาบสองแก้มเนียนอย่างน่าเวทนา แต่ว่าแม้ร่างกายจะบอบช้ำและอ่อนล้าจากพิษไข้มากเพียงใด ดวงตาคู่คมที่มองสบตากลับเต็มไปด้วยความรังเกียจ เดียดฉันท์ และความท้าทายที่ไม่เคยยอมสยบ “มองทำไม” อนาวินแค่นเสียงหัวเราะแหบพร่าในลำคอ ใบหน้าคมคายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ หน้าอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงอย่างร
ตอนที่ 15.1 ความคลุ้มคลั่ง ความเงียบงันและอึดอัดภายในห้องโดยสารของรถสปอร์ตคันหรูตลอดเส้นทางกลับคฤหาสน์เปรียบเสมือนบรรยากาศในห้องดับจิต อนาวินเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานผ่านผืนถนนด้วยความเร็วสูงจนเข็มไมล์แทบจะชนขีดสุด แววตาสีนิลเข้มข้นดุดันแข็งกร้าว จ้องมองตรงไปเบื้องหน้าด้วยนัยน์ตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและไฟหึงหวงที่ลุกโชนแผดเผาทุกสิ่งจนมอดไหม้ ลมหายใจของเขาหอบกระชั้นถี่รัว หน้าอกแกร่งกระกระสนขึ้นลงอย่างรุนแรงตามแรงอารมณ์ดิบเถื่อนที่พยายามสะกดกลั้นมาตลอดทาง ส่วนณิชาภานั่งตัวสั่นเทาอยู่ที่เบาะข้างคนขับ พิษไข้ที่รุมสุมร่างกายมาตั้งแต่ช่วงบ่ายประกอบกับความอ่อนล้าทางจิตใจทำให้เธอแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะขยับตัว ปลายเสื้อสูทและเส้นผมที่หลุดลุ่ยไม่เป็นทรงขับเน้นให้เห็นความน่าเวทนา ทว่าแววตาคู่คมที่มองตรงไปข้างหน้ากลับไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มันมีแต่ความว่างเปล่า ความผิดหวัง และความเกลียดชังระคนสมเพชที่พุ่งทะยานขึ้นมาจุกอก ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอพยายามจะทำความเข้าใจเหตุผลของเขา พยายามอดทนกับความเย็นชาและหน้ากากที่เขาต้องสวมใส่ พยายามบอกตัวเองว่าแฟลชไดรฟ์แผ่นนั้นคือหลักฐานยืนยันว่าเขาร
ตอนที่ 14 น้ำผึ้งหยดเดียวณิชาภารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังหลุดลอย ร่างกายของเธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขัดขืนหรือพยุงตัวเอง ใบหน้าเนียนซีดเผือดจนไร้สีเลือด ซบลงกับลาดไหล่กว้างของอคิราห์อย่างหมดทางเลือก ลมหายใจของเธอหอบถี่และร้อนผ่าวด้วยพิษไข้ สองมือกำเสื้อสูทของอคิราห์เอาไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายไม่ให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด “อคิราห์ ณิชา... ณิชาเวียนหัว” เสียงหวานพึมพำแผ่วเบาราวกับกระซิบ สรรพนามที่เคยใช้เรียกขานพี่ชายที่แสนดีในอดีตหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากบางโดยไม่รู้ตัวในยามที่สติสัมปชัญญะเลือนราง-“ใจเย็นๆ นะครับคุณณิชา หลับตาลงก่อน ไม่ต้องเกร็งนะครับ” อคิราห์ประคองหัวของเธอให้ซบลงกับไหล่ของเขาอย่างทะนุถนอม มือหนาลูบแผ่นหลังบางเบาๆ เพื่อช่วยผ่อนคลายอาการตื่นตระหนก “ผมอยู่ตรงนี้แล้ว ปลอดภัยแล้วครับ ค่อยๆ หายใจเข้าลึกๆ” ภาพของหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ที่เคยเข้มแข็งทระนงตน บัดนี้กลับดูเปราะบางราวกับแก้วใสที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อในอ้อมอกของเขา อคิราห์รู้สึกสงสารเธอจับใจ ลึกๆ ในใจเขาโกรธอนาวินเหลือเกินที่ทำร้ายผู้หญิงดีๆ คนนี้ได้ลงคอ โดยที่ทั้งสองคนไม่ทันตั้งตัว ท่ามกลาง
ตอนที่ 14 น้ำผึ้งหยดเดียว สายลมร้อนระอุของบ่ายวันใหม่พัดผ่านลานกิจกรรมกึ่งกลางแจ้งของศูนย์การค้าหรูใจกลางเมือง สถานที่ซึ่งถูกเนรมิตให้เป็นพื้นที่จัดงานเปิดตัวโครงการมิกซ์ยูสแลนด์มาร์กแห่งใหม่ของบริษัทอัศวนนท์ เสียงค้อนกระทบเหล็กและเสียงตะโกนสั่งงานของทีมออแกไนเซอร์ดังสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ โครงสร้างเวทีเหล็กขนาดใหญ่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ทว่าบรรยากาศรอบตัวของณิชาภากลับเงียบงันและเย็นเยียบราวกับเธอหลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่ง ร่างระหงในชุดสูททำงานสีกรมท่าเข้ารูปยังคงยืนนิ่ง มือบางจับบอร์ดเอกสารรายการตรวจสอบความเรียบร้อยเอาไว้แน่น ปลายนิ้วขยับขีดเขียนเช็กรายละเอียดบนกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าด้วยจังหวะที่มั่นคง ทว่าสม่ำเสมอจนดูเหมือนเครื่องจักรไร้ชีวิต ใบหน้าหวานที่แต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีตเพื่อกลบความอิดโรยยังคงเรียบเฉย ไร้ซึ่งรอยยิ้มหรือแววตาหยอกล้ออย่างที่เคยเป็น “คุณณิชาครับ ทานน้ำแดงเย็นๆ หน่อยไหมครับ ยืนตากแดดตรวจหน้างานมาเกือบสองชั่วโมงแล้วนะ” อคิราห์เลขาคนสนิทและเพื่อนพ่วงตำแหน่งมือขวาของอนาวิน เดินเข้ามายื่นแก้วน้ำหวานสีแดงสลักน้ำแข็งเย็นเฉ
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็งภายในห้องประชุมส่วนตัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานอย่างแผ่วเบา โต๊ะประชุมไม้โอ๊กยาวเหยียดตัวอยู่กลางห้อง รอบด้านรายล้อมด้วยกระจกใสที่มองเห็นทัศนียภาพตึกสูงตระหง่านภายนอก อนาวินก้าวเข้ามานั่งที่ตำแหน่งประธานฝั่งหัวโต๊ะ ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความสง่างามทว่าแฝงกระแสรังสีความอำมหิตจนไม่มีใครกล้าสบตาโดยไม่จำเป็น นนทกรเดินตามเข้ามานั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ทุกขร้อน แววตาของเขายังคงทอดมองณิชาภาที่เดินตามเข้ามาเงียบๆ ในฐานะผู้บันทึกการประชุม ณิชาภานั่งลงที่เก้าอี้เยื้องจากอนาวินเล็กน้อย เธอเปิดแท็บเล็ตและเตรียมเอกสารสัญญาด้วยท่าทางที่นิ่งสงบ กำแพงน้ำแข็งในใจช่วยให้เธอตัดความประหม่าและความเจ็บระบมตามร่างกายออกไปจนหมดสิ้น มีเพียงสายตาคมกริบของอนาวินที่คอยตวัดมองเธอสลับกับคู่แข่งอยู่เป็นระยะ ราวกับจะเตือนว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขาจะถูกสะสางทันทีที่จบงานนี้ “ในเมื่อมากันครบแล้ว ก็เริ่มคุยเรื่องเขตที่ดินทับซ้อนฝั่งตะวันออกกันเลยดีกว่า” อนาวินเปิดประเด็น น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งทว่าหนักแน่นดุดัน “ทางอัศวนนท์ได้ทำหนังส
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง“ณิชาภา!” อนาวินเรียกชื่อเต็มของเธอเสียงดังลั่นห้องทำงาน หญิงสาวหยุดก้าวเท้า หมุนตัวกลับมามองเขา แววตายังคงว่างเปล่า “คะ คุณวินน์ มีอะไรเพิ่มเติมไหมคะ” “กาแฟของฉันทำไมยังไม่ได้ วันนี้เธอทำหน้าที่บกพร่องนะ” เขาแกล้งหาเรื่อง ทั้งที่ปกติอคิราห์จะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ หรือไม่เขาก็ไม่ได้สั่งเธอเลยตั้งแต่เช้า เขาแค่อยากหาเรื่องให้เธอพูดกับเขามากกว่าประโยครายงานสั้นๆ “ขออภัยด้วยค่ะ ดิฉันจะไปชงมาให้เดี๋ยวนี้ค่ะ” ณิชาพูดแค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องไปทันทีอนาวินเอนหลังพิงเก้าอี้ ยกรวมมือขึ้นกุมขมับลากยาวลงมาถึงคาง สบถคำหยาบคายออกมาเบาๆ ด้วยความหงุดหงิดใจความเย็นชาของเธอประท้วงเขาได้อย่างร้ายกาจที่สุด และความรู้สึกผิดที่ผสมปนเปกับความต้องการควบคุมมันกำลังทำให้เขาแทบบ้า ยิ่งเธอถอยห่าง สัญชาตญาณความอยากเอาชนะและความหึงหวงซ่อนเร้นในใจของเขาก็ยิ่งพลุ่งพล่านราวกับกองเพลิงที่พร้อมจะปะทุขึ้นมาอีกรอบเมื่อมีสิ่งกระตุ้น ช่วงบ่ายโมงครึ่ง บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับยิ่งทวีความอึดอัดขึ้นเมื่อแขกผู้มาเยือนคนใหม่ก้าวเข้ามาในชั้นบริหารนนทกรทายาทธ
ตอนที่2ข้อเสนอ บรรยากาศภายในซุ้มโซฟา VIP หนักอึ้งราวกับถูกโอบล้อมด้วยเมฆหมอกก่อนพายุใหญ่ แสงไฟนีออนสลัวสะท้อนใบหน้าเคร่งขรึมของอนาวินที่จ้องมองณิชาภาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทว่าในจังหวะที่ความกดดันพุ่งถึงขีดสุด ม่านมุกทางเข้ากลับถูกเลิกออกเบาๆ พร้อมการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงผู้มาพร้อมรอย
ตอนที่1หน้ากากที่พังทลายอาคิราห์หยุดยืนหน้าซุ้มโซฟาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในมุมที่ลับสายตาที่สุด เขาผายมือออก “เชิญครับ”เมื่อก้าวพ้นม่านมุกที่กั้นโซนไว้ ณิชาภาก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ชายหนุ่มร่างสูงสง่านั่งเอนกายอยู่บนโซฟาหนังสีดำสนิท ในมือเขามีแก้วบรั่นดีสีอำพันที่สะท้อนแสงไฟวิบวับ แสงสีม่ว
ตอนที่1หน้ากากที่พังทลายเสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงดังทะลุโสตประสาทจนขมับของ ณิชาภา เต้นตุบ แสงสว่างวูบวาบสีแดงและน้ำเงินที่สาดส่ายไปมาทำให้โลกของเธอดูบิดเบี้ยว เธอในชุดพนักงานเสิร์ฟกางเกงขาสั้นสีดำสนิทที่เน้นเรียวขาขาวผ่องตัดกับบรรยากาศมืดสลัว กำลังพยายามประคองถาดเครื่องดื่มที่มีมูลค่ามากกว่าค่าแรง
อารัมภบทรอยรักในเงามืดแสงไฟนีออนสีม่วงสลัวสลับแดงสาดส่องผ่านกลุ่มควันบุหรี่จางๆ ในอากาศ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเคล้าไปกับกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกะทิทำให้บรรยากาศภายในราตรีลวงดูลึกลับและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนที่น่าอันตรายอนาวิน อัศวนนท์ อายุ 29 ปี นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำในมุมมืดที่สุดของโซน VIP ดวงตาคมกริบ







