ตอนที่ 4 กรงขังที่ไร้เสียง

ตอนที่

4

กรงขังที่ไร้เสียง

ที่บ้านพักส่วนตัวสไตล์โมเดิร์นตั้งตระหง่านอยู่ท้ายซอยในหมู่บ้านจัดสรรระดับซูเปอร์ลักชูรีใจกลางเมือง ที่นี่คืออาณาจักรลับของอนาวินที่น้อยคนนักจะได้รับอนุญาตให้ก้าวล่วงเข้ามา รั้วสูงตระหง่านและระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนาทำหน้าที่เป็นกำแพงกั้นโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ แสงไฟสปอตไลท์สีนวลสาดส่องกระทบตัวบ้านทรงเหลี่ยมสีเทาดำที่ดูเรียบหรูทว่าไร้ชีวิตชีวา

เครื่องยนต์ดับสนิทลง ความเงียบงันปกคลุมภายในรถซุปเปอร์คาร์สุดหรู ณิชาภาบีบมือตัวเองจนซีดขาว ความกดดันบีบคั้นจนเธอรู้สึกหายใจลำบาก

“ลงมาได้แล้ว หรือต้องให้ฉันอุ้มเข้าไป” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความประชดประชันของอนาวินดังขึ้น พร้อมกับที่เขาเปิดประตรถก้าวออกไปโดยไม่คิดจะรอคนข้างกาย

ณิชาภาก้าวขาที่สั่นเทาลงจากรถ ความเย็นของอากาศยามุดึกปะทะผิวจนเธอต้องห่อไหล่ เธอรีบคว้ากระเป๋าเดินทางใบเล็กของตนขึ้นมาถือไว้แล้วเดินตามร่างสูงสง่าเข้าไปภายในโถงบ้าน กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศแนวไม้สนเย็นๆ กระจายอยู่ทั่วห้องโถงที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำและเฟอร์นิเจอร์นำเข้าน้อยชิ้นแต่ราคาแพงระยับ

อนาวินถอดสูทตัวนอกพาดไว้บนโซฟาหนัง ก่อนจะหันมาจ้องหน้าเธอด้วยสายตาคมกริบที่ดูแคลนราวกับเธอมิใช่คน

“ที่นี่ไม่มีคนรับใช้คอยประคบประหงมเธอเหมือนตอนเป็นคุณหนูหรอกนะณิชาภาและแน่นอน ไม่มีใครจะมาได้ยินเสียงโวยวายของเธอถ้าเธอคิดจะดื้อที่นี่” เขาเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ รินวิสกี้ใส่แก้วก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ

“กฎของบ้านหลังนี้มีแค่ 3 ข้อและถ้าเธอฝืนแม้แต่ข้อเดียว สัญญาที่ฉันให้ไว้กับพ่อเธอ ฉันจะฉีกทิ้งและส่งพ่อของเธอไปนอนโรงพยาบาลรัฐอนาถาทันที”

เขาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ ระยะห่างที่ใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคุ้นเคยทำให้ณิชาภาต้องก้มหน้าหลบสายตาเล็กน้อย

“ข้อแรก ห้ามออกนอกเขตบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉันเด็ดขาดและห้ามใช้เครื่องมือสื่อสารทุกชนิดติดต่อคนภายนอกยกเว้นเรื่องงานที่ฉันสั่ง” จริงๆ แล้วเขาแค่กลัวว่าถ้าเธอติดต่อโลกภายนอกได้ เธอจะหาทางหนีไปจากเขา

“ข้อสองเธอต้องเตรียมตัวรับคำสั่งฉันตลอด 24 ชั่วโมง ฉันเรียกเมื่อไหร่ เธอต้องมาให้เห็นหน้าภายในสามนาที ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพไหนก็ตาม” เขาแค่อยากให้เธออยู่ในสายตาตลอด 24 ชั่วโมง เพื่อชดเชยเวลาหลายปีที่เขาคอยคิดถึงเธออยู่คนเดียว

อนาวินโน้มใบหน้าลงมาจนชิด ปลายจมูกแทบชนกันจนเธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นแอลกฮอล์จางๆ และไอความร้อนจากร่างกายเขาที่แผ่ซ่านออกมาจนเธอหน้าร้อนผ่าว

“และข้อสุดท้าย ห้ามขึ้นไปที่ชั้นสองหรือแตะต้องของใช้ส่วนตัวในห้องนอนของฉันเด็ดขาด พื้นที่ของเธออยู่แค่ชั้นล่าง ห้องทำงานและห้องซักรีด ห้องครัวเท่านั้น จำไว้ด้วยฐานะของเธอคือลูกหนี้ทาส พื้นที่พักผ่อนของเธออยู่ข้างล่าง เข้าใจไหม”

“ฉันทราบแล้วค่ะ” ณิชาภาตอบกระแทกปลายเสียงเล็กน้อย

“ดี ในเมื่อเข้าใจกฎแล้ว ก็เริ่มทำตัวให้เป็นประโยชน์ซะ”

อนาวินกระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตาคมกวาดมองร่างบางที่พยายามทำใจดีสู้เสือ ก่อนจะปรายตาไปยังปึกเอกสารหนาพะเนินที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานกลางโถงบ้าน

“นั่นคือเอกสารสรุปโครงการที่ยังค้างคาอยู่ จัดหมวดหมู่ แยกรายชื่อคู่ค้า และทำสรุปสั้นๆ วางไว้บนโต๊ะให้ฉันก่อนพรุ่งนี้เช้า ส่วนห้องพักของเธอ เดินตรงไปสุดทางเดินปีกซ้าย ห้องสุดท้ายติดกับห้องทำงาน”

ณิชาภาไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอเพียงแต่ขยับกายถอยห่างจากรัศมีอันตรายของเขา คว้ากระเป๋าเดินทางใบเล็กเดินตรงไปยังทิศทางที่เขาบอก ทิ้งให้แผ่นหลังกว้างของอนาวินยืนมองตามด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

ภายในห้องพักที่เขาจัดไว้ให้ มันเป็นห้องรับรองแขกขนาดกะทัดรัดที่ไม่ได้ใช้มานาน แม้จะสะอาดสะอ้านแต่ก็ดูเงียบเชียบจนรู้สึกเหงาๆ ณิชาภาทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนุ่ม มือบางลูบไล้ไปตามผ้าปูเตียง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้หยดลงบนหลังมืออย่างห้ามไม่ได้ 5 ปีที่ผ่านมาเธอพยายามหนีจากเขาแทบตาย แต่สุดท้ายโชคชะตาก็ลากเธอกลับมาอยู่ใต้อาณัติของเขาจนได้

เวลา 02:30 น.

ความเงียบสงัดภายในบ้านถูกทำลายด้วยเสียงอินเตอร์คอมที่ดังระงมอยู่ข้างหัวเตียง ณิชาภาที่กำลังกึ่งหลับกึ่งฟุบอยู่กับกองเอกสารสะดุ้งสุดตัว เธอรีบกดรับสายด้วยหัวใจที่เต้นรัว

“ขึ้นมาหาฉันที่ห้องเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำของอนาวินดังรอดมา เข้มงวดและไม่มีแววล้อเล่น

ณิชาภารีบสำรวจความเรียบร้อยของเสื้อผ้าที่ยับย่นเล็กน้อย ก่อนจะเดินกึ่งวิ่งไปยังห้องครัวที่สว่างจ้าด้วยแสงไฟสีนวล พบอนาวินนั่งอยู่บนเก้าอี้สตูลในชุดลำลอง เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนออกสองเม็ดดูผ่อนคลายแต่ก็ยังน่าเกรงขาม

“มีงานอะไรด่วนเหรอคะคุณวินน์” เธอถามพลางหอบหายใจน้อยๆ

อนาวินไม่ได้เงยหน้ามอง เขาเพียงแต่จ้องมองขวดน้ำแร่ในมือ

“ฉันนอนไม่หลับ ชงกาแฟให้หน่อยสิ”

“นอนไม่หลับทำไมถึงต้องกินกาแฟคะ นอนไม่หลับไม่ควรกินกาแฟนะคะ”

อนาวินเงยหน้าขึ้น สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววตื่นตระหนกปนฉงน เขาขยับกายเล็กน้อยก่อนจะวางขวดน้ำแร่ลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนเสียงดัง

“ฉันไม่ได้ขอความเห็นจากเธอณิชาภา” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าความเย็นชาในน้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยความเอาแต่ใจอย่างที่เธอคุ้นเคยในอดีต

“และฉันไม่ได้จ้างให้เธอมาหาเหตุผล ฉันสั่งให้เธอชงกาแฟก็แค่ไปชงมา”

ณิชาภาชะงัก สายตามองไปที่เครื่องชงกาแฟอัตโนมัติหรูหราที่ตั้งอยู่ห่างจากตัวเขาไม่ถึงสองก้าว

“ฉันอยากดื่มกาแฟดริปมือฝีมือเธอ เหมือนเมื่อก่อน”

คำว่าเหมือนเมื่อก่อนทำให้ณิชาภานิ่งงันไปครู่หนึ่ง เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ เดินไปหยิบเมล็ดกาแฟและอุปกรณ์มาจัดวางอย่างจำใจ เธอรู้ดีว่านี่คือการกลั่นแกล้งล่วงเวลาเพื่อให้เธอรู้ซึ้งถึงฐานะ ลูกหนี้ทาสอย่างที่เขาว่าไว้

เธอเม้มริมฝีปากแน่น รู้ดีว่าการต่อต้านผู้ชายคนนี้ในเวลานี้มีแต่จะทำให้เรื่องบานปลาย

ณิชาภาจึงจำต้องเดินไปที่มุมครัว เริ่มหยิบเครื่องบดเมล็ดกาแฟและอุปกรณ์ออกมาจัดวางอย่างประณีต ขณะที่อนาวินยังคงนั่งอยู่ที่เดิม สายตาของเขาไม่ได้ละไปจากแผ่นหลังบางที่กำลังขยับไปมาอย่างคล่องแคล่วเลยแม้แต่น้อย

ความเงียบในห้องครัวถูกทำลายด้วยเสียงบดเมล็ดกาแฟและกลิ่นหอมกรุ่นที่เริ่มขจรกระจายออกมา อนาวินหลับตาลงชั่วครู่ สูดกลิ่นที่เขาโหยหามาตลอดห้าปี 5 ปีที่เขาพยายามหาเมล็ดกาแฟที่ดีที่สุด เครื่องชงที่แพงที่สุด แต่กลับไม่เคยมีแก้วไหนที่รสชาติเหมือนแก้วที่มาจากมือของผู้หญิงคนนี้

เขาไม่ได้นอนไม่หลับเพราะกาแฟ แต่นอนไม่หลับเพราะรู้ว่าเธอนอนอยู่ห้องข้างล่างต่างหาก

“กาแฟได้แล้วค่ะ”

ณิชาภาวางแก้วเซรามิกสีขาวลงตรงหน้าเขา ควันที่ลอยกรุ่นมาพร้อมกับกลิ่นอายที่คุ้นเคยทำให้อนาวินลืมตาขึ้น เขาหยิบแก้วขึ้นจิบช้าๆ รสชาติขมอมหวานที่ติดปลายลิ้นทำให้หัวใจที่เคยแข็งกระด้างวูบไหวไปชั่วขณะ

“ขมไปนิด” เขาแกล้งตำหนิเสียงเรียบ ทั้งที่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

“ก็คุณสั่งกะทันหัน เมล็ดกาแฟอาจจะยังไม่ได้อุณหภูมิที่พอดี”

“พรุ่งนี้แก้ตัวใหม่” เขาขัดขึ้นอีกครั้ง พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนณิชาภาต้องถอยหลังหนี

“ชงให้ฉันตอนเจ็ดโมงเช้า ถ้าฉันตื่นมาแล้วไม่เห็นกาแฟวางอยู่บนโต๊ะอาหาร เธอเตรียมตัวรับโทษได้เลย”

อนาวินเดินผ่านร่างบางไป ทิ้งให้ณิชาภายืนงงอยู่กับแก้วกาแฟที่เขายังดื่มไม่ถึงครึ่ง เขาแกล้งเธอ เธอรู้ดีว่าเขาหาเรื่องกลั่นแกล้งเพียงเพราะต้องการเห็นเธอหัวหมุนและอยู่ในโอวาท แต่ทำไมแววตาของเขาในบางจังหวะ ถึงได้ดูอ้างว้างและโหยหาเสียจนเธอใจสั่นแบบนี้