ตอนที่ 3 ไม่มีทางให้เลือก  

ตอนที่

3

ไม่มีทางให้เลือก

     

       หยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนกระดาษสัญญายังไม่ทันเหือดแห้ง อนาวินก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาไม่ได้แสดงความเห็นใจต่อคราบน้ำตานั้นแม้แต่น้อย แต่กลับออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่เหมือนเป็นคำสั่งจากพระเจ้า

       “เก็บข้าวของที่จำเป็นของเธอซะ คืนนี้เธอต้องย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านของฉัน”

ณิชาภาเงยหน้าที่อาบไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมองเขาอย่างตกตะลึง ดวงตาคู่สวยสั่นระริก

“คืนนี้เลยเหรอคะ แต่คุณวินน์ ฉันยังมีงานที่ร้านและฉันยังไม่ได้ลาเพื่อนๆ หรือบอกพี่อรเลย อย่างน้อยขอเวลาให้ฉันได้ไปจัดการธุระที่นั่นให้เรียบร้อย และร่ำลาคนที่เขาดีกับฉันเถอะค่ะ”

อนาวินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพบ้านไม้ที่ผุพังและข้าวของที่กระจัดกระจายราวกับจะย้ำเตือนเธอว่าไม่มีสิ่งใดที่นี่ควรค่าแก่การอาลัยอาวรณ์

“ฉันจะให้อาคิราห์ขับรถไปส่งเธอที่ผับ ฉันให้เวลาเธอแค่หนึ่งชั่วโมงในการตัดขาดจากอดีตสัปดนพวกนั้นและจำไว้ณิชาภา อย่าคิดจะตบตาฉันด้วยการหนี เพราะถ้าเธอหายไปแม้แต่นาทีเดียว หรือคิดจะตุกติก สัญญาของพ่อเธอจะกลายเป็นเพียงเศษกระดาษที่ไม่มีค่าอะไรทันที”

ณิชาภาเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด ความกดดันมหาศาลบีบคั้นจนเธอแทบหายใจไม่ออก แต่เมื่อมองไปยังห้องนอนที่บิดานอนป่วยอยู่และนลินที่ยังคงนั่งกอดเข่าสะอื้นไห้ เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยักหน้ารับชะตากรรมที่เขายัดเยียดให้

“ฉันทราบแล้วค่ะ ฉันจะรีบจัดการทุกอย่างให้เร็วที่สุด”

อนาวินไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่ปรายตาดูความโศกเศร้าของเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวก้าวออกจากบ้านไม้หลังเก่าไปด้วยท่าทีสง่างามทว่าเย็นชา ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และความเงียบงันที่น่าอึดอัด

ค่ำวันนั้น ณ บาร์ราตรีลวง

แสงไฟนีออนหลากสีเริ่มสาดส่องสลับกับจังหวะดนตรีที่เริ่มดังขึ้นเพื่อต้อนรับเหล่านักท่องราตรี แต่สำหรับณิชาภาที่ก้าวเท้าเข้ามาในที่ทำงานเป็นวันสุดท้าย ความรู้สึกของเธอกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ได้มาเพื่อสวมชุดพนักงานเสิร์ฟที่คุ้นเคย แต่มาเพื่อทิ้งตัวตนที่ชื่อเดียร์ไว้เบื้องหลัง

ภายในห้องพักพนักงานที่สว่างด้วยแสงไฟกะพริบถี่ นานาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอเดินเข้ามาเห็นเข้าพอดี ทันทีที่เห็นณิชาภาในชุดลำลองและใบหน้าที่ดูอมทุกข์ นานาก็ถลาเข้ามากอดด้วยความตกใจ

“เดียร์ ยัยเดียร์แกไปไหนมาทั้งวัน ฉันโทรหาก็ไม่รับ แล้วนี่ทำไมแกแต่งตัวแบบนี้ล่ะ ยังไม่เปลี่ยนชุดอีกเหรอ” นานาถามด้วยความสงสัยพลางสำรวจใบหน้าเพื่อนที่ดูอิดโรยกว่าปกติ

“นานาฉันมาลาออก ฉันจะไม่ได้ทำงานที่นี่แล้วนะ” ณิชาภากลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามอย่างยิ่งไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

“ลาออกทำไมกะทันหันแบบนี้ล่ะเดียร์ หรือว่าเป็นเพราะไอ้แขก VIP สองคนเมื่อคืนนั่น” นานาถามด้วยน้ำเสียงโมโหพลางกุมมือเพื่อนไว้แน่น

“พวกเขาข่มขู่แกใช่ไหม”

“ไม่ใช่หรอก ฉันได้งานใหม่น่ะนานา งานบริษัทที่เงินเดือนสูงพอจะยื้อชีวิตพ่อไว้ได้” ณิชาภาเลือกที่จะบอกความจริงเพียงครึ่งเดียวเพื่อไม่ให้เพื่อนต้องเป็นห่วง

“ขอบใจแกมากนะที่อยู่ข้างฉันมาตลอด รักษาตัวด้วยนะนานา”

ในขณะที่สองเพื่อนรักกำลังร่ำลากัน อรจิรา หรือพี่อร ผู้จัดการร้านก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เธอเดินเข้ามาลูบไหล่ณิชาภาเบาๆ ด้วยความเอ็นดูที่แฝงไปด้วยความห่วงใย

“พี่เห็นอาคิราห์จอดรถรออยู่ที่ประตูหลัง พี่พอจะเดาออกว่าชีวิตเธอกำลังจะเปลี่ยนไปในทางที่ยากขึ้น” อรจิราถอนหายใจยาว

“ใช่ค่ะพี่อร เดียร์ขอบคุณพี่อรมากนะคะที่ช่วยเหลือเดียร์มาตลอด เดียร์ก็ไม่รู้หรอกนะคะว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นแต่เดียร์ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วค่ะ”

“พี่ไม่รู้หรอกนะเดียร์ว่าเธอไปตกลงอะไรกับเขา แต่ถ้าวันไหนมันถึงที่สุดแล้วจริงๆ กลับมาหาพี่นะ ที่นี่มีที่ว่างสำหรับเธอเสมอ”

“เดียร์ไม่ลืมพี่อรและนานาแน่นอนค่ะ ไว้เจอกันข้านอกนะคะ ถ้าเดียร์มีโอกาส”

“อย่าพูดอย่างนั้นสิ เราต้องได้เจอกันแน่นอนเชื่อพี่สิ”

“ใช่ๆ เราค่อยนัดไปกินหมูกระทะกันนะเดียร์”

ณิชาภาก้มลงกราบลาพี่อรด้วยน้ำตาที่ไหลพราก พร้อมกับกอดนานาเพื่อร่ำลา เธอรับเงินค่าแรงงวดสุดท้ายมาด้วยมือที่สั่นเทา ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะพ้นประตู วารีที่เพิ่งเดินเข้ามาก็แสยะยิ้มเยาะใส่เธอทันที

“แหมลาออกไปเป็นเลขาหรือไปเป็นเลขา บนเตียงกันแน่จ๊ะ เห็นคนขับรถมารอรับถึงที่ ท่าทางแขก VIP เมื่อคืนคงจะถูกใจสินค้าเกรดต่ำอย่างแกน่าดูนะ ยินดีด้วยที่ได้ขยับวิทยฐานะสักที”

ณิชาภาหยุดฝีเท้าเพียงครู่ เธอไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำด่าทอ เพียงแค่จ้องมองวารีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาจนอีกฝ่ายเป็นฝ่ายสะบัดหน้าหนีไปเอง ก่อนที่เธอจะเดินจากไปอย่างเงียบเชียบเข้าสู่รถสปอร์ตที่จอดรอรับเธอไปสู่กรงของอนาวิน

เวลาต่อมา

นนทกรก้าวเข้ามาในบาร์ด้วยมาดนักธุรกิจผู้สง่างาม เขาตรงไปที่โต๊ะประจำด้วยความหวังจะพบหญิงสาวที่เขาเฝ้าคะนึงหา แต่เมื่อไม่เห็นเธออยู่ในจุดที่ควรอยู่ เขาจึงเรียกพนักงานชายมาถามด้วยความแปลกใจ

“เรียกน้องเดียร์มาที่โต๊ะฉันที บอกว่าฉันมีธุระสำคัญจะคุยด้วย”

พนักงานคนนั้นทำท่าอึกอักก่อนจะตอบด้วยเสียงเบา

“เอ่อคุณนนท์ครับ พี่เดียร์เพิ่งลาออกไปครับคุณนนท์”

“ลาออก” นนทกรขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะเป็นเส้นตรง ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เขาไม่รอช้ารีบเดินไปที่ห้องทำงานของผู้จัดการร้าน

“คุณอรมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเดียร์ถึงลาออกกะทันหันแบบนี้”

อรจิรามองหน้ามหาเศรษฐีหนุ่มคู่แข่งของอนาวินด้วยท่าทางลำลากใจ “คุณนนท์คะเดียร์เขาตัดสินใจไปทำหน้าที่อื่นที่จำเป็นต่อครอบครัวเขา พี่รั้งไว้ไม่ได้จริงๆ ค่ะ”

นนทกรกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโป่ง ภาพใบหน้าเย็นชาและคำพูดที่แฝงไปด้วยความเป็นเจ้าของของอนาวินเมื่อคืนก่อนผุดขึ้นมาในหัว

“อนาวินต้องเป็นแกแน่ๆ” นนทกรพึมพำลอดไรฟันด้วยความแค้นใจ

“ใช้วิธีสกปรกบีบบังคับผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้ คิดจะขังนกน้อยไว้ในกรงของแกงั้นเหรออนาวิน ฉันไม่มีวันยอมให้แกได้ใจไปได้นานหรอก”

นนทกรเดินออกจากร้านด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาคนสนิททันที

“สืบให้ได้ว่าตอนนี้อนาวินมันกำลังคิดจะทำอะไรกับน้องเดียร์ของฉัน” นนทกรเอ่ยขึ้นมาแล้วก็วางสายไปอย่างอารมณ์เสียมากๆ ในตอนนี้