เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 3 ไม่มีทางให้เลือก
วันที่เผยแพร่:
2026-01-12 20:21:26ตอนที่
3
ไม่มีทางให้เลือก
หยาดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงบนกระดาษสัญญายังไม่ทันเหือดแห้ง อนาวินก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาไม่ได้แสดงความเห็นใจต่อคราบน้ำตานั้นแม้แต่น้อย แต่กลับออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่เหมือนเป็นคำสั่งจากพระเจ้า
“เก็บข้าวของที่จำเป็นของเธอซะ คืนนี้เธอต้องย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านของฉัน”
ณิชาภาเงยหน้าที่อาบไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมองเขาอย่างตกตะลึง ดวงตาคู่สวยสั่นระริก
“คืนนี้เลยเหรอคะ แต่คุณวินน์ ฉันยังมีงานที่ร้านและฉันยังไม่ได้ลาเพื่อนๆ หรือบอกพี่อรเลย อย่างน้อยขอเวลาให้ฉันได้ไปจัดการธุระที่นั่นให้เรียบร้อย และร่ำลาคนที่เขาดีกับฉันเถอะค่ะ”
อนาวินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพบ้านไม้ที่ผุพังและข้าวของที่กระจัดกระจายราวกับจะย้ำเตือนเธอว่าไม่มีสิ่งใดที่นี่ควรค่าแก่การอาลัยอาวรณ์
“ฉันจะให้อาคิราห์ขับรถไปส่งเธอที่ผับ ฉันให้เวลาเธอแค่หนึ่งชั่วโมงในการตัดขาดจากอดีตสัปดนพวกนั้นและจำไว้ณิชาภา อย่าคิดจะตบตาฉันด้วยการหนี เพราะถ้าเธอหายไปแม้แต่นาทีเดียว หรือคิดจะตุกติก สัญญาของพ่อเธอจะกลายเป็นเพียงเศษกระดาษที่ไม่มีค่าอะไรทันที”
ณิชาภาเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด ความกดดันมหาศาลบีบคั้นจนเธอแทบหายใจไม่ออก แต่เมื่อมองไปยังห้องนอนที่บิดานอนป่วยอยู่และนลินที่ยังคงนั่งกอดเข่าสะอื้นไห้ เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยักหน้ารับชะตากรรมที่เขายัดเยียดให้
“ฉันทราบแล้วค่ะ ฉันจะรีบจัดการทุกอย่างให้เร็วที่สุด”
อนาวินไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่ปรายตาดูความโศกเศร้าของเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวก้าวออกจากบ้านไม้หลังเก่าไปด้วยท่าทีสง่างามทว่าเย็นชา ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และความเงียบงันที่น่าอึดอัด
ค่ำวันนั้น ณ บาร์ราตรีลวง
แสงไฟนีออนหลากสีเริ่มสาดส่องสลับกับจังหวะดนตรีที่เริ่มดังขึ้นเพื่อต้อนรับเหล่านักท่องราตรี แต่สำหรับณิชาภาที่ก้าวเท้าเข้ามาในที่ทำงานเป็นวันสุดท้าย ความรู้สึกของเธอกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ได้มาเพื่อสวมชุดพนักงานเสิร์ฟที่คุ้นเคย แต่มาเพื่อทิ้งตัวตนที่ชื่อเดียร์ไว้เบื้องหลัง
ภายในห้องพักพนักงานที่สว่างด้วยแสงไฟกะพริบถี่ นานาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอเดินเข้ามาเห็นเข้าพอดี ทันทีที่เห็นณิชาภาในชุดลำลองและใบหน้าที่ดูอมทุกข์ นานาก็ถลาเข้ามากอดด้วยความตกใจ
“เดียร์ ยัยเดียร์แกไปไหนมาทั้งวัน ฉันโทรหาก็ไม่รับ แล้วนี่ทำไมแกแต่งตัวแบบนี้ล่ะ ยังไม่เปลี่ยนชุดอีกเหรอ” นานาถามด้วยความสงสัยพลางสำรวจใบหน้าเพื่อนที่ดูอิดโรยกว่าปกติ
“นานาฉันมาลาออก ฉันจะไม่ได้ทำงานที่นี่แล้วนะ” ณิชาภากลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามอย่างยิ่งไม่ให้น้ำตาไหลออกมา
“ลาออกทำไมกะทันหันแบบนี้ล่ะเดียร์ หรือว่าเป็นเพราะไอ้แขก VIP สองคนเมื่อคืนนั่น” นานาถามด้วยน้ำเสียงโมโหพลางกุมมือเพื่อนไว้แน่น
“พวกเขาข่มขู่แกใช่ไหม”
“ไม่ใช่หรอก ฉันได้งานใหม่น่ะนานา งานบริษัทที่เงินเดือนสูงพอจะยื้อชีวิตพ่อไว้ได้” ณิชาภาเลือกที่จะบอกความจริงเพียงครึ่งเดียวเพื่อไม่ให้เพื่อนต้องเป็นห่วง
“ขอบใจแกมากนะที่อยู่ข้างฉันมาตลอด รักษาตัวด้วยนะนานา”
ในขณะที่สองเพื่อนรักกำลังร่ำลากัน อรจิรา หรือพี่อร ผู้จัดการร้านก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เธอเดินเข้ามาลูบไหล่ณิชาภาเบาๆ ด้วยความเอ็นดูที่แฝงไปด้วยความห่วงใย
“พี่เห็นอาคิราห์จอดรถรออยู่ที่ประตูหลัง พี่พอจะเดาออกว่าชีวิตเธอกำลังจะเปลี่ยนไปในทางที่ยากขึ้น” อรจิราถอนหายใจยาว
“ใช่ค่ะพี่อร เดียร์ขอบคุณพี่อรมากนะคะที่ช่วยเหลือเดียร์มาตลอด เดียร์ก็ไม่รู้หรอกนะคะว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นแต่เดียร์ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วค่ะ”
“พี่ไม่รู้หรอกนะเดียร์ว่าเธอไปตกลงอะไรกับเขา แต่ถ้าวันไหนมันถึงที่สุดแล้วจริงๆ กลับมาหาพี่นะ ที่นี่มีที่ว่างสำหรับเธอเสมอ”
“เดียร์ไม่ลืมพี่อรและนานาแน่นอนค่ะ ไว้เจอกันข้านอกนะคะ ถ้าเดียร์มีโอกาส”
“อย่าพูดอย่างนั้นสิ เราต้องได้เจอกันแน่นอนเชื่อพี่สิ”
“ใช่ๆ เราค่อยนัดไปกินหมูกระทะกันนะเดียร์”
ณิชาภาก้มลงกราบลาพี่อรด้วยน้ำตาที่ไหลพราก พร้อมกับกอดนานาเพื่อร่ำลา เธอรับเงินค่าแรงงวดสุดท้ายมาด้วยมือที่สั่นเทา ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะพ้นประตู วารีที่เพิ่งเดินเข้ามาก็แสยะยิ้มเยาะใส่เธอทันที
“แหมลาออกไปเป็นเลขาหรือไปเป็นเลขา บนเตียงกันแน่จ๊ะ เห็นคนขับรถมารอรับถึงที่ ท่าทางแขก VIP เมื่อคืนคงจะถูกใจสินค้าเกรดต่ำอย่างแกน่าดูนะ ยินดีด้วยที่ได้ขยับวิทยฐานะสักที”
ณิชาภาหยุดฝีเท้าเพียงครู่ เธอไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำด่าทอ เพียงแค่จ้องมองวารีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาจนอีกฝ่ายเป็นฝ่ายสะบัดหน้าหนีไปเอง ก่อนที่เธอจะเดินจากไปอย่างเงียบเชียบเข้าสู่รถสปอร์ตที่จอดรอรับเธอไปสู่กรงของอนาวิน
เวลาต่อมา
นนทกรก้าวเข้ามาในบาร์ด้วยมาดนักธุรกิจผู้สง่างาม เขาตรงไปที่โต๊ะประจำด้วยความหวังจะพบหญิงสาวที่เขาเฝ้าคะนึงหา แต่เมื่อไม่เห็นเธออยู่ในจุดที่ควรอยู่ เขาจึงเรียกพนักงานชายมาถามด้วยความแปลกใจ
“เรียกน้องเดียร์มาที่โต๊ะฉันที บอกว่าฉันมีธุระสำคัญจะคุยด้วย”
พนักงานคนนั้นทำท่าอึกอักก่อนจะตอบด้วยเสียงเบา
“เอ่อคุณนนท์ครับ พี่เดียร์เพิ่งลาออกไปครับคุณนนท์”
“ลาออก” นนทกรขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะเป็นเส้นตรง ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เขาไม่รอช้ารีบเดินไปที่ห้องทำงานของผู้จัดการร้าน
“คุณอรมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเดียร์ถึงลาออกกะทันหันแบบนี้”
อรจิรามองหน้ามหาเศรษฐีหนุ่มคู่แข่งของอนาวินด้วยท่าทางลำลากใจ “คุณนนท์คะเดียร์เขาตัดสินใจไปทำหน้าที่อื่นที่จำเป็นต่อครอบครัวเขา พี่รั้งไว้ไม่ได้จริงๆ ค่ะ”
นนทกรกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโป่ง ภาพใบหน้าเย็นชาและคำพูดที่แฝงไปด้วยความเป็นเจ้าของของอนาวินเมื่อคืนก่อนผุดขึ้นมาในหัว
“อนาวินต้องเป็นแกแน่ๆ” นนทกรพึมพำลอดไรฟันด้วยความแค้นใจ
“ใช้วิธีสกปรกบีบบังคับผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้ คิดจะขังนกน้อยไว้ในกรงของแกงั้นเหรออนาวิน ฉันไม่มีวันยอมให้แกได้ใจไปได้นานหรอก”
นนทกรเดินออกจากร้านด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาคนสนิททันที
“สืบให้ได้ว่าตอนนี้อนาวินมันกำลังคิดจะทำอะไรกับน้องเดียร์ของฉัน” นนทกรเอ่ยขึ้นมาแล้วก็วางสายไปอย่างอารมณ์เสียมากๆ ในตอนนี้
บทล่าสุด
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง (3)
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็งภายในห้องประชุมส่วนตัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานอย่างแผ่วเบา โต๊ะประชุมไม้โอ๊กยาวเหยียดตัวอยู่กลางห้อง รอบด้านรายล้อมด้วยกระจกใสที่มองเห็นทัศนียภาพตึกสูงตระหง่านภายนอก อนาวินก้าวเข้ามานั่งที่ตำแหน่งประธานฝั่งหัวโต๊ะ ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความสง่างามทว่าแฝงกระแสรังสีความอำมหิตจนไม่มีใครกล้าสบตาโดยไม่จำเป็น นนทกรเดินตามเข้ามานั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ทุกขร้อน แววตาของเขายังคงทอดมองณิชาภาที่เดินตามเข้ามาเงียบๆ ในฐานะผู้บันทึกการประชุม ณิชาภานั่งลงที่เก้าอี้เยื้องจากอนาวินเล็กน้อย เธอเปิดแท็บเล็ตและเตรียมเอกสารสัญญาด้วยท่าทางที่นิ่งสงบ กำแพงน้ำแข็งในใจช่วยให้เธอตัดความประหม่าและความเจ็บระบมตามร่างกายออกไปจนหมดสิ้น มีเพียงสายตาคมกริบของอนาวินที่คอยตวัดมองเธอสลับกับคู่แข่งอยู่เป็นระยะ ราวกับจะเตือนว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขาจะถูกสะสางทันทีที่จบงานนี้ “ในเมื่อมากันครบแล้ว ก็เริ่มคุยเรื่องเขตที่ดินทับซ้อนฝั่งตะวันออกกันเลยดีกว่า” อนาวินเปิดประเด็น น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งทว่าหนักแน่นดุดัน “ทางอัศวนนท์ได้ทำหนังส
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง (2)
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง“ณิชาภา!” อนาวินเรียกชื่อเต็มของเธอเสียงดังลั่นห้องทำงาน หญิงสาวหยุดก้าวเท้า หมุนตัวกลับมามองเขา แววตายังคงว่างเปล่า “คะ คุณวินน์ มีอะไรเพิ่มเติมไหมคะ” “กาแฟของฉันทำไมยังไม่ได้ วันนี้เธอทำหน้าที่บกพร่องนะ” เขาแกล้งหาเรื่อง ทั้งที่ปกติอคิราห์จะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ หรือไม่เขาก็ไม่ได้สั่งเธอเลยตั้งแต่เช้า เขาแค่อยากหาเรื่องให้เธอพูดกับเขามากกว่าประโยครายงานสั้นๆ “ขออภัยด้วยค่ะ ดิฉันจะไปชงมาให้เดี๋ยวนี้ค่ะ” ณิชาพูดแค่นั้นแล้วเดินออกจากห้องไปทันทีอนาวินเอนหลังพิงเก้าอี้ ยกรวมมือขึ้นกุมขมับลากยาวลงมาถึงคาง สบถคำหยาบคายออกมาเบาๆ ด้วยความหงุดหงิดใจความเย็นชาของเธอประท้วงเขาได้อย่างร้ายกาจที่สุด และความรู้สึกผิดที่ผสมปนเปกับความต้องการควบคุมมันกำลังทำให้เขาแทบบ้า ยิ่งเธอถอยห่าง สัญชาตญาณความอยากเอาชนะและความหึงหวงซ่อนเร้นในใจของเขาก็ยิ่งพลุ่งพล่านราวกับกองเพลิงที่พร้อมจะปะทุขึ้นมาอีกรอบเมื่อมีสิ่งกระตุ้น ช่วงบ่ายโมงครึ่ง บรรยากาศที่เคยตึงเครียดกลับยิ่งทวีความอึดอัดขึ้นเมื่อแขกผู้มาเยือนคนใหม่ก้าวเข้ามาในชั้นบริหารนนทกรทายาทธ
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง (1)
ตอนที่ 13 กำแพงน้ำแข็ง ความรู้สึกแรกที่ปลุกณิชาภาให้ตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่คือความเจ็บระบมที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ทันทีที่ขยับตัว ความปวดร้าวตรงช่วงล่างและสะโพกก็ทำให้เธอต้องหลุดเสียงครางแผ่วเบาออกมาด้วยความทรมาน เปลือกตาบางขยับลืมขึ้นช้าๆ มองเห็นเพดานห้องนอนสีครีมอันคุ้นตา แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาริบหรี่ แต่หัวใจของเธอกลับมืดมนยิ่งกว่าคืนที่พายุเข้า ณิชาภาพยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้างอย่างยากลำบาก ผ้าห่มผืนหนาเลื่อนหลุดลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นรอยช้ำเป็นจ้ำแดงสลับเขียวตามผิวเนื้อเนียนละเอียด ทั้งที่ลาดไหล่ หน้าอก และข้อมือทั้งสองข้างที่มีรอยนิ้วมือหนาบีบตรึงเอาไว้จนเนื้อแทบเขียวคราม ร่องรอยป่าเถื่อนเหล่านี้คือหลักฐานชิ้นโบแดงที่ย้ำเตือนถึงสิ่งที่อนาวินทำกับเธอเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา น้ำตาเม็ดโตสลัดร่วงลงบนหลังมือทีละหยด เธอจำได้ดีว่าในแฟลชไดรฟ์อันนั้น อนาวินอัดคลิปเสียงอธิบายข้อเท็จจริงทั้งหมดว่าเขากำลังพยายามทำทุกทางเพื่อปกป้องเธอและพ่อจากเงื้อมมือของอนันต์ พ่อแท้ๆ ของเขาเอง ลึกๆ เธอรู้สึกผิดที่เคยเข้าใจเขาผิดไป แต่สัมผัสอันจา
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 12 รอยร้าวในไฟหึง (2)
ตอนที่ 12 รอยร้าวในไฟหึง“ขอบคุณค่ะคุณอาคิ” ณิชาภายิ้มบางๆ ให้ด้วยความซาบซึ้ง “ทำไมช่วงนี้ดูซูบไปละครับเนี่ย ไอ้วินน์มันใช้งานหนักเกินไปหรือเปล่า” อคิราห์พูดปนหัวเราะ ขณะที่ส่งปึกกระดาษคืนให้เธอ สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเส้นผมบางส่วนของณิชาภาที่หลุดลุ่ยลงมาปรกใบหน้าหวานจนดูเกะกะ ด้วยความสนิทสนมและนิสัยขี้เล่น ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปปัดเส้นผมทัดหูให้เธออย่างแผ่วเบา “ดูแลตัวเองบ้างนะครับ เดี๋ยวไม่มีแรงรบกับท่านประธาน” จังหวะนั้นเอง ประตูลิฟต์ผู้บริหารเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงสง่าของอนาวินก้าวเท้าออกมา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทกลับพลันแข็งท้างขึ้นมาทันทีเมื่อภาพตรงหน้าสาดเข้าสู่สายตา ภาพของอคิราห์ที่กำลังคุกเข่าอยู่ใกล้ชิดกับณิชาภา มือของเพื่อนสนิทที่กำลังลูบไล้ใบหน้าหวานของเธออย่างอ่อนโยน และรอยยิ้มของณิชาภาที่มอบให้ชายอื่นรอยยิ้มที่เขาไม่ได้เห็นมันมานานแสนนาน กรงเล็บแห่งความหึงหวงและคว้าบ้าคลั่งพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจของอนาวินในทันที สัญชาตญาณความเป็นเจ้าของที่รุนแรงทำให้เขาลืมสิ้นทุกแผนการที่วางไว้ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นด้วยความโกรธจัด “ทำอะไรกันอยู่ตรงนั้น!” เสียงทรงพลังค
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 12 รอยร้าวในไฟหึง (1)
ตอนที่ 12 รอยร้าวในไฟหึง ความเงียบงันภายในห้องนอนสีครีมดูจะหนักอึ้งกว่าค่ำคืนไหนๆ แม้เสียงพายุฝนด้านนอกคฤหาสน์จะเริ่มซาลงเหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบใบไม้ แต่เสียงสะท้อนจากไฟล์คลิปเสียงของอนาวินยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจของณิชาภาซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือบางยังคงกำแฟลชไดรฟ์สีเงินแนบกับอก สะอื้นไห้จนตัวโยนด้วยความรู้สึกผิดที่เคยเคลือบแคลงใจในตัวเขา เธอเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มช้าๆ ดึงสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา สิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ไม่ใช่การนั่งร้องไห้ แต่เป็นการเดินกลับไปหาเขา เดินกลับไปบอกให้เขารู้ว่าเธอเลือกที่จะอยู่เคียงข้างเขา ไม่ใช่ในฐานะลูกหนี้หรือหมากในเกมแค้น แต่ในฐานะผู้หญิงที่จะร่วมเผชิญหน้ากับพายุทุกลูกไปพร้อมกับเขา ณิชาภาก้าวเท้าออกจากห้องนอน ท่ามกลางความมืดของโถงทางเดินสลัว เดินตรงไปยังห้องทำงานใหญ่ที่เพิ่งผ่านสมรภูมิอารมณ์มาเมื่อครู่ ประตูห้องแง้มอยู่เล็กน้อย แสงไฟนีออนด้านในสาดส่องออกมาเป็นเส้นตรงยาวลงบนพื้นหินอ่อน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไปเบาๆ อนาวินยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ทว่าแผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงอย่างทรนงบ
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 11 กรงที่ไร้ซี่กรง (2)
ตอนที่ 11 กรงที่ไร้ซี่กรง (2)เขายังเก็บมันไว้ ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดของเขา หยดน้ำตาแห่งความลังเลร่วงเผาะลงบนกระจกกรอบรูป ณิชาภายืนนิ่งงันอยู่กลางห้อง ความทรงจำแสนหวานในอดีตพุ่งเข้าโจมตีใจจนเธอแทบจะก้าวขาไม่ออก แต่เมื่อภาพของพ่อที่มีสายระโยงระยางและภาพของอนาวินที่สวมแหวนให้รินลดาลอยซ้อนทับเข้ามา เธอจึงจำต้องหลับตาแน่น กัดริมฝีปากจนห่อเลือดแล้วคว้าแฟลชไดรฟ์นั้นยัดใส่กระเป๋าเสื้อคลุมทันที “ณิชา” เสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลังท่ามกลางความมืด พร้อมกับแสงไฟนีออนในห้องทำงานที่กลับมาสว่างวาบอีกครั้งเมื่อระบบไฟสำรองทำงาน ณิชาภาสะดุ้งสุดตัวพลางหันกลับไปมองด้วยความตกใจสุดขีดอนาวินยืนพิงกรอบประตูห้องทำงานอยู่ตรงนั้น เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด แววตาคมกริบที่เคยฉายแววดุดันบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความผิดหวัง ความโศกเศร้า และความอ่อนล้าอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ในมือของเขาไม่มีอาวุธ ไม่มีท่าทีโกรธเกรี้ยวจะเข้าไปทำร้ายเธอ... มีเพียงความเงียบงันที่กรีดลึกยิ่งกว่าสิ่งใด “คุณวินน์ คือฉัน” ณิชาภาเสียงสั่นเครือ พยายามเอาซ่อนมือไว้ข้างหล
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 6 เสียงสะท้อนจากหัวใจ
ตอนที่6เสียงสะท้อนจากหัวใจบรรยากาศภายในรถตู้ลีมูซีนระหว่างทางกลับบ้านพักส่วนตัวเต็มไปด้วยความเงียบที่ชวนให้ใจสั่น ณิชาภาในชุดเดรสลูกไม้สีขาวสะอาดตานั่งตัวลีบติดประตูรถ เธอรู้สึกไม่คุ้นชินกับสัมผัสของเนื้อผ้าชั้นเลิศที่แนบไปกับผิวพรรณ ขณะที่อนาวินนั่งไขว่ห้างอยู่เบาะข้างๆ สายตาคมกริบของเขาแสร้งทำ
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 5 หน้ากากที่เริ่มปริร้าว (2)
ตอนที่5หน้ากากที่เริ่มปริร้าวพนักงานสาวรับคำสั่งอย่างขยันขันแข็ง ก่อนจะหันไปเชิญณิชาภาเข้าไปในห้องลองเสื้อด้วยท่าทางนอบน้อม ณิชาภาทำท่าจะอ้าปากค้านแต่สายตาคมดุของอนาวินก็ปรามไว้เสียก่อน“ไปลองซะ อย่าให้ฉันต้องเดินเข้าไปเปลี่ยนให้เธอเอง” เมื่อณิชาภาเดินหายไป อคิราห์ที่ยืนกอดอกลอบยิ้มอยู่ก็
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 5 หน้ากากที่เริ่มปริร้าว
ตอนที่5หน้ากากที่เริ่มปริร้าวแสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องโถงกว้างของบ้านพักส่วนตัว อนาวินในชุดลำลองกางเกงสแล็คสีดำและเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ นั่งจิบกาแฟดำอยู่ที่โต๊ะอาหาร สายตาของเขาไม่ได้จดจ้องอยู่ที่ไอแพดซึ่งแสดงกราฟหุ้นหรือข่าวเศรษฐกิจเหมือนทุกวัน แต่
รอยรักในเงามืด ตอนที่ 4 กรงขังที่ไร้เสียง
ตอนที่4กรงขังที่ไร้เสียงที่บ้านพักส่วนตัวสไตล์โมเดิร์นตั้งตระหง่านอยู่ท้ายซอยในหมู่บ้านจัดสรรระดับซูเปอร์ลักชูรีใจกลางเมือง ที่นี่คืออาณาจักรลับของอนาวินที่น้อยคนนักจะได้รับอนุญาตให้ก้าวล่วงเข้ามา รั้วสูงตระหง่านและระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนาทำหน้าที่เป็นกำแพงกั้นโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์ แสงไฟสป
บางทีคุณอาจจะชอบ
นางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย159.4K viewsยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก76.4K viewsวิศวะร้อนรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์173.9K viewsเรื่องสั้นอีโรติก HOT NC 25+++
C113.3K viewsเซอร์วิส รัก Service Love
เหนือ กว่าความคาดหมาย24 viewsคืนอันเร่าร้อนในอ้อมกอดของน้าเขยโรมัน
เลีย โคลลาร์กา ซิโยซา111 viewsเมียเก็บที่ไร้ค่า
พัดลดา76 viewsเพลย์บอยร้ายร่ายรัก
ศรีปุรัม มณีปุรัม88 views
