ตอนที่ 2 ข้อเสนอ (2)

ตอนที่

2

ข้อเสนอ

“วารีกลับไปทำงานของเธอเดี๋ยวนี้ ถ้าฉันได้ยินเธอปากเสียใส่เพื่อนร่วมงานอีกคำเดียว ฉันจะตัดเงินรางวัลเดือนนี้ของเธอให้หมด” อรจิราประกาศกร้าวด้วยเสียงเฉียบขาดจนวารีหน้าเสีย สะบัดก้นเดินจากไปพร้อมเสียงฮึดฮัดในลำคอ

อรจิราหันกลับมาหาณิชาภา สัมผัสที่มือเปลี่ยนเป็นความหนักแน่น

“เดียร์ฟังพี่นะ ถ้ามันเหนื่อยนักก็พักก่อนไหม คืนนี้พี่ให้แกกลับก่อนก็ได้นะ”

ณิชาภาส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาคู่สวยสั่นระริกแต่ก็แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ไม่ได้ค่ะพี่อรเดียร์ต้องทำงาน เดียร์ต้องการเงิน”

เงินคำเดียวที่สลักลงในใจเธอราวกับตราบาป เธอรู้ดีว่าคำเตือนของวารีมีส่วนจริง อนาวินไม่ใช่คนที่จะปล่อยเธอไปง่ายๆ และหนี้สินที่บ้านก็ไม่เคยรอให้เธอได้พักหายใจ

“นานาฝากดูเดียร์ด้วยนะ”” อรจิราสั่งกำชับ ก่อนจะเดินไปจัดการความเรียบร้อยทางด้านหน้า

ทว่าในวินาทีที่ณิชาภาหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อเรียกสติ หางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างของอาคิราห์ที่กำลังยืนคุยกับพนักงานรักษาความปลอดภัยที่หน้าประตูร้าน เขายังไม่กลับและเขากำลังจับตาดูเธออยู่ทุกฝีก้าว

ตีสี่เวลาที่เข็มนาฬิกาทำหน้าที่ของมันท่ามกลางความเงียบงันของเมืองที่หลับใหล แต่สำหรับณิชาภามันคือเวลาที่แรงกดดันทั้งคืนเริ่มกัดกินเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ เธอเดินลากสังขารอันอ่อนล้าออกจากประตูหลังบาร์ กลิ่นควันบุหรี่และแอลกอฮอล์ที่ติดตัวมาทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงตัวเองอย่างบอกไม่ถูก

ทันทีที่ก้าวพ้นชายคา ลมหนาวเยือกกระชากผ่านร่างบางจนต้องโอบกอดตัวเองไว้ แสงไฟทางที่กะพริบถี่ส่งเสียงหึ่งๆ น่ารำคาญใจ และภายใต้แสงสีนวลตาที่ดูไม่มั่นคงนั้น เงาร่างสูงใหญ่พิงรถสปอร์ตคันหรูรออยู่ราวกับพญามัจจุราชที่ดักรอเหยื่อ

“จะหนีไปถึงไหนณิชาภา”

เสียงทุ้มต่ำที่เคยเป็นดั่งทำนองเพลงที่เธอหลงรัก บัดนี้กลับกรีดลึกในความรู้สึกเหมือนใบมีด ณิชาภาหยุดชะงัก แผ่นหลังบางเหยียดตรงเพื่อรวบรวมศักดิ์ศรีที่แหลกเหลวขึ้นมาสู้หน้า

“ฉันชื่อเดียร์และฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ”

เธอพยายามจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่อนาวินกลับเร็วกว่า เขาคว้าต้นแขนเธอไว้แล้วกระชากจนร่างทั้งร่างพุ่งเข้าปะทะอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขา กลิ่นวู้ดดี้เย็นๆ ที่เธอเคยซบอิงเพื่อแสวงหาความปลอดภัย บัดนี้มันกลับทำลายกำแพงความเข้มแข็งของเธอจนอยากจะร้องไห้ออกมา

“เลิกเล่นละครเสียที ความหยิ่งผยองของคุณหนูมันกินไม่ได้หรอกนะณิชา” เขาโน้มหน้าลงมาจนชิด แววตาคมกริบฉายแววหยามหยัน

“มองสภาพตัวเองบ้าง ว่าตอนนี้เธอมันน่าเวทนาแค่ไหน หรือต้องให้ฉันย้ำว่าพนักงานเสิร์ฟที่ยอมให้ผู้ชายแทะโลมแบบเธอมันมีราคาแค่ไหนกัน”

“ปล่อย” ณิชาภาสะบัดตัวออกสุดแรง ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเขาด้วยความรังเกียจที่กลั่นมาจากหยดเลือดในหัวใจ

“ต่อให้ฉันจะตกต่ำจนต้องทำงานในที่แบบนี้ แต่มันก็ยังสะอาดกว่าหัวใจที่เต็มไปด้วยยาพิษของคุณ คนที่เลือกทิ้งคนรักในวันที่เธอต้องการมากที่สุด”

เธอทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะรีบเดินหนีไป ทิ้งให้อนาวินยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาวด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก

ทว่า... พายุลูกใหญ่กลับไม่ได้รอเธออยู่ที่นั่น แต่มันรอถล่มเธออยู่ที่บ้านไม้หลังเก่า

เมื่อมาถึงหน้าบ้าน ณิชาภาแทบจะทรุดลงกับพื้น ประตูบ้านไม้พังทลายจนบานพับหลุด ข้าวของเครื่องใช้ที่เธออุตส่าห์เก็บหอมรอมริบซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงจากการทำงานกลางคืนถูกทำลายกระจัดกระจายราวกับผ่านสงคราม

“พี่เดียร์ลินกลัว พวกมันบอกว่าถ้าไม่มีเงินคืน มันจะเอาลินไปขาย” นลินน้องสาวเพียงคนเดียวซุกตัวสะอื้นไห้อยู่มุมห้อง ใบหน้าขาวใสเปื้อนคราบน้ำตาและรอยฟกช้ำจากการถูกทำร้าย

“ลินเกิดอะไรขึ้น” ณิชาภาถลาเข้าไปกอดน้องสาวไว้แน่น

“ลินไม่ได้ตั้งใจ ลินแค่ขอยืมรถเพื่อนไปงานสังคม ลินไม่อยากถูกเพื่อนล้อว่าเราจน ลินไม่คิดว่ารถจะชนจนพังยับแบบนั้น” นลินพร่ำเพ้อไม่เป็นภาษาก่อนจะโพล่งออกมาอย่างสุดกลั้น

“ทำไมเราต้องมาลำบากแบบนี้ พ่อทำบ้าอะไรลงไป ลินเกลียดความจน พี่เดียร์ช่วยลินด้วยนะ อย่าให้พวกมันเอาตัวลินไป”

คำพูดของน้องสาวเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจ ณิชาภากอดร่างที่สั่นเทาของน้องไว้แน่น พลางมองไปยังห้องนอนมืดสลัวที่มีเสียงหอบหายใจติดขัดของบิดาผู้ป่วยหนัก ความมืดมนของอนาคตบีบคั้นจนเธอแทบจะเสียสติ

เช้าวันต่อมาความหวังสุดท้ายพังทลายลงที่หน้าห้องฉุกเฉิน

โรงพยาบาลรัฐที่แออัดและเสียงวุ่นวายไม่ได้ช่วยให้ใจของณิชาภาสงบลง พ่อของเธออาการทรุดหนัก และโรงพยาบาลต้องการเงินมัดจำจำนวนมหาศาลที่เธอไม่มีทางหาได้ ในขณะที่เธอกำลังนั่งกุมขมับอย่างไร้ทางออก รองเท้าหนังขัดมันเงาวับก็ปรากฏขึ้นในกรอบสายตา

อนาวินยืนอยู่ตรงนั้นในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ดูแปลกแยกจากความอนาถาของโรงพยาบาลแห่งนี้ เขาไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่าการโยนปึกกระดาษและเอกสารสัญญาลงบนตักของเธอ

“หนี้ทั้งหมดของบ้านเธอ ตอนนี้เปลี่ยนมือมาอยู่ที่ฉันแล้วนะณิชาภา รวมถึงสัญญาหนี้ก้อนล่าสุดที่น้องสาวเธอไปเซ็นไว้กับพวกเจ้าหนี้นอกระบบนั่นด้วย”

ณิชาภามองเอกสารเหล่านั้นด้วยมือที่สั่นระริก เธอเงยหน้ามองชายที่เป็นทั้งรักแรกและฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน

“คุณทำแบบนี้ทำไม คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่”

อนาวินโน้มตัวลงมาหาเธอ แววตาของเขาไร้ซึ่งความเมือตา มีเพียงความต้องการที่จะสยบทุกอย่างไว้ใต้แทบเท้า

“มาเป็นเลขาส่วนตัวของฉัน ทำตามที่ฉันสั่ง พ่อเธอจะได้เข้าโรงพยาบาลชั้นหนึ่งและน้องสาวเธอจะได้ไม่ต้องไปชดใช้หนี้ด้วยวิธีที่เธอคงไม่อยากเห็น”

ณิชาภามองลึกลงไปในดวงตาคู่ที่เธอเคยไว้ใจที่สุด บัดนี้มีเพียงเงาสะท้อนของตัวเธอที่พ่ายแพ้อย่างราบคาบ ศักดิ์ศรีที่เพียรรักษามาตลอดห้าปี บัดนี้มันพังทลายลงเพราะคำว่า ‘ครอบครัว’

“ได้ฉันจะยอมเป็นเลขาทาสของคุณ” เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนกระดาษสัญญาประทับรอยแค้น

“แต่จำไว้ว่า คุณจะได้รับไปเพียงแค่ร่างกายที่รับใช้คุณตามคำสั่งเท่านั้น ส่วนหัวใจของฉันมันตายไปตั้งแต่วันที่คุณทิ้งฉันไปอย่างเลือดเย็นแล้ว”

อนาวินกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่แสดงถึงชัยชนะทว่าในส่วนลึกกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง

“ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรกของฉันณิชาภา”