LOGINShare
บทนำ (2)
Last Updated:
2026-02-05 00:46:56“ทำไมหนูรักป๊าไม่ได้ล่ะคะ” เธอขยับเข้าหาเขา ดวงตาใสบริสุทธิ์ฉายแววดื้อรั้น
“เส้นกั้นระหว่างพ่อกับลูกไม่มีวันข้ามได้แม้แต่ก้าวเดียว พิงค์รู้ไหม ว่าคำว่า ‘ป๊า’ หมายถึงอะไร”
“พิงค์ถึงบอกว่าเสียใจไงคะ”
ดวงตาเขาแข็งกร้าวขึ้นทันที “พอได้แล้ว หยุดพูดเรื่องนี้ซะ แล้วหลังจากนี้ก็ไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก”
“ไม่ค่ะ พิงค์จะพูด”
“ฉันบอกว่าพอ”
“คุณไม่เคยถามพิงค์เลย ว่าพิงค์รู้สึกยังไง”
“ฉันไม่จำเป็นต้องถามเรื่องที่ไม่ควรถาม” ประโยคนั้นเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง เขาหันหลังเดินจากไปทันที
ตอนนี้เธอเหมือนเปลวไฟ เขาต้องรีบถอยหนีไปให้ไกลที่สุด หนีไปก่อนที่จะโดนไฟนั้น...
ไม่ มันไม่ถูกต้อง
พิงค์ที่ถูกทิ้งให้ยืนอยู่ตรงนั้นตามลำพัง รู้สึกเหมือนถูกควักหัวใจออกมาขยำเล่นแล้วโยนทิ้ง เธอเจ็บปวดแต่ไม่มีน้ำตาสักหยด เพราะเธอไม่ได้เพิ่งรักเขา เธอรักเขามานานแล้ว รักเขามาตั้งแต่วันนั้น วันที่โลกทั้งใบของเธอในวัยสิบห้าปีพังลง
ห้าปีก่อน
เสียงโลหะบิดงอ เสียงกระจกแตก และกลิ่นคาวเลือด ทำให้พิงค์ตัวสั่นด้วยความกลัว
รถตระกูลสุรศักดิ์ศิระบำรุงพลิกคว่ำอยู่ข้างทาง ต้นไม้ที่รถพุ่งไปชนแทบจะหักกลาง รอบข้างมีเสียงไซเรนจากรถตำรวจและรถกู้ภัยดังระงม
พ่อกอดเธอไว้ แม่เอาตัวบัง พี่ชายดึงเธอลงต่ำ เพราะแบบนั้นทุกคนถึงได้ตาย เหลือเธอรอดชีวิตมาแค่คนเดียว
ตอนที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอพบว่าตัวเองอยู่ในห้องไอซียูของโรงพยาบาล ตอนนั้นเธอยังไม่ทันจะได้ร้องไห้ ก็มีเสียงคนทะเลาะกันดังขึ้นจากนอกห้อง
ญาติที่ไม่เคยมาเยี่ยมในวันธรรมดา ญาติที่ไม่เคยโทรถามสารทุกข์
ญาติที่ไม่เคยแม้แต่จะจำวันเกิดใครในครอบครัวเธอได้ บรรดาญาติที่เธอไม่รู้จักมักคุ้น วันนี้มากันครบ“เด็กยังไม่บรรลุนิติภาวะจะดูแลเงินตั้งมากได้ยังไง!”
“ผมดูแลหลานเองครับ”
“แกจะรู้เรื่องอะไร ฉันจะรับเลี้ยงเอง!”
“ผมต่างหาก!”
พวกเขาเถียงกันเรื่องสิทธิ์ เรื่องเงิน เรื่องทรัพย์สิน ไม่มีใครถามสักคำว่าตอนนี้เด็กที่พูดถึงเป็นยังไงบ้าง
วันที่เธอย้ายออกจากห้องไอซียูเข้าห้องพักผู้ป่วย พวกเขาก็กรูกันเข้ามา มือหลายคู่จับแขนเธอ ทั้งฉุด ทั้งดึง ยื้อแย่งกันเหมือนเธอเป็นตุ๊กตา ไม่ใช่มนุษย์
พิงค์ในวัยสิบห้าปีตัวสั่น ตกใจจนพูดไม่ได้ ร้องไห้ไม่ออก
ตอนที่เธอรู้สึกว่าอยากจะหายไปจากตรงนั้น หายไปเหมือนกับพ่อ แม่ และพี่ชาย เสียงที่ทรงอำนาจเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“หยุด”
ทุกคนชะงักไปทันที
ในชั่วอึดใจนั้น ผู้ชายในสูทสีดำเดินเข้ามาจากหน้าประตู ด้านหลังของเขามีทนายและเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลตามมาด้วยหลายคน
Latest chapter
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 2 เดทที่อยากให้ถูกเห็น (1)
สามวันหลังคืนวันเกิดพิงค์ยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว ภาพในกระจกสะท้อนให้เห็นสาวสวยผิวขาวจัดในชุดเดรสสีครีมเรียบๆ เธอเลือกต่างหูมุกเม็ดเล็กแทนเพชรเม็ดโต ขับให้ลุคนี้ยิ่งดูเป็นธรรมชาติ น่ารัก และเข้าถึงง่ายนี่เป็นภาพลักษณ์ที่เหมาะที่สุดสำหรับเดทแรกตอนนั้นเอง โทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่น พร้อมๆ กับที่มีป๊อบอัพข้อความเด้งขึ้นพี่ถึงแล้วครับ รออยู่หน้าร้าน 🙂เป็นข้อความจากก้องไกร รุ่นพี่มหาวิทยาลัยที่เป็นคู่เดทของเธอในวันนี้พิงค์ซ้อมยิ้มให้กระจก ยิ้มแบบสวยหวาน ยิ้มแบบน่ารัก แบบที่ใครได้มองต้องเผลอใจ แต่ดวงตานิ่งสนิท“อืม...สมบูรณ์แบบ” เธอพึมพำเบาๆร้านอาหารที่พิงค์เลือกอยู่ชั้นล่างของตึกสำนักงานใหญ่บริษัทคิมหันต์คอร์เปอเรชั่น มีโลโก้ตัว K สีเงินติดเด่นหราอยู่หน้าร้าน ร้านนี้เองก็เป็นหนึ่งในร้านอาหารภายใต้เครือ คิมหันต์ คอร์เปอเรชั่นเห็นพิงค์เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส รุ่นพี่ก้องไกรลุกขึ้นยืนทันที“วันนี้น่ารักมากเลยครับ” เขายิ้ม นัยน์ตาเป็นประกาย“แค่วันนี้เหรอคะ” เธอเอียงคอถามเสียงอ้อน “ปกติพิงค์ไม่น่ารักเหรอคะ”อีกฝ่ายรีบโบกมือร้อนรน “ไม่ใช่ๆ น่ารักทุกวันครับ แต่วันนี้น่ารั
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 1 ระยะต้องห้าม (2)
คิมหันต์ไพล่นึกไปถึงเรื่องราวในอดีตในห้องพักผู้ป่วยที่ควรเงียบสงบ กลับไม่ได้มีแค่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ แต่เต็มไปด้วยเสียงตะโกนและเสียงถกเถียง“ฉันเป็นอาแท้ๆ!”“ฉันเป็นป้า หลานสาวต้องอยู่กับป้าสิ!”“ฉันเป็นลุง เป็นพี่ชายคนโต ฉันจะดูแลหลานเอง!”“ใช่ค่ะ ให้ลุงกับป้าสะใภ้ดูแลดีที่สุด ป้าสะใภ้จะช่วยดูแลหนูเอง!”“คนนอกอย่างเธอไม่มีสิทธิ์พูด พิงค์ มานี่!ร่างเล็กบนเตียงโรงพยาบาลถูกดึงแขนไปทางซ้ายที ขวาที จนเข็มน้ำเกลือหลุดเลือดไหล แต่ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครสังเกตเห็นพิงค์ที่ถูกยื้อยุดดูหน้าซีด สายตาว่างเปล่า เหมือนจิตวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วตอนนั้นคิมหันต์คิดเพียงอย่างเดียวต้องพาเด็กคนนี้ออกไปไม่ใช่เพราะมรดก ไม่ใช่เพราะผลประโยชน์ ไม่ใช่แค่เพราะคำสัญญาที่เขาเคยมอบให้เพื่อนรุ่นพี่ที่เป็นพ่อแท้ๆ ของพิงค์ แต่เพราะถ้าเขาไม่ทำ ก็ไม่มีใครทำเขาจำได้ว่ามือเธอเย็นแค่ไหนตอนจับมือเขาครั้งแรก จำได้ว่าเธอสั่นเทิ้มไปทั้งตัว นัยน์ตาแดงก่ำ จำได้ว่าพอเขาพูดว่า “ฉันอยู่ตรงนี้” เธอก็ร้องไห้เหมือนเด็กที่เพิ่งได้รับอนุญาตให้เจ็บปวดสำหรับเขาเธอคือเด็กสาวที่อยากปกป้อง ใครจะคิดว่าเด็กคนนั้นจะโตเร็วขนาดนี้ โตจนกล
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทที่ 1 ระยะต้องห้าม (1)
รถซีดานสีดำเงาวับแล่นออกจากหน้าคฤหาสน์ตระกูล วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง อย่างเงียบเชียบ ประตูที่ปิดสนิทช่วยตัดเสียงรบกวนจากโลกภายนอก เหลือเพียงความเงียบเชียบจนน่าอึดอัดในห้องโดยสารตอนหลังคิมหันต์นั่งหลังตรง ดวงตาจับอยู่ที่หน้าต่าง แต่ไม่ได้มองวิวเมืองยามเช้าเลยแม้แต่น้อยนิ้วเขายกขึ้นจัดปมเน็กไทอีกครั้งครั้งนี้เบี้ยวเขาปลดมันออก ผูกใหม่อีกครั้งก็ยังไม่สวยเส้นผ้าสีกรมท่าถูกดึงตึงจนรอยพับแข็งกระด้าง ต่างจากปมเรียบคมที่เคยถูกจัดให้ทุกเช้าโดยมือเล็ก ๆ คู่หนึ่งกรามเขาเกร็ง เส้นเลือดที่หลังมือปูดขึ้นเมื่อกำปมเน็กไทแน่นกว่าเดิม“เวรเอ๊ย…”เสียงสบถเบาจนแทบไม่ได้ยินคนขับรถเหลือบมองกระจกหลังอย่างระวัง ก่อนรีบเบนสายตากลับไปที่ถนนบอดี้การ์ดที่นั่งเบาะหน้าแลกสายตากับเลขาคนสนิทเงียบๆนี่เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของบริษัท‘เจ้านายอารมณ์ไม่ปกติ’และต้นเหตุเกือบร้อยทั้งร้อยมีชื่อเดียวคุณหนูพิงค์ปกติแค่พูดถึงชื่อเธอ คิมหันต์จะผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ต่อให้ก่อนหน้านั้นเพิ่งประชุมดุเดือดกับคู่ค้าหรือเพิ่งเชือดดีลระดับพันล้านมา สีหน้าก็จะอ่อนลงทันทีแต่เช้านี้…บรรยากาศต่างออกไป“เอ่อ…นายครับ
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทนำ (3)
เขายื่นเอกสาร “นี่คือจดหมายฝากฝังผู้ปกครองตามกฎหมาย ลงนามโดยพ่อของเด็กก่อนเสียชีวิต มีคนลงนามเป็นพยานด้วยอีกสองราย นับได้ว่าเป็นพินัยกรรมที่ชัดแจ้งของผู้ตาย เพราะฉะนั้น นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผม คิมหันต์ วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง จะรับหน้าที่ดูแลชมพู และรับเธอเป็นลูกบุญธรรม”คิมหันต์ วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง?นั่นมันประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ว่ากันว่ามีเบื้องหลังเป็นมาเฟียยุโรปนี่!ได้ข่าวว่าเย็นชาโหดเหี้ยมมาก!ได้ยินมาว่าเขาเคยยิงคนตาย!แค่ขัดใจก็ล้มละลายกันทั้งบ้าน!ยมทูตของวงการธุรกิจ!ปีศาจ!ฆาตกร!คนทั้งห้องพลันแตกฮือเหมือนผึ้งแตกรังคิมหันต์ไม่ได้ขึ้นเสียง ไม่ได้โวยวาย เขาแค่ใช้กฎหมายและอำนาจปิดปากทุกคนไม่ถึงสิบนาทีต่อมา ห้องพักผู้ป่วยก็เหลือแค่เขากับเธอเขานั่งลงข้างเตียง พูดเพียงแค่ประโยคเดียว“ไม่เป็นไรแล้ว” มือใหญ่วางลงบนศีรษะเธอเบาๆ “ฉันอยู่ตรงนี้”กำแพงที่เธอพยายามฝืนตั้งไว้พังลงทันที เธอร้องไห้โฮเป็นครั้งแรกแล้วหลังจากนั้น เขาก็พาเธอกลับบ้าน จัดการเรื่องเอกสารทุกอย่าง และกันคนเจตนาไม่ดีทุกคนออกไปจากชีวิตเธอเขาบอกเธอว่า “เอกสารรับลูกบุญธรรมเรียบร้อยแล้ว ต่อไปนี้เรียกฉ
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทนำ (2)
“ทำไมหนูรักป๊าไม่ได้ล่ะคะ” เธอขยับเข้าหาเขา ดวงตาใสบริสุทธิ์ฉายแววดื้อรั้น“เส้นกั้นระหว่างพ่อกับลูกไม่มีวันข้ามได้แม้แต่ก้าวเดียว พิงค์รู้ไหม ว่าคำว่า ‘ป๊า’ หมายถึงอะไร”“พิงค์ถึงบอกว่าเสียใจไงคะ”ดวงตาเขาแข็งกร้าวขึ้นทันที “พอได้แล้ว หยุดพูดเรื่องนี้ซะ แล้วหลังจากนี้ก็ไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก”“ไม่ค่ะ พิงค์จะพูด”“ฉันบอกว่าพอ”“คุณไม่เคยถามพิงค์เลย ว่าพิงค์รู้สึกยังไง”“ฉันไม่จำเป็นต้องถามเรื่องที่ไม่ควรถาม” ประโยคนั้นเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง เขาหันหลังเดินจากไปทันทีตอนนี้เธอเหมือนเปลวไฟ เขาต้องรีบถอยหนีไปให้ไกลที่สุด หนีไปก่อนที่จะโดนไฟนั้น...ไม่ มันไม่ถูกต้องพิงค์ที่ถูกทิ้งให้ยืนอยู่ตรงนั้นตามลำพัง รู้สึกเหมือนถูกควักหัวใจออกมาขยำเล่นแล้วโยนทิ้ง เธอเจ็บปวดแต่ไม่มีน้ำตาสักหยด เพราะเธอไม่ได้เพิ่งรักเขา เธอรักเขามานานแล้ว รักเขามาตั้งแต่วันนั้น วันที่โลกทั้งใบของเธอในวัยสิบห้าปีพังลง ห้าปีก่อนเสียงโลหะบิดงอ เสียงกระจกแตก และกลิ่นคาวเลือด ทำให้พิงค์ตัวสั่นด้วยความกลัวรถตระกูลสุรศักดิ์ศิระบำรุงพลิกคว่ำอยู่ข้างทาง ต้นไม้ที่รถพุ่งไปชนแทบจะหักกลาง รอบข้างมีเสียงไซเรนจากรถตำรวจและรถกู้
ระยะต้องห้าม ของคุณลูกสาว กับคุณป๊ามาเฟีย บทนำ (1)
ภายใต้โคมไฟแชนเดอเลียร์ในห้องบอลรูมของโรงแรมห้าดาวชื่อดัง เดรสสีขาวปักเพชรทั่วทั้งตัวที่พิงค์ หรือชื่อจริง ‘ชมพู วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง’ สวมใส่ ส่องประกายระยิบระดับ เจิดจรัส ดูโดดเด่นเสียงหัวเราะ เสียงแก้วกระทบกัน คำชื่นชมและคำอวยพรวันเกิดดังขึ้นไม่ขาดสาย แขกเหรื่อระดับผู้บริหาร นักธุรกิจ และเหล่าลูกหลานคนใหญ่คนโต ล้วนมาร่วมงานครบถ้วนงานเลี้ยงฉลองวันเกิดวันนี้ไม่ใช่เพียงงานเลี้ยงวันเกิดธรรมดาๆ แต่มันคืองานเลี้ยงฉลองวันครบรอบวันเกิดอายุครบยี่สิบปี เป็นปีที่เธอบรรลุนิติภาวะโดยสมบูรณ์ค่ำคืนนี้เป็นค่ำคืนที่สว่างไสวสวยงามที่สุดในชีวิตเธอ แต่หัวใจพิงค์กลับหนักอึ้งสายตาของพิงค์เฝ้ามองคนเพียงคนเดียวตั้งแต่หัวค่ำ ชายในสูทสีดำเรียบกริบคนนั้นยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ท่าทางสุขุมของเขามองแล้วชวนให้นึกถึงราชสีห์ที่ต่อให้ไม่ขู่คำรามก็น่าเกรงขามยำเกรงเขาคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น คิมหันต์ วาเลนเต้ วรศักดิ์ไชยบำรุง ผู้ปกครองตามกฎหมาย ผู้ชายที่เธอเรียก “ป๊า” มาห้าปี และเป็นคนที่เธอรักสุดหัวใจพิงค์กำก้านแก้วในมือแน่น ก่อนจะตัดสินใจวางมันลง แล้วเดินตรงไปหาเขา“ขอคุยด้วยหน่อยค่ะ” เสียงเธอเบา แ
You may also like
3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X60.1K viewsชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน92.6K viewsยัยตัวร้ายกับนายแบดบอย NC18++
Me'JinJIn47.1K viewsเมื่อรักต้องลับ ( 18+)
หญิงเพียว43.6K viewsพันธนาการยอดรัก
ฟ้าดุษฎี99 viewsร่านรักอาจารย์หมอ
เฮียกังฟู754 viewsเมียคุณราล์ฟ
ฅนหลังเขา1.3K viewsตามรักคืนใจ [ลูกแฝด]
KhunRaFah24 views
