1 คำสั่งแม่

ณ คฤหาสน์กิตติภัทร

“หมอเจน! เมื่อไหร่จะกลับไปทำงานสักที”

เสียงทรงอำนาจของ คุณหญิงลำดวน ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบในห้องนั่งเล่นหรู เธอจ้องมองลูกสาวเพียงคนเดียวที่ยังคงอยู่ในชุดลำลองสบาย ๆ ทั้งที่เลยช่วงหยุดยาวปีใหม่มานานแล้ว แต่รองประธานบริหารอย่าง เจนฤทธิ์ กิตติภัทร ก็ยังไม่มีทีท่าจะเข้าออฟฟิศกิตติภัทรกรุ๊ปอย่างเต็มตัวเสียที

“เร็ว ๆ นี้ค่ะ ตอนนี้เจนขอเที่ยวก่อน WFH ไปก่อน” เจนฤทธิ์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ใบหน้าหล่อสวยไม่ได้เงยขึ้นจากหน้าจอมือถือที่กำลังรัวนิ้วตอบแชทสาว ๆ ในสต็อกอย่างเมามัน

คุณหญิงลำดวนมองบนอย่างระอาใจ “เที่ยวหรือติดผู้หญิง!”

เจนฤทธิ์ปรายตามองมารดาเพียงครู่หนึ่ง มุมปากหยักยิ้มเท่ ๆ แบบที่ทำเอาสาวน้อยสาวใหญ่แทบละลายมานักต่อนัก ก่อนจะก้มลงกดมือถือต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ไม่ใช่เปื่อยหมดแล้วเหรอหมอเจน ใช้งาน บ่อยน่ะ” คุณหญิงเอ่ยแซวแรง ๆ ตามสไตล์

“โธ่แม่ เจนเป็นหมอมาก่อนนะคะ แม่อย่าลืมสิ เจนรู้สมรรถภาพตัวเองดี” เขาหัวเราะเบา ๆ

“แม่อย่าลืมสิคะว่าลูกแม่เก่งแค่ไหน”

“แม่ไม่ลืมหรอก แต่นี่เจนก็จะ 40 แล้วนะ” คุณหญิงเริ่มเข้าโหมดจริงจัง

“เอาแต่ควงคนนั้นทีคนนี้ที หาเมียเป็นตัวเป็นตนสิลูก แม่เริ่มรำคาญข่าวกอสซิบพวกนี้แล้วนะ”

เจนฤทธิ์วางมือถือลงบนตัก ถอนหายใจยาวพลางมองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก

“หาแน่ค่ะ แต่ตอนนี้ขอเที่ยวก่อน”

“ถามจริงๆ จะใช้ชีวิตแบบนี้ไปนานเท่าไหร่ เอาไปเรื่อยเนี่ย อายุก็ไม่ใช่น้อยๆแล้วนะหมอเจน เคยอยากหยุดบ้างมั้ย?”

เจนฤทธิ์วางมือถือลง เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชัดเจนตามสไตล์

“เจนไม่ได้เอาไปทั่วนะคะ เจนเลือกคะ อีกอย่างเจนก็ยังไม่มีแฟน ไม่ได้ทำผิดต่อใคร”

หลังจากพูดจบ เจนฤทธิ์ก็เงียบไป เขาปล่อยให้คำพูดของมารดาซึมลึกเข้าไปในความคิด แววตาที่เคยนิ่งเฉยเริ่มจริงจังเล็กน้อยเมื่อมองย้อนกลับไปในเส้นทางชีวิตของตัวเอง

ตั้งแต่เรียนจบเขาก็อุทิศตนให้กับการเป็นหมอ ใช้ชีวิตอยู่ในกรอบของความรับผิดชอบและกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลเรื่อยมา จนกระทั่งลาออกตามคำขอร้องของแม่เพื่อมาสานต่ออาณาจักรกิตติภัทรกรุ๊ปจนถึงตอนนี้

_______

ผ่านไปกว่าสามวัน

เสียงโทรศัพท์

ครืด ครืด ครืด

เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือเครื่องบางยี่ห้อผลไม้ บ่งบอกให้รู้ว่ามีคนโทรเข้ามาในตอนนี้ เจนฤทธิ์ในสภาพผมเพ้ายุ่งเหยิงนอนเปลือยกายโดยมีหญิงสาวสุดสวยนั่งขย่มบนกึ่งกลางลำตัว ควานหาโทรศัพท์ของตัวเองที่ยังคงสั่นไม่หยุดด้วยความหงุดหงิด ถ้าคนโทรเข้ามาไม่มีอะไรสำคัญจะด่าให้

“พี่ขอรับโทรศัพท์ก่อนนะคะนภา”

“รับเลยค่ะที่รัก” นภาพูดพลางขย่มไม่หยุด เธอซี๊ดปากเบาๆ

“อ๊ะ! อ๊ะ!”

“เบาๆ ค่ะหนู คุณแม่พี่โทรมา”

“ฮัลโหล? ค่ะแม่”

“อยู่ไหนหมอเจน กลับบ้านเดี๋ยวนี้ หายไปไหนมาสามวันสามคืน!!”

เจนฤทธิ์กำลังจะตอบผู้เป็นแม่ แต่ดูเหมือนว่าแม่เสือสาวที่กำลังขย่มบนตัวเขาจะไม่ให้ความร่วมมือ หล่อนโน้มตัวลงไปใกล้ปากของเขาพร้อมกับป้อนนมให้ถึงปาก

“อื้มมม!!! อ๊าาาา!!”

คุณหญิงลำดวนถึงกับควันออกหู เมื่อได้ยินเสียงครางของผู้หญิงเล็ดลอดเข้าไปในสาย

“หมอเจน!!! แม่บอกให้กลับบ้าน!!!”

“อ๊าาาา ที่รัก~~~” คุณหญิงลำดวนมองบนอย่างเหลืออด “อะไรว่ะเนี่ยไอ้ลูกคนนี้”

“แค่นี้ก่อนนะคะแม่ เจนไม่สะดวกจริงๆ ค่ะ”

“กลับมาเมื่อไหร่ แม่จะทุบหัวให้แบะเลย”

หลังจากวางสายเสือเจนก็ขย้ำเหยื่อต่อ พายุสวาทในห้องพักสุดหรูถูกจุดให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้งทันทีที่สัญญาณโทรศัพท์ตัดไป เจนฤทธิ์โยนมือถือทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะรวบเอวบางของสาวเจ้าที่กำลังขย่มค้างอยู่ให้แนบชิดยิ่งขึ้น สายตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกปั่น

“อื้อออ! พี่เจน...เบาหน่อยค่ะ อ้าาา!!” หญิงสาวครางระงม มือเรียวพยายามจิกไหล่กว้างของเจนฤทธิ์เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ร่างกายสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ที่เขาปรนเปรอให้แบบไม่พักหายใจ ความจัดจ้านและชั้นเชิงของคนที่เป็นหมอมาก่อนทำให้เขารู้จุดอ่อนไหวบนร่างกายดีกว่าใคร เจนฤทธิ์ขย้ำและตักตวงความสุขจากร่างคนตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง

“อ๊าาา! ไม่ไหวแล้ว... พี่เจน... น้ำหนูจะแตกแล้ว อ๊าาาา!”

หญิงสาวร้องขอชีวิตด้วยเสียงที่แทบจะขาดใจ ร่างกายบิดเร่าพยายามจะหลีกหนีจากพายุอารมณ์ที่รุนแรงเกินจะต้านทาน แต่เสือร้ายอย่างเจนฤทธิ์กลับไม่ยอมปล่อยเหยื่อไปง่ายๆ เขาเดินหน้าต่อจนกระทั่งส่งหญิงสาวไปถึงฝั่งฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทิ้งให้คนใต้ร่างนอนหอบหายใจรวยริน หมดแรงจะต่อต้านได้อีกต่อไป

เจนฤทธิ์มองดูผลงานของตัวเองด้วยสายตาพึงพอใจ ก่อนจะหยิบสมุดเช็คขึ้นมาสะบัดปากกาเซ็นตัวเลขจำนวนหกหลักลงไปแล้ววางไว้ที่ข้างหมอน

“พี่ให้หนูนะ เอาไว้ซื้อขนม”

เขากระซิบบอกด้วยน้ำเสียงที่ทรงเสน่ห์แต่แฝงความร้ายกาจ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง ทว่าในจังหวะที่หญิงสาวคิดว่าพายุลูกนี้กำลังจะสงบลง เจนฤทธิ์กลับโน้มตัวลงไปอีกครั้ง มือหนาคว้าสะโพกมนไว้มั่นแล้วจับแท่งรักยัดใส่กลีบดอกไม้งามนั้นอีกครั้งจนมิดด้ามในคราวเดียว

“กรี๊ดดดดดดด!” “อ๊ายยยยย!!!”

หญิงสาวกรี๊ดออกมาอย่างสุดเสียง ร่างกายกระตุกเกร็งด้วยความจุกและซ่านเสียวที่ถาโถมเข้ามาแบบตั้งตัวไม่ติด น้ำตาคลอเบ้าด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งเจ็บทั้งเสียวซ่านจนสมองขาวโพลนไปหมด

เจนฤทธิ์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างคนเหนือกว่า เขาขยับกายเน้นย้ำความใหญ่โตนั้นอยู่ชั่วครู่เพื่อให้เธอจดจำสัมผัสของเขาไปจนวันตาย ก่อนจะถอนออกมาอย่างอ้อยอิ่ง ทว่าความร้ายกาจของเขายังไม่จบลงเพียงเท่านั้น

เขาขยับกายลุกขึ้นคลานเข่าขึ้นไปด้านบนอีกนิด จนอยู่เหนือใบหน้าสวยที่นอนหอบหายใจรวยริน จากนั้นก็จับแท่งรักที่ยังตั้งตระหง่านและชุ่มฉ่ำยัดเข้าไปในปากของหญิงสาวจนมิดด้าม

"อื้ออออ! อ๊อก!"

หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเรียวพยายามจะคว้าข้อมือของเขาไว้แต่ก็ไร้เรี่ยวแรง เจนฤทธิ์กดแท่งรักเข้าออกในโพรงปากอุ่นร้อนอย่างย่ามใจ ให้เธอต้องปรนเปรอเขาในด่านสุดท้ายก่อนจะจากไป เขาจ้องมองใบหน้าที่ดูซ่านเสียวของหญิงสาวด้วยแววตาพึงใจ

มือเรียวที่เคยไร้เรี่ยวแรงของหญิงสาวกลับเปลี่ยนมาโอบรอบสะโพกสอบของเขาไว้แน่นอย่างเต็มใจ

เธอเริ่มใช้ลิ้นอุ่นนุ่มตวัดเลียสลับกับการดูดดึงแท่งรักที่ยังคงตั้งตระหง่านอย่างรู้งาน เสียงจ๊วบจ๊าบ ดังระงมบ่งบอกถึงความจัดจ้านและเต็มใจที่จะปรนนิบัติเสือร้ายตัวนี้ เจนฤทธิ์ครางฮึ่มในลำคอด้วยความพอใจ เขาปล่อยให้หญิงสาวใช้โพรงปากตักตวงความสุขจากเขา

"แบบนั้นแหละ... เด็กดี...อ๊าาา!!”

กดเน้นน้ำหนักสวนเข้าไปในโพรงปากอุ่นร้อนเป็นจังหวะหนักหน่วง หญิงสาวหลับตาพริ้มพลางเร่งเร้าสัมผัสตอบสนองอย่างสุดกำลัง จนกระทั่งเจนฤทธิ์เกร็งกระตุกไปทั้งร่าง เขาปลดปล่อยน้ำรักอุ่นร้อนพุ่งทะลักเข้าสู่ลำคอของเธอจนล้นปรี่ หญิงสาวจงใจกลืนกินน้ำหวานแห่งความใคร่ของเขาลงไปจนหมดสิ้นทุกหยาดหยด

เจนฤทธิ์ถอนแท่งรักออกมา เขามองดูหญิงสาวที่นอนส่งยิ้มหวานยั่วยวนมาให้ด้วยความพึงใจ และกำลังจะหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปล้างคราบกามารมณ์ แต่หญิงสาวกลับทำในสิ่งที่ขาของเขาต้องหยุดเดิน เธอใช้สองนิ้วแหวกกลีบกุหลาบงาม แล้วยัดนิ้วเข้าไป พลางกระดิกนิ้วเรียกเข้าไว้

เขาแค่นยิ้มร้าย เดินกลับไปที่เตียงช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวลงไปใช้ปลายหัวแท่งรักที่ยังคงร้อนผ่าวถูไถวนรอบรูสวาทที่กำลังขมิบตอดหัวแท่งรักอย่างจงใจ

พอมองเห็นใบหน้าหวานหลับตาพริ้ม ร่างกายสั่นเทาด้วยความเคลิ้มจนถึงขีดสุด เจนฤทธิ์ก็ไม่ปล่อยให้คอยนาน เขาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วแล้วกดกระแทกแท่งรักยัดเข้าไปจนสุดแรงในคราวเดียวจนมิดด้ามอีกครั้ง

“กรี๊ดดดดดดดด!”

หญิงสาวกรีดร้องออกมา ร่างกายแอ่นโค้งจนแผ่นหลังแทบไม่ติดพื้นเตียง ความใหญ่โตที่บดเบียดเข้าสู่ภายในทำเอาเธอจุกจนแทบหยุดหายใจ แต่พอกระสันถึงขีดสุด เธอกลับร่อนสะโพกสวนเข้าใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง รูสวาทตอดรัดแท่งรักของเขาแน่นสนิท สองขาเรียวเกี่ยวรัดเอวของเจนฤทธิ์ไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะถอนแกนกายออกไป

“ชอบมั้ยคะ หื้ม?”

“อ๊ายยยย ชอบค่ะ ชอบมากค่ะ อ๊ายยย!”

หญิงสาวครางตอบออกมาอย่างไม่เป็นภาษา หล่อนซบหน้าลงกับหมอนพลางร่อนสะโพกรับสัมผัสจากเขา ความจุกเสียดในคราแรกแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านมหาศาลที่แผ่ซ่านไปทั่วท้องน้อย รูสวาทของเธอขยับตอดรัดตัวตนของเขาแน่นสนิทราวกับจะดูดกลืนเขาเข้าไปให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้

เจนฤทธิ์ยกยิ้มอย่างพึงใจในคำตอบ เขาโน้มตัวลงไปขย้ำทรวงอกอิ่มพลางเร่งจังหวะช่วงล่างให้เร็วและรุนแรงขึ้นไปอีกจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดัง ตับ ตับ ตับ ถี่รัวไปทั่วห้อง

“ชอบก็ร้องดังๆ นะคะ...”

เขาเน้นย้ำใส่จุดกระสันของเธอซ้ำๆ จนหญิงสาวตัวสั่นระริก กรีดร้องออกมาไม่หยุดหย่อน ก่อนที่เจนฤทธิ์จะพาทั้งเขาและเธอทะยานไปถึงปลายทางแห่งความใคร่อีกครั้งจนน้ำรักอุ่นร้อนพุ่งฉีดเต็มภายในรูสวาทที่ตอดรัดอย่างรุนแรง

รอบนี้เจนฤทธิ์ถอนแท่งรักออกมาอย่างเด็ดขาดจริงๆ เขาปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ก่อนจะอาบน้ำ แต่งกายให้เนี๊ยบเหมือนเดิม แล้วเดินออกจากห้องพักทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวกามและความทรงจำอันเร่าร้อน เพื่อมุ่งหน้ากลับไปพบคุณแม่ที่รออยู่ที่บ้าน

ณ คฤหาสน์กิตติภัทร

รถสปอร์ตสีดำสนิทเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าทางเข้าบ้าน เจนฤทธิ์ก้าวลงจากรถด้วยท่าทางที่ดูสดชื่นผิดกับคนที่เพิ่งผ่านสนามรบมาอย่างหนัก เขาเห็นคุณหญิงลำดวนยืนกอดอกจ้องเขม็งมาจากบันไดหน้าบ้าน

“มาแล้วเหรอไอ้ตัวดี! สภาพดูดีเกินไปนะ นึกว่าจะคลานลงจากรถซะอีก!” คุณหญิงเอ่ยจิกกัดทันทีที่ลูกสาวเดินเข้ามาใกล้

เจนฤทธิ์หัวเราะพลางยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน เขาเดินนิ่งๆ เข้าไปหาผู้เป็นแม่ที่ยืนหน้าตึงอยู่บนบันได ก่อนจะยกมือไหว้แบบขอไปทีด้วยรอยยิ้มกวนอารมณ์

“ระดับเจนไม่มีคำว่าคลานหรอกค่ะแม่ มีแต่ทำคนอื่นคลานมากกว่า” เขาตอบกลับพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้คุณหญิงลำดวน “แล้วนี่ทำไมต้องออกมายืนกอดอกทำหน้ายักษ์รอเจนขนาดนี้ด้วยคะ”

“ไม่ต้องมาเล่นลิ้น! หายไปสามวันสามคืน ทิ้งงานทิ้งการ แถมยังปล่อยให้แม่ตอบคำถามพวกนักข่าวกอสซิบจนปากเปียกปากแฉะว่าลูกสาวคนเดียวหายไปไหน” คุณหญิงลำดวนคว้าแขนลูกสาวตัวดีพลางหยิกเข้าให้ที่ต้นแขนหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้

“โอ๊ยแม่! เจนเจ็บนะเนี่ย ผิวระบมหมดแล้ว” เขาแกล้งโอดครวญ ทั้งที่จริงๆ แล้วรอยหยิกของแม่เทียบไม่ได้เลยกับรอยข่วนที่เพิ่งได้รับมาจากสมรภูมิรัก

“ระบมเพราะมือแม่ หรือระบมเพราะอย่างอื่นกันแน่ไอ้เจน!” คุณหญิงมองบนอย่างรู้ทัน

“รีบขึ้นไปอาบน้ำล้างคราบกามออกให้หมด แล้วเปลี่ยนชุดที่แม่เตรียมไว้ให้ในห้อง วันนี้คุณอา วรเชญษ์กับลูกสาวจะมาถึงตอนหนึ่งทุ่ม ถ้าเจนลงมาช้าแม้แต่นาทีเดียว แม่จะสั่งยึดกุญแจรถทุกคันในบ้าน!”

“นี่ยังไม่บ่ายเลยนะคะ เพิ่งตอนเช้าเอง”

“ก็ชั่ง! ใครบอกให้หายไปสามวันละ!”

เจนฤทธิ์เลิกคิ้วขึ้นสูง เมื่อเห็นว่าคราวนี้คุณแม่ดูจะจริงจังกว่าทุกครั้ง เขาปรายตาสวยคมมองนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือ

“ลูกสาวอาวรเชญษ์ คนที่แม่บอกว่าสวยหยาดเยิ้มนั่นเหรอคะ?”

“เออ! สวยกว่าคนที่เจนไปกกมาแน่นอน คนนี้เขาเรียบร้อย น้องชื่อ ปานรัมภา มีการศึกษา ไม่ใช่ทางผ่านของใครแน่ๆ ถ้าคิดจะเล่นๆ แม่ขอเตือนไว้ก่อนเลยนะว่าอย่าทำ! ทุบหัวแบะ!”

“อุ้ย! ทุบหัวด้วย คิคิ…”

“และจำไว้ด้วยนะหมอเจน...” เสียงคุณหญิงลำดวนไล่หลังมาเข้มจัด จนเท้าที่กำลังก้าวขึ้นบันไดของเจนฤทธิ์ต้องชะงักลง

“คนนี้แหละ ว่าที่ลูกสะใภ้ของแม่ และต้องเป็นคนนี้คนเดียวเท่านั้น!”

เจนฤทธิ์หมุนตัวกลับมามองมารดาด้วยสายตาขำขัน “แม่คะ เจนยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาเขาตัวเป็นๆ เลยด้วยซ้ำ แถมฝั่งโน้นเขาก็เพิ่งกลับจากนอก แม่มั่นใจได้ยังไงว่าเขาจะถูกใจเจน หรือเจนจะถูกใจเขา?”

“ระดับแม่มองคนไม่เคยพลาดโดยเฉพาะคนที่ คู่ควรกับเจน”

เจนฤทธิ์เลิกคิ้วสูง นึกแปลกใจที่แม่ดูจะฝังใจกับผู้หญิงที่ชื่อ ‘ปานรัมภา’ ขนาดนี้

“มั่นใจขนาดนั้นเชียว?”

“เออ! ถ้าเจอแล้วไม่ถูกใจ เจนจะไปเอากับใครที่ไหนอีกแม่จะไม่ด่าสักคำ แต่ถ้าถูกใจ เจนต้องหยุดนะลูก!”

เจนฤทธิ์แค่นหัวเราะในลำคอพลางส่ายหน้า “โอเคค่ะแม่ เจนจะคอยดูว่า ว่าที่ลูกสะใภ้ที่แม่ประเคนมาให้ จะสวยสักแค่ไหนกันเชียว”

เจนฤทธิ์ไม่ได้ตอบอะไรจริงจังมากนัก เขาเพียงแต่พยักหน้าส่งๆ แล้วเดินเลี่ยงขึ้นบันไดไป ทว่าในใจกลับเริ่มนึกสงสัยว่าผู้หญิงที่ทำให้คุณแม่ของเขาถึงกับออกตัวแรงขนาดนี้จะเป็นคนแบบไหนกันแน่