บทที่4 ร่างกายที่ไม่หมือนเดิม

พิมรดารู้สึกเจ็บปวดทั่วร่างกาย แต่ผ่านไปไม่นานก็รู้สึกความเจ็บปวดนั้นเบาลง หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้น เธอเห็นผู้ชายยืนมองเธอ ตอนนี้เหมือนเธออยู่ในห้องพักที่ไหนสักที่ส่วนเสื้อผ้าก็ถูกเปลี่ยนเพราะตัวเธอแห้งจากตอนแรกเปียกเป็นลูกหมาตกน้ำ

"คุณเป็นยังไงบ้าง "พอเขาเห็นหญิงสาวลืมตาก็ถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ

"เจ็บมากค่ะ"เธอเหมือนร่างกายจะปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

"นับว่าคุณมีพลังชีวิตที่แปลก ปกติถ้าเจอพลังขนาดนี้รับรองว่าต้องไปเกิดใหม่แล้ว แต่คุณกลับยังมีชีวิตอยู่ได้ น่าสนใจไม่ใช้น้อย"พิมรดาไม่เข้าใจสิ่งที่ชายคนนี้พูด เธออยากกลับบ้าน ตอนนี้เธอคิดอะไรไม่ออกจริงๆ

"ชั้นอยากกลับบ้านค่ะ คุณพาชั้นขึ้นฝั่งได้มั้ยค่ะ?"

ชายผู้นั้นไม่ตอบ แต่เดินออกไปจากห้องพัก

พิมรดาพอเห็นดั่งนั้นเลยพยายามจะลุกขึ้นนั้ง พอลุกมานั้งได้เธอก็ก้มมองตัวเองที่ตอนนี้ใส่ชุดคุมอาบน้ำ แล้วลองลุกขึ้นยืนก็ยืนได้เลยเดินออกไปจากห้องตามชายผู้นั้น 'เขาเปลี่ยนชุดในเธอเหรอ'หญิงสาวคิดอย่างเขินอาย

เดินออกมาก็เห็นชายผู้นั้นมองที่จอโดยไม่ได้บังคับเรือ เธอตาไม่ฝาดแนเพราะเห็นว่าเรือมันขับด้วยตนเองโดยไม่มีคนบังคับเรือ

"เรากำลังจะถึงท่าเรือ คุณเตรียมตัวได้เลย"

พิมรดาเลยก้มมองตัวเอง เธอยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเลย พอชายตรงหน้าเห็นเขาก็แค่สบัดมือ เธอก็เปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อผ้าเดิมของตัวเองแบบแห้งสนิท

และแล้วเรือก็ได้มาจอดที่ท่าจอดเรือ พิมรดาเดินลงมาที่สะพานเรือก็มองไปรอบๆ

"ที่นี้ที่ไหนค่ะ"

"อยุธยา"

"ห๊ะ.."ตอนแรกเธออยู่หัวหินไม่ใช้เหรอ แล้วมาอยู่ที่อยุธยาได้ไงกัน มันไกลกันมากไม่ใช้เหรอ!

"คุณจะกลับยังไง "

"ชั้นก็ไม่รู้ค่ะ กระเป๋าตังชั้นก็ไม่มี "กระเป๋นตังเธออยู่ที่รถของอธิ เมื่อนึกถึงอธิ หญิงสาวก็ตาแดง แต่พยายามกลั้นใจ เธอจะมาร้องไห้ตอนนี้ไม่ได้ แต่ก็เหมือนกลไกในร่างกายจะไม่เห็นด้วย ที่สุดหญิงสาวเลยร้องไห้ออกมา เธอเสียใจที่อธิหลอกเธอ ตอนแรกเธอตัดสินใจได้แล้วแท้ๆว่าจะเลิกแคร์เพื่อนชายคนสนิท แต่พอเขามาพูดดีด้วยเธอกลับลืมหมดทุกอย่าง สุดท้ายเธอเกือบเอาชีวิตไปทิ้งเพราะผู้ชายเพียงแค่คนเดียว ทำไมเธอถึงได้โง่อย่างนี้

หญิงสาวนั้งร้องไห้จนตัวโยก พอเวลาผ่านไปพักใหญ่อาการหญิงสาวก็เหมือนจะดีขึ้น แต่ก็ยังมีน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

"ถ้าร้องจนพอใจแล้วก็ลุกขึ้นผมจะไปส่ง "หญิงสาวถึงรู้ว่าตลอดเวลาที่เธอนั้งร้องไห้อยู่นั้น ชายที่ช่วยชีวิตเธอยืนอยู่ข้างๆตลอดแบบไม่พูดหรือปลอบใจอะไร เธอเลยลุงขึ้นเช็ดน้ำตาแล้วเดินตามเขาไปขึ้นรถ..เออ..ซุปเปอร์คาร์ใช้มั้ยนั้น รถสีเขียวสวยมาก เธอไม่เคยเห็นรถรุ่นนี้มาก่อนหรืออาจเพราะเธอไม่รู้จักก็ได้เพราะเรื่องรถเธอไม่สันทัดจริงๆ ประตูรถแทนที่จะเปิดออกด้านข้างกลับเปิดขึ้นข้างบน พอเข้าไปนั้งภายในรถก็รู้สึกนั้งสบายมาก มองภายในรถก็มีแต่ความหรูหรามีจอขนาดเท่ากระดาษเอ4 รถหรูมันเป็นแบบนี้เองเหรอ พอชายหนุ่มขึ้นรถประตูก็ปิดลงมาเอง แถมเครื่องยนต์ยังสตาร์ทติดเองอีกด้วย แล้วมันก็ออกตัวไปเองโดยที่ชายข้างๆแค่เอามือวางลงไป

พิมรดาได้แต่คิดว่า เทคโนโลยีมันไปไกลขนาดนี้เลยหรือ แค่เอามือวางรถก็ขับออกไปเองแถมเสียงเครื่องยนต์เงียบอีกด้วย ปกติไอรถแพงๆพวกนี้เสียงต้องดังไม่ใช้เหรอ!?

"บ้านคุณอยู่ไหน "

"อยู่สุพรรณค่ะ"พอหญิงสาวพูดจบ จอมอนิเตอร์ก็ส่งเสียงแล้วรถก็เลี้ยวออกขวาขับไปด้วยความเร็วที่น่ากลัวมาก แต่แปลก กลับไปมีรถคันไหนตกใจในความเร็วของรถสีเขียวคันนี้เลย

"คุณชื่ออะไร?"อยู่ๆชายคนขับก็หันมาถามเธอโดยที่ไม่มองถนน

"ถนน..คุณขับรถอยู่"เธอไม่ตายจากฝีมือแฟนของอธิแต่อาจตายเพราะอุบัติเหตุรถยนต์คันนี้แหละ

"ไม่มีปัญหา รถคันนี้ปลอดภัยแนนอน ว่าแต่..ชื่อคุณ?"

"พิมรดาค่ะ แล้วคุณละคะ"

"ไคเปอร์ "ชายหนุ่มตอบเพียงสั้นๆ

"ขอบคุณนะคะที่ช่วยชั้นไว้ ถ้าไม่ได้คุณ ชั้นคงตายอยู่กลางทะเลนั้นแล้ว "

"ถือว่าร่างกายคุณแข็งแกร่งมากนะที่รอดชีวิตการโจมตีพลังจากชาวซีเวีย" พิมรดาไม่เข้าใจสิ่งที่ชายหนุ่มพูด

พอเห็นหญิงสาวทำหน้างงก็อธิบายเพิ่ม

"คนที่ทำร้ายคุณเป็นชนเผ่าดาวซีเวีย ใช้แล้วพวกนั้นไม่ใช้ชาวโลก"พอเห็นหญิงสาวทำหน้าสงสัยเลยพูดต่อ

"คุณรู้ได้ยังไงว่าชั้นโดนใครทำร้าย!"หญิงสาวรู้สึกไม่ไว้ใจชายหนุ่มขึ้นมา ตอนนั้นมีแค่พวกเธอ3คนที่ริมทะเล แต่เขาคนนี้อยู่กลางทะเลจะรู้ได้ยังไง

"หึ..ผมพักผ่อนอยู่พอดีตอนที่เห็นคุณโดนทำร้าย และคุณก็มาตกลงตรงข้างเรือ ผมเลยต้องช่วยคุณ"พิมรดาฟังก็รู้สึกแปลกๆ พูดเหมือนไม่เต็มใจจะช่วยเธอ

"ขอโทษด้วยแล้วกันทีชั้นไปตกแถวเรือคุณ"พูดจบก็หันหน้าออกนอกหน้าต่าง ตอนนี้ถนนรอบข้างค่อนข้างมืดแต่ก็ยังมีไฟถนนบ้าง เธอไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความเร็ว

"คุณอยู่ตรงไหนของสุพรรณ ผมได้ส่งคุณถูกนี้เรากำลังจะถึงสุพรรณแล้วนะ"

"อะไร เพิ่งขึ้นรถมาไม่นาน ถึงแล้วเหรอ"อะไรมันจะไวขนาดนั้น

แล้วรถก็มาจอดในตัวเมืองสุพรรณ

"เออ..บ้านชั้นเลยมาแล้วนะ ต้องข้ามสะพานกลับไปฝั่งโน้น"เธอทำท่าชี้ให้ชายหนุ่มดู

"เลี้ยวตรงนี้"

"แต่ว่าชั้นยังไม่รู้เลยว่าคุณรู้..อะไรเวียๆนะ?!"แล้วอยู่ๆรถก็จอดริมถนน

"ที่ผมรู้ว่าใครทำร้ายคุณเพราะผมรู้จัก ชาวซีเวีย ชนเผ่านี้กระหายขุมพลังพิเศษ ตอนนี้หญิงผู้นั้นเจอมนุษย์โลกที่สามารถทำให้เธอมีโอกาสครอบครองพลังจักรวาลได้"ถ้าไม่เพราะพิมรดาเจอเหตุการณ์เหนือธรรมชาติมาเธอคงไม่เชื่อสิ่งที่ชายคนนี้พูดแนๆ แต่เธอเจอมาแล้ว จึงเชื่อเรื่องราวแปลกพิสดารนี้

"ผมตรวจพลังในร่างกายคุณแล้ว ร่างกายคุณมีพลัง2สาย แทนที่พลังเหล่านั้นจะฆ่าคุณแต่มันกลับสร้างปฎิกิริยาต่อร่างคุณทำให้คุณแทนที่จะต้องตายแต่กลับมีพลังพิเศษ แต่เพราะได้รับพลังพร้อมกันเลยทำให้คุณยังบาดเจ็บอยู่บ้าง แต่ไม่ต้องกลัว ผมรักษาให้แล้ว"

"คุณเป็นหมดเหรอค่ะ"

"ไม่ใช่..ผมเป็นนักประดิษฐ์ "

"ชั้นเข้าใจแล้ว ทีนี้ไปส่งชั้นได้ยัง"แต่แทนที่ชายหนุ่มจะออกรถ เขากลับหันมามองเธอ

"ผมสนใจคุณ"

"ห๊ะ...สนใจอะไรชั้น"

"เพราะคุณยังมีชีวิตรอดแถมยังเป็นคนมีพลังธาตุพิเศษอีกด้วย ไม่ใช้ว่าจะหากันได้ง่าย "พูดจบชายหนุ่มก็ยื่นมือมาบีบคอเธอ

" ผมตามหาร่ายกายแบบนี้มาหลายพันปีแล้ว คุณน่าจะเป็นคู่ครองที่เหมาะกับผมได้ สนใจมาเป็นคู่ครองผมมั้ย"ปากเอ่ยถาม แต่มือกลับบีบคอเธอจนพิมรดารู้สึกอึดอันหายใจไม่อิ่ม

"ชั้..นหายใจ ไม่ออก"

"คุณต้องตอบคำถามผมก่อน"พิมรดาเริ่มหายใจไม่ออก สุดท้ายหญิงสาวเลยต้องพยักหน้าตอบตกลง

ไคเปอร์พอได้คำตอบที่พอใจก็คลายมือออก

"เมื่อกี่คุณไม่ได้ถาม แต่เขาเรียกว่าบังคับต่างหาก"เธอจับลำคอที่ตอนนี้รู้สึกเจ็บ ไคเปอร์หันมาเห็นเลยจับมือของหญิงสาวออกแล้วเตะตรงบริเวรคอ ทันใดนั้นเธอก็ไม่รู้สึกถึงความเจ็บ

"บ้านคุณอยู่ไหน "

"ตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายตรงตีนสะพาน เข้าไปอีก1กิโลก็ถึงบ้านชั้นแล้ว ขับช้าๆด้วยเดี๋ยวเลยบ้าน"

รถหรูวิ่งช้าๆตามที่หญิงสาวสั่ง

"ถึงหมู่บ้านแล้วเลี้ยวเข้าไปเลยค่ะ หลังที่3นั้นแหละ"รถมาจอดถึงหน้าทาวน์เฮ้าส์2ชั้น ก่อนที่เธอจะหันมายกมือไหว้ขอบคุณ

"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง"พูดจบก็หันไปหาที่เปิดประตู แต่หายังไงก็หาไม่เจอ

"คุณไม่คิดจะให้เบอร์หรือไอจีผมเลยเหรอ!"เธอไม่อยากจะให้ต่างหากละ นาทีนี้ใจของหญิงสาวอยากเข้าบ้านเต็มที

"เอามือถือมาสิ"สุดท้ายเลยต้องหันไปขอมือถืออีกฝ่ายเพื่อจะได้จบๆไป

พอได้มือถือมาหญิงสาวก็มองด้วยความสงสัย มือถือแบรนด์ไหนไม่เคยเห็น แต่แอปพลิเคชันก็มีเหมือนปกติ หญิงสาวเลยกดเบอร์โทรแล้วเข้าไอจี กดฟอลโล่ไอจีก่อนจะส่งคืน แต่ชายหนุ่มกลับพูดสกัดไว้

"คุณมีคอนแทคอะไรกดให้หมดไปเลย ผมขี่เกียจหา"คนบ้าอะไรเอาแต่ใจ แต่หญิงสาวก็กดให้หมดทุกแอป

"อ่ะ..หมดแล้ว "เสร็จแล้วก็ส่งมือถือคืนเจ้าของ

"แล้วเจอกัน สาวน้อย"ไคเปอร์ยิ้มบางๆแต่พิมรดาเห็นแล้วก็นึกหมั่นใส้มากกว่า

"แล้วไม่เปิดประตูละ ชั้นเปิดไม่ออก"เมื่อไคเปอร์ยังไม่ยอมเปิดประตู พิมรดาเลยหันไปขู่ฟ่อ ประตูรถถึงเปิดอก เธอเลยเดินเข้าไปในบ้าน แต่ก็ต้องอึ้งไปอีกเมื่อไม่มีกุญแจบ้านชายหนุ่มนึกขำกับท่าทีของหญิงสาวผู้นี้ พอเห็นว่าเธอเข้าบ้านไม่ได้เลยเดินออกไปเปิดประตูบ้านให้

"ไม่ต้องขอบคุณ"พูดจบก็เดินกลับไปขึ้นรถแล้วขับออกไป ทำให้หญิงสาวเกินจะพูดกับผู้ชายคนนี้สุดๆ มั่นหน้ามากแม่

"คนบ้าอะไร กวนประสาทสุดๆ" พูดจบก็เข้าไปในบ้านแล้วล็อกประตูบ้านให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินขึ้นบ้านไปเตรียมตัวอาบน้ำ เธอเหนียวตัวมากจากเหตุการณ์ตกทะเล หยิบชุดนอนและผ้าเช็ดตัวก็เดินเข้าห้องน้ำถอดชุดที่ใส่แล้วอาบน้ำสระผมโดยที่ไม่ได้สังเกตุตัวเองว่ามีอะไรที่เปลี่ยนไป จนอาบน้ำเสร็จเช็ดตัวถึงเห็นความผิดปกติ เลยหันไปมองกระจกในห้องน้ำ

ตัวเธอเหมือนเรืองแสงได้ มันดูสว่างแปลกๆบอกไม่ถูกพอมองกระจกใกล้ๆก็เห็นหน้าเธอเปลี่ยนไป ดูขาวขึ้นสีตาเป็นสี..สีอะไรอ่ะ น้ำเงินหรือม่วงมองไม่ออก จากแต่ก่อนเป็นสีน้ำตาลเข้ม รูปร่างจากที่ตัวเล็กๆสูงแค่155เชน แต่ตอนนี้เหมือนสูงขึ้นเพราะเธอในกระจกดูสูงจากอ่างเยอะที่เดียว แถมหุ่นยังเพียวกว่าเดิมหรือเป็นเพราะสูงขึ้น นอกนั้นไม่มีอะไรเปลี่ยนไปจากเดิม พอลองยกมือทั้ง2ข้างขึ้นมาดู อยู่ๆในมือเธอก็เกิดเกร็ดน้ำแข็งเกาะรอบๆฝ่ามือ นี้เหรอพลังที่ไคเปอร์พูดถึง

พอทดลองพลังที่ได้มาใหม่อย่างตื่นเต้นจนพอใจ เธอถึงแต่งตัวแล้วเดินเข้าห้องนอนด้วยความง่วงเต็มทน