เข้าสู่ระบบแชร์
6
วันที่เผยแพร่:
2026-02-02 15:05:11“คุยตอนหิวไม่ดีหรอกเอื้อ ไปหาข้าวกินกันเถอะ” เขาย้ำ
อุษมาหรี่ตามองเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ความจริงเธอควรปฏิเสธเพราะวันนี้เธอเหนื่อย งานยุ่ง และไม่อยากเสียเวลาไปกับเด็กบ้านี่
และอีกเรื่องก็คือ เขามักจะมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ
“พี่ไม่ว่างจะไปกินข้าวกับเธอ” เธอตอบ
แต่พิชญะไม่เถียง เขาแค่ยื่นมือมาจับข้อมือเธอเบา ๆ แล้วลากให้เดินออกจากหน้าร้านไปด้วยกันเหมือนมันเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก
“เธอ!” อุษมาสะบัดแขนออกทันทีแต่ไม่หลุด “อย่ามาจับพี่แบบนี้นะพีร์”
ชายหนุ่มหยุดเดิน หันมามองเธอด้วยสายตาเรียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยเหมือนแกล้งยั่วโมโห
“เอื้อก็อย่าทำเหมือนผมเป็นเด็กสิครับ”
คำว่า “เอื้อ” ที่เขาเรียกเธอตรง ๆ แบบไม่มีคำว่าพี่นำหน้า ยิ่งทำให้ใจเธอวูบไหวโดยไม่รู้ตัว
มันน่าหงุดหงิด… และน่าอ่อนใจในเวลาเดียวกัน อุษมากัดฟันแน่น “เธอจะพาพี่ไปกินข้าวที่ไหน”
พิชญะยิ้มบาง ๆ เหมือนชนะแล้ว “ร้านข้าวซอยแถวนี้แหละ ไม่ไกล”
เธอถอนหายใจยาว “พี่ขับรถเอง”
“ไม่ได้” เขาตอบทันที
“ทำไมไม่ได้ พี่มีรถนะ” เธอขึงตาใส่
พิชญะก้มลงเล็กน้อย สายตาคมสบตาเธอใกล้เกินไป “ผมคิดว่าวันนี้เอื้อไปมาหลายที่ น่าจะเหนื่อยมาก คนเราเวลาเหนื่อยความสามารถในการขับขี่ยานพาหนะจะลดลง ผมไม่อยากเสี่ยงกับเอื้อครับ”
อุษมาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปี๊ดขึ้นมาอีกรอบ หนอย... ไอ้บ้านี่ กลัวเธอพาไปเกิดอุบัติเหตุหรือไง
“งั้นก็ไปคนละคัน ต่างคนต่างไป” เธอพยายามต่อรองเพราะไม่อยากกลับมาเอารถที่นี่อีก
พิชญะส่ายหน้า “ถ้าไปคนละคัน ผมก็ไม่รู้ว่าเอื้อจะเลี้ยวเข้าผิดซอยหรือเปล่า”
“พีร์…” คราวนี้หูเธอเหมือนมีเสียงวิ้งๆ ดังอื้ออึง คงเป็นความโมโหจนพูดไม่ออกล่ะ เธอคิดในใจ
“เอื้อ ขึ้นรถครับ” เดินไปถึงรถยนต์ของเขาพอดี ชายหนุ่มพูดเหมือนคำสั่ง แต่น้ำเสียงนุ่มนวลกว่าปกติ
สุดท้ายอุษมาก็ต้องทำตามที่เขาว่าอย่างไม่เต็มใจนัก หรือจริง ๆ…เธอเต็มใจตั้งแต่แรกแล้ว เพียงแต่ไม่อยากยอมรับ
อีกสิบห้านาทีต่อมา พวกเขาสองคนก็นั่งในร้านอาหารเล็กๆ ใกล้วัดพระธาตุหริภุญชัย ตรงหน้าเป็นแม่น้ำแม่กวงลมพัดโชยมาเป็นระยะทำให้อุษมาคลายโมโหลงมาก
ที่นี่เป็นร้านอาหารพื้นเมือง เป็นร้านเล็ก ๆ มีโต๊ะไม้ไม่กี่ตัว เมนูเด่นของร้านคือข้าวซอยซึ่งมีทั้งข้าวซอยเนื้อและไก่ คนแน่นเพราะช่วงเย็นเป็นเวลาที่คนเลิกงานพอดี กลิ่นเครื่องแกงลอยมาแตะปลายจมูกจนท้องของอุษมาร้องเบา ๆ
‘หิวเหมือนกันนี่นา…’ เธอแอบขำตัวเองในใจ
พิชญะเลือกโต๊ะมุมในสุดริมหน้าต่าง ค่อนข้างเป็นส่วนตัว
อุษมามองเขาเงียบ ๆ
“มองอะไรครับ” เขาถามขณะยื่นเมนูให้
“เปล่า” เธอรีบหลบตา “พี่แค่สงสัยว่า… เธอรู้จักร้านนี้ด้วยเหรอ” เพราะเป็นร้านเล็กๆ ที่มีแต่คนพื้นที่เท่านั้นที่น่าจะรู้จัก ส่วนตัวอุษมาเองก็มากินอาหารที่นี่กับบรรดาสาวๆ ในร้านบ่อยๆ เพียงแต่ว่าเธอว่าคนแบบพิชญะไม่น่าจะรู้จักด้วย
“อย่าลืมสิว่าผมเป็นคนที่นี่เหมือนเอื้อ” เขาตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด
คำพูดนั้นทำให้อุษมาชะงัก และเพราะเธอไม่รู้จะตอบยังไง เธอเลยหันไปสั่งอาหารแทน
“ขนมเส้นน้ำเงี้ยวกระดูกอ่อนหนึ่งค่ะ ไม่ใส่ผักกับกระเทียมเจียวนะคะ”
“ของผมข้าวซอยเนื้อครับ” พิชญะสั่ง แล้วหันไปถามคนที่มาด้วย “เอื้อไม่กินเผ็ดเหรอ ถึงสั่งน้ำเงี้ยว”
“พี่กินเผ็ดได้” เธอตอบเสียงห้วน “พี่โตแล้ว แต่วันนี้อยากกินขนมเส้น”
พิชญะหัวเราะเบา ๆ “ครับ โตแล้ว”
บทล่าสุด
รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 79 (จบ)
ธิบดีอยู่คุยต่ออีกครู่ จนกระทั่งการสนทนามาถึง “แล้ว คลินิกที่ลำพูนเป็นยังไงบ้างครับกิจการ”อุษมาเลิกคิ้วเล็กน้อย “คนแน่นค่ะ…เอื้อยังตกใจอยู่เลย ตอนเปิดใหม่ ๆ ก็คิดว่าคงค่อยเป็นค่อยไป”ธิบดีพยักหน้าแบบไม่คิดอะไร แต่เป็นอุษมาเองที่มองหน้าเขา แล้วคิดอะไรออกพอดี“เอ้อ… พูดถึงคลินิก เอื้อเจอพนักงานของคุณบีที่นั่นด้วยนะคะ”ธิบดีขมวดคิ้ว “ใครครับ”“น้องพลอยที่เป็นเลขาคุณไงคะ” อุษมาพูดช้า ๆ “เขามาตรวจครรภ์ค่ะ… พูดถึงตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ได้เจออีก แล้วน้องเขาใกล้คลอดหรือยังคะนี่” ธิบดีมีสีหน้าช็อกทันที “พลอยนรา เขาลาออกไปสักพักแล้ว เมื่อกี้คุณเอื้อบอกผมว่าพลอยท้องเหรอ”เขาหยุดเหมือนได้สติ เปลี่ยนท่าทีฉับพลับ “ผมเพิ่งนึกออกว่ามีธุระต้องไปทำ ยินดีด้วยอีกครั้งขอตัวก่อนนะครับ”“ค่ะ” อุษมายิ้มแม้จะงงๆ “ขอบคุณที่มานะคะ”ประตูปิดลงหลังจากที่เขาออกไปอย่างรีบร้อน ทำให้สองหนุ่มสาวหันมามองหน้ากัน“เห็นไหมเอื้อ” เขาพูด “ผมว่าไม่ใช่ลูกน้องกับเจ้านายแล้วแหละ”อุษมาหัวเราะ “พีร์อย่าพูดดัง เดี๋ยวเขากลับมาได้ยินว่าเรานินทา”“รีบขนาดนั้นคงกลับมาหรอก” พิชญะหัวเราะแล้วทำหน้าจริงจัง “เอื้อ
รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 78
อุษมามองเขานิ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกจนพูดไม่ออก ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เธอสูดลมหายใจลึก แล้วเงยหน้ามองพิชญะ“เอื้อเข้าไปเองได้ พีร์อยู่รอข้างนอกนะคะ”พิชญะกำมือเธอแน่นขึ้นโดยไม่พูดอะไร เขาพยักหน้าเพียงครั้งเดียว “ผมอยู่ตรงนี้ครับ เอื้อไม่ต้องห่วง”เจ้าหน้าที่เข็นเตียงเข้าห้อง พิชญะเดินตามได้เพียงถึงเส้นสีแดงหน้าประตูห้องผ่าตัดเขาก้มลงหอมหน้าผากเธอเบา ๆ ก่อนที่เตียงจะถูกเข็นผ่านประตูนั้นไป“เดี๋ยวเจอกันนะครับ…”อุษมายิ้มให้เขาก่อนที่ประตูจะค่อย ๆ ปิดลง พิชญะยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เหมือนโลกทั้งใบถูกปิดทิ้งไว้ข้างในพีรยาเดินเร็ว ๆ เข้ามาหาอวิกา “อ้อม… เอื้อเป็นยังไงบ้างตอนนี้”“กำลังเข้าห้องคลอดแล้วล่ะมด” อวิกาตอบยิ้มทั้งน้ำตา “ตาพีร์ก็ไปส่งเอื้อที่หน้าห้องผ่าตัด”พีรยาพยักหน้าเหมือนโล่งใจ แล้วหันไปมองคิมหันต์ “หมอคิม… สวัสดีค่ะ”คิมหันต์พยักหน้ารับอย่างสุภาพ “สวัสดีครับ ผมว่าเราไปหาที่นั่งรอกันดีกว่า”ไอยเรศเดินตามภรรยามาถึงพอดี เขามองคิมหันต์นิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “เดี๋ยววันนี้เราคงได้เป็นคุณปู่คุณตาพร้อมกันนะครับหมอคิม”คิมหันต์หัวเราะ “ครับ… มันคงต้องเป็นแบบนั้น”เวลาผ่า
รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 77
ชายหนุ่มหัวเราะ “ผมพูดเล่นแต่เอื้อจะเอาจริงเหรอ”“จริงสิ” เธอยิ้ม “คนมาหาหมอ ต้องมีอะไรให้เดินดูรอเวลา ของสวยๆ งามๆ”เขามองเธออย่างเอ็นดูผู้หญิงที่ผ่านเรื่องเสียใจมามาก ผ่านช่วงเวลาเจ็บปวดทั้งทางร่างกายและจิตใจมาไม่น้อย แต่เธอยังคิดถึงคนอื่นได้เสมอระหว่างที่อุษมาเดินดูความเรียบร้อยรอบคลินิก สายตาเธอสะดุดกับหญิงสาวคนหนึ่งในชุดทำงานเรียบ ๆใบหน้าคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก อุษมาชะลอฝีเท้าภาพในหัวค่อย ๆ ปะติดปะต่อกัน นึกได้ว่าเธอคนนี้เป็นเลขาของธิบดี“น้องคะ…” เธอเอ่ยทักอย่างสุภาพ “เราเคยเจอกันที่ออฟฟิศคุณธิบดีใช่ไหมคะ พี่คุ้นหน้าน้องจัง”หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยสีหน้าที่ตกใจเกินเหตุ ทำให้อุษมางง“ค่ะ… ใช่ค่ะ คุณเอื้อ” อีกฝ่ายตอบเร็วเกินไป มือกำกระเป๋าแน่น“คุณเอื้อ… จำพลอยได้ด้วยเหรอคะ”อุษมายิ้ม “จำได้สิคะ วันนั้นน้องพลอยมาส่งเอกสารให้คุณธิบดี”หญิงสาวพยักหน้าแต่สายตาเลิ่กลั่ก เหมือนกำลังกลัวบางอย่างที่อุษมายังมองไม่เห็น“น้องพลอยมาฝากท้องที่นี่เหรอคะ” อุษมาถามตามประสาคนท้องเหมือนกันหญิงสาวชะงักก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ใช่ค่ะ…”อุษมายิ้มให้อีกครั้งอย่างเป็นมิตร “ยินดีต้อนรับนะคะ ถ้ามีปั
รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 76
ที่ดินขนาดสองไร่ติดถนนใหญ่ของลำพูน เคยเป็นเพียงผืนดินโล่งที่ถมทิ้งไว้นานเกือบสามปี แต่วันนี้มันไม่ว่างเปล่าอีกต่อไปอาคารสองชั้นเดียวพื้นที่ประมาณสามร้อยตารางเมตร การออกแบบดูเรียบสะอาดตาแต่ถูกต้องตามมาตรฐาน มีป้ายคลีนิกเวชกรรมเฉพาะทางสูติ–นรีเวช ในเครือของรพ.วิชชเวช เด่นอยู่ด้านหน้าท่ามกลางผู้คนที่มากันมากมายในวันเปิดคลินิก มีทั้งบรรดาผู้บริหารและเจ้าของ บุคลากรทางการแพทย์ เจ้าหน้าที่ของคลีนิกและลูกค้าที่รอมาใช้บริการนั้น ไอยเรศยืนมองจากอีกฝั่งถนน เขามองอาคารตรงหน้าอย่างพอใจ“เร็วกว่าที่คิดนะครับคุณหมอ” เขาพูดเบา ๆคิมหันต์ยืนข้าง ๆ พยักหน้า “ที่ดินพร้อม ทีมพร้อม ทุกอย่างเดินพร้อมกันครับ”การก่อสร้างดำเนินไปอย่างราบรื่นอย่างน่าประหลาด ส่วนพวกเอกสาร ขออนุญาต ออกแบบ จัดหาเครื่องมือ ทุกอย่างถูกจัดการอย่างเป็นระบบอย่างรวดเร็วคิมหันต์ไม่ได้ทำในฐานะ “พ่อของคนท้อง” แต่เขาทำในฐานะแพทย์ที่รู้ดีว่าการตั้งครรภ์ที่ปลอดภัย ต้องอาศัยมากกว่าแค่ความรักและคนไข้คนแรกของคลินิกก็ไม่ใช่ใครอื่น อุษมา นั่นเองวันนี้ตรงกับวันที่อายุครรภ์ได้หกเดือนพอดี หญิงสาวสวมชุดกระโปรงคนท้องสีอ่อน รูปร่างเริ่
รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 75
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนหยุดคิดอะไรก่อนที่พ่อของเธอจะพูดออกมา“งั้นพ่อจะเปิดคลินิกเอง” เขาพูดเหมือนเป็นการชวนไปกินข้าว “เปิดที่ลำพูนนั่นล่ะลูกให้อยู่ในเครือวิชชเวช ดูแลเอื้อกับหลานพ่อโดยเฉพาะ”อุษมาหัวเราะทั้งน้ำตา “พ่อไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ค่ะ”“ต้องทำ” คิมหันต์ตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่น “พ่ออยากดูแลลูกสาวกับหลานตาให้ดีที่สุด”คืนนั้นอุษมานอนตะแคงมือวางบนท้องที่ยังไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลย พิชญะขยับเข้ามาใกล้วางมือทับมือเธอเบา ๆ“ผมไม่รู้ว่าลูกจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายหรือจะหน้าตาเหมือนใคร” เขาพูดเบา ๆ “แต่ยังไงผมรู้ว่าแกเกิดมาพร้อมกับคนที่รักรอบๆ ตัว”อุษมายิ้มหลับตาลงอย่างสบายใจสองปีที่ผ่านมา… เธอไม่ได้แค่หายป่วย แต่เธอได้ชีวิตกลับมาอย่างสมบูรณ์อีกครั้งหลายวันต่อมาห้องรับแขกในบ้านของไอยเรศเงียบสนิท มีเพียงเสียงแก้วกระทบกับโต๊ะ“เชิญครับคุณหมอคิม” ไอยเรศเชิญคิมหันต์นั่ง ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม“หมอคิมตั้งใจจะเปิดคลีนิกที่ลำพูนจริง ๆ เหรอ” ไอยเรศเปิดประเด็นแต่เต็มไปด้วยความอยากรู้คิมหันต์พยักหน้าเล็กน้อย“ใช่พ่อเลี้ยง ผมห่วงลูกสาวผมน่ะ ยายเอื้อไม่ยอมย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ แล้ว
รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 74
สองปีผ่านไป ชีวิตของพวกเขาก็ยังดำเนินต่อไปตามปกติ ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงอะไรมากมาย แต่ทุกอย่างค่อย ๆ กลับเข้าที่เหมือนร่างกายที่ฟื้นตัวช้า ๆ หลังจากผ่านการเจ็บป่วยหนักวันนี้อุษมามีนัดตรวจติดตามอาการตามปกติ ที่หมอจะนัดห่างลงเรื่อยๆ เพราะเนื้องอกของเธอสงบมาได้ระยะหนึ่งแล้ว หญิงสาวนั่งฟังหมอพูดอย่างมีความหวัง หวังว่าสักวันจะได้ยินหมอบอกว่าเธอหายขาดแล้วมือประสานกันอยู่บนตัก ขณะผลตรวจวางอยู่ตรงหน้าคุณหมอ “เนื้องอกสงบดีนะคะ ไม่มีจุดใหม่ขึ้นมาเลย”หมอยิ้มให้เธอ “ตอนนี้สามารถหยุดยาคุมได้แล้วค่ะ”อุษมาพยักหน้าเบาๆ เหมือนใจยังไม่อยากเชื่อทั้งที่เป็นสิ่งที่รอฟังมาตลอด“แต่…” หมอพูดต่ออย่างรอบคอบ “ร่างกายคนไข้ ยังเข้าข่ายมีบุตรยากอยู่นะคะ ไม่ได้หมายความว่าห้ามมีเพียงแต่อาจจะต้องใช้เวลา หรืออาจจะมีได้ยากกว่าคนทั่วไป”คำว่ามีบุตรยากไม่ได้ทำให้เธอสะเทือนใจเหมือนในอดีต มันแค่ผ่านเข้ามา… แล้วผ่านไป หญิงสาวทำใจยอมรับเรื่องนี้ได้นานแล้วเธอออกจากโรงพยาบาลในวันนั้นด้วยความรู้สึกโล่งในรอบหลายปี เพราะร่างกายของเธอ… ไม่ต้องต่อสู้กับอะไรอีกแล้วคืนนั้นเธอเล่าให้พิชญะฟังทางโทรศัพท์ เขาไม่ได
รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 13
เช้าวันถัดมา การส่งมอบงานผ่านไปได้ด้วยดี เจ้าหน้าที่เทศบาลตรวจจำนวน ตรวจสภาพกล่อง ตรวจความเรียบร้อยของผ้าคลุมไหล่ทีละล็อต ทุกอย่างผ่านตามสเปคแทบไม่มีข้อทักท้วง มีแค่การขอให้เสริมกันกระแทกเพิ่มในบางกล่องเพื่อความปลอดภัยตอนขนไปเก็บในคลังงานอุษมารับคำอย่างมืออาชีพ จัดการให้ทีมแก้ทันทีพิชญะยืนอยู่ข้
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-17รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 12
สองสัปดาห์หลังเป็นช่วงที่อุษมาและทีมงานเร่งงานกันจริงจังกว่าเดิมมาก ผ้าจากโรงทอทยอยส่งมาเธอต้องรีบตัดชิ้นและทำงานตามขั้นตอนมือแทบเป็นระวิงในส่วนหน้าร้านก็งานยุ่งเช่นกัน เพราะเริ่มเข้าสู่ช่วงไฮซีซั่นแล้ว และปีนี้อากาศเย็นเร็วกว่าปกติทำให้ในตัวเมืองลำพูนค่อนข้างคึกคักกว่าปกติฝ่ายพิชญะเขามาช่วยเธอท
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-17รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 35
เธอกดรับสายอย่างรวดเร็ว “ว่าไงพีร์”เสียงปลายสายดังมาพร้อมเสียงลมและเสียงคนคุยจอแจเหมือนอยู่ด้านนอก“ตื่นยังครับเอื้อผมเพิ่งกลับจากไปกินข้าวกับเพื่อนในคลาส วันนี้มีพรีเซนต์งานกลุ่มตื่นเต้นนิดหน่อย” เขาหัวเราะในลำคอ“ที่นั่นกี่โมงแล้วล่ะ” เธอถามพลางเดินไปหลบหลังร้านเพื่อให้เสียงเงียบลง“สามทุ่มกว่าแ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-22รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 33
คืนสุดท้ายก่อนที่เขาจะต้องเดินทาง อุษมานั่งพิงเขาเงียบไม่มีน้ำตา“พีร์” เธอพูด “พรุ่งนี้...” เธอพูดได้แค่นั้นก็เงียบไปเขาก้มลงมองคนในอ้อมแขน “ผมจะกลับมาหาเอื้อ ไม่ว่าอีกสองปีข้างหน้าที่ผมไปเรียนต่อจะเจออะไรบ้าง ผมสาบานว่าจะรักเอื้อคนเดียว”แม้ว่าจะบอกตัวเองไม่ให้ร้องไห้ แต่เธอก็ร้องจนได้ “เอ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-22
บางทีคุณอาจจะชอบ
หนุ่มหล่อคนไหนจะคว้าใจเธอ
ดั่งสายน้ำ86.0K viewsHow Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์97.4K viewsประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่209.4K viewsเกิดใหม่อีกครั้งกับยัยขี้เหร่
เฉียวเหมย65.7K viewsสถานะลุ้นรัก
คณานางค์177 viewsเกิดใหม่ครั้งนี้ก็หย่ารักเขาเลย
พันกุมภา1.5K viewsเหมือนจะไม่รักกัน
paiinara186 viewsจงจำฉันไว้
Déesse164 views
