บทที่ 10 ดงเสือดงจระเข้ 3

อาจเป็นเพราะห้องทำงานนี้มีกลิ่นอายที่คุ้นเคย บวกกับแอร์เย็น ๆ ทำให้ทศวรรษนั่งหลับคอพับไปในทันที ก่อนหน้านี้หลายเดือนเขาเองมีอาการนอนไม่หลับมักจะสะดุ้งตื่นกลางดึกบ่อยครั้ง ฝันร้ายก็หลายหน เมื่อก่อนหากมีวงแขนแข็งแรงและหน้าอกอุ่นให้เขาแอบอิง อาการเหล่านี้ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่ ๆ

ความเคยชินของคนเรามันน่ากลัว…บางครั้งก็กลัวว่าหากลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งอาจจะมีตัวแปรมาทำให้เส้นเรื่องระหว่างพวกเขาทั้งสองแปรเปลี่ยนไป

แต่ห้องทำงานนี้กลับแตกต่าง เหมือนร่างกายผ่อนคลายความตึงเครียดสะสมมาก่อนหน้า แค่รับรู้ว่าสืบสานอยู่ใกล้ ๆ ก็เหมือนได้เจอศาลาพักใจ ในวันที่ฝนตกท้องฟ้าไม่เป็นใจแม้จะกันลมหนาวไม่ได้ แต่ก็ยังพอหลบแดดหลบฝนได้บ้าง ความฝันแม้จะเลือนรางแต่กลับอบอุ่นในใจอย่างประหลาด จุมพิตที่หน้าผากเบา ๆ นั้น ทิ้งร่องรอยความอบอุ่นสายหนึ่งเอาไว้ พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นสืบสานที่มองเขาด้วยสายตารักใคร่

“ขี้เซาจริง ๆ”

“สืบ” ทศวรรษกอดรอบคออีกฝ่ายแต่ก็คว้าได้แค่ความว่างเปล่า ความอบอุ่นจากร่างกายอีกฝ่ายแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบ สืบสานในตอนนี้ร่างกายโปร่งแสงขึ้นเรื่อย ๆ ทศวรรษพยายามไขว่คว้าอย่างสุดกำลัง พร้อมกับเอ่ยเรียกจนสุดเสียง

“สืบ สืบ อย่าไป สืบ!!” ทศวรรษสะดุ้งเฮือกก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมา รอบข้างของเขาว่างเปล่า ทศวรรษลูบหน้าตัวเองเบา ๆ ความเปียกชื้นตรงหางตา เหลือบมองนาฬิกาตรงข้อมือก็ปาไป 6 โมงเย็นแล้ว ทศวรรษขบริมฝีปากแน่น ตอนนี้เขาเหมือนลูกหมาที่ถูกทิ้งไว้กลางทาง สืบสานที่เคยรักเขาจนหมดหัวใจกลับทอดทิ้งให้เขานอนตากแอร์อย่างไม่ไยดี

ช่างเถอะ…ทางเดินสายนี้เขาเลือกเองทั้งนั้น ทศวรรษปาดน้ำตาบนหน้าลวก ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงคลิกของประตูด้านในอีกฟาก

“ตื่นแล้วเหรอ”

“คุณ”

“ทำไม คิดว่าผมจะทิ้งคุณที่นี่หรือไง” อีกฝ่ายกอดอกยืนพิงบานประตูจ้องมองเขาด้วยสีหน้าขบขัน หน้าตาแดงก่ำของอีกฝ่ายทำให้สืบสานเองก็เย้าแหย่ไม่ลง บางทีคนที่ยึดติดอยู่ฝ่ายเดียวต่างหากที่กำลังทรมาน

“…”

“นอนน้ำลายยืดน่าเกลียดขนาดนั้นใครจะกล้าปลุกคุณ” ทศวรรษรีบหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดใบหน้าตัวเองป้อย ๆ ด้วยความร้อนรน นอกจากความเปียกชื้นตรงหางตาก็ไม่มีน้ำลายที่ว่าแต่อย่างใด พร้อมส่งสายตาขุ่นเคืองไปให้ ที่มากกว่านั้นคือความน้อยใจ เขาถอนหายใจไล่ก้อนสะอื้นที่ตีรวนจนมาถึงอก

แค่ไม่โดนทิ้งก็ดีแค่ไหนแล้ว…ก่อนจะฉีกยิ้ม แม้จะเป็นรอยยิ้มที่ฝาดเฝื่อนเต็มที

“กลับบ้านกันเถอะ”

หลังเกิดอุบัติเหตุสืบสานก็นั่งรถตู้ที่มีคนคอยรับส่งตลอด ทศวรรษที่นั่งอยู่ด้านในเงียบไปตลอดทางเช่นกัน แม้อยากจะโถมตัวกอดสืบสานมากแค่ไหนก็ทำได้เพียงเว้นระยะห่าง เขาไม่อยากให้คนรักรู้สึกอึดอัดใจเมื่อเขาเข้าใกล้ อยากให้สืบสานรู้สึกสบายใจ มองเขาเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่จะสามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มที่ แม้ไม่ถูกใจตามครรลองของใคร ขอแค่เจ้าตัวมีความสุข ลมปากของคนอื่นก็แค่สายลมที่พัดมาแล้วก็ผ่านไป…ไม่มีค่าให้ใส่ใจ

ที่สำคัญหากสืบสานหันหลังกลับมามองก็จะเห็นทศวรรษยืนอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน

และสืบสานก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่น่าสงสาร…

“สืบ ทำไมกลับมาช้านักล่ะลูก” พรรณพิลัยแทบจะปรี่เข้ามาในรถ ยืนลูบแก้มลูกชายป้อย ๆ พรั่งพรูถ้อยคำเป็นห่วงเป็นใยมากมาย

“มีธุระด่วนอะไรทำไมไม่โทรมาบอกกันละหืม…แม่กลัวว่าเราจะเป็นไรไปอีก โทรไปก็ไม่รับ” พอเห็นใครอีกคนที่ลงจากรถมาสีหน้านายหญิงของบ้านก็บึ้งตึงทันทีพลางดึงมือลูกชายให้มายืนอยู่ข้างหลัง

“สวัสดีครับคุณแม่”

“ใครแม่เธอไม่ทราบ”

“งั้นสวัสดีครับคุณป้า”

“แก! แก ฉันไปเป็นป้าแกตั้งแต่เมื่อไหร่”

“งั้นสวัสดีครับคุณหญิงพรรณพิลัย คุณาปกร” ทศวรรษยกมือไหว้อย่างนอบน้อม คุณหญิงพรรณพิลัยได้แต่สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ก่อนจะหันไปเอ็ดลูกชายเบา ๆ

“ทำไมไม่บอกแม่ก่อนล่ะสืบ”