บทที่ 10 ดงเสือดงจระเข้ 2

ตอนบ่ายทศวรรษก็ดอดไปหาสืบสานที่ทำงานอีกครั้งด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเหมือนเช่นเคย ทั้ง ๆ ที่มีเรื่องหนักอกหนักใจมากมายพอเห็นคนรักอยู่ต่อหน้าคล้ายมีมือที่คอยปัดเป่าหมอกควันเหล่านั้นออกไป

“สวัสดีตอนบ่าย” เสียงทศวรรษเอ่ยทักทายมาตั้งแต่หน้าประตู แม้แต่เลขาที่กำลังยืนรายงานอยู่หน้าห้องทำหน้าไม่ถูกทันทีเมื่อเห็นสายตาของทศวรรษที่จ้องมองมา สืบสานเองก็เห็นสายตาวาววับของอีกฝ่ายที่จ้องเลขาของเขาอย่างไม่วางตา

“ออกไปก่อนเถอะ” สืบสานเซ็นเอกสารเสร็จก็ยื่นให้เลขาก่อนจะก้มหน้าอ่านแฟ้มที่เหลือต่อไป ทศวรรษวางน้ำลำไยสองแก้วลงบนโต๊ะรับแขก แม้ไม่พูดออกมาสักคำแต่แววตาที่เชือดเฉือนเลขาสาวนั้นทำเอาเจ้าตัวหน้าเจื่อนลงไปทันควัน

ปุศยารีบเดิมค้อมตัวออกไปอย่างระวัง

“ถ้าคุณจะมาอาละวาดที่นี่ก็กลับไปดีกว่า”

“ผมยังไม่ได้พูดสักคำ คุณนี่หาเรื่องเก่งจริง ๆ เลย” ทศวรรษว่าก่อนจะเท้าแขนลงกับโต๊ะพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้สืบสานที่ก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่อย่างนั้น

“คุณจ้องเลขาผมตาแทบจะถลนออกจากเบ้าซะขนาดนั้น”

“อ้อ…ไม่ยักรู้ว่าคุณมีตาที่สามด้วย ไม่เงยหน้าก็ยังเห็นสีหน้าและท่าทางของผม” สืบสานเงยหน้าขึ้นมา นัยน์ตาเบิกกว้างเล็กน้อย แถมใบหน้าของคนทั้งสองอยู่ห่างจากกันไม่กี่คืบ ใกล้มากจนเห็นไฝรองน้ำตาด้านขวาเม็ดเล็ก ๆ นั่น รอยยิ้มที่อีกฝ่ายกำลังฉีกยิ้มอยู่ตอนนี้ไปไม่ถึงดวงตา สืบสานหลุบตาลงก่อนจะเอนหลังพิงเก้าอี้โยกเพื่อเว้นระยะห่างระหว่างคนทั้งสอง

“ผมก็แค่จะบอกว่าผมเก็บของเรียบร้อยแล้ว เตรียมตัวจะไปอยู่บ้านใหญ่กับคุณ อีกอย่างผมจะได้ตัวติดคุณตลอดเวลาไง”

“ผมบอกที่บ้านให้แล้ว แต่ผมว่าทางที่ดีคุณเตรียมใจเอาไว้บ้างก็ดี” แม้ริมฝีปากของทศวรรษจะยกยิ้มอยู่อย่างนั้น แต่นัยน์ตากลับสั่นระริก เกิดระลอกคลื่นอยู่ในนั้นไม่กี่วินาทีก่อนจะกลับมาสุกสกาวดังเดิม

เขาจะปล่อยให้สืบสานอยู่คนเดียวได้ยังไงในบ้านหลังนั้น

“ขอแค่มีคุณอยู่ตรงนี้…ต่อให้ผมต้องบุกน้ำลุยไฟไปยังนรกหรือสวรรค์ผมก็ไม่กลัวทั้งนั้น”

“ไม่แน่…การไปอยู่กับผมอาจทำให้คุณตัดใจจากผมเร็วขึ้นมากก็ได้”

“…” ทศวรรษหลุบตาลงเพื่อซ่อนความเสียใจเอาไว้ก่อนจะเงยหน้ามาฉีกยิ้มอย่างสดใส

“ไม่มีทาง ผมไม่ปล่อยคุณไปง่าย ๆ หรอกคุณสามี” ไม่พูดเปล่ายังขยิบตาให้สืบสานอย่างทะเล้นอีกด้วย

“ผมซื้อน้ำลำไยมาฝาก อีกอย่างผมเก็บของมาแล้วตอนเย็นก็กลับไปกับคุณได้เลย” ทศวรรษวางแก้วน้ำลำไยบนโต๊ะด้านซ้ายมือของเขาพร้อมกับกระดาษทิชชูที่รองก้นแก้ว

“คุณทำงานต่อเถอะ ผมจะนั่งรอที่โซฟาไม่รบกวนสมาธิการทำงานของคุณแน่”

“แต่การที่คุณอยู่…ทำให้ผมเสียสมาธิ”

“ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ ไม่อยากเห็นก็ปิดตาสิ” ทศวรรษพูดก่อนจะกลับไปนั่งไขว่ห้างหยิบโทรศัพท์ออกมาไถเล่นโดยไม่ปริปากส่งเสียงอะไรออกมาอีก หน้าจอเริ่มพร่าเบลอ ทศวรรษทำแสร้งหลับตาพิงกับโซฟาอย่างเหนื่อยล้า หลับตาเพื่อไม่อยากให้สืบสานเห็นว่าเขากำลังแอบร้องไห้อยู่ต่างหาก

กลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ใจ

กลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้จุดอ่อนของเขา…สืบสานน่ะคือจุดอ่อนของเขาทั้งหมด ตอนนี้สืบสานเพียงจำเขาไม่ได้ สืบสานคือคนป่วย ต้องให้เวลาเขาได้พักฟื้นอีกหน่อย ต่อให้สืบสานหลงลืมเรื่องราวในอดีตไปจนหมดสิ้น ขอแค่อีกฝ่ายยังมีลมหายใจเขาพร้อมที่จะสร้างความทรงจำใบใหม่ไปพร้อมกันอีกครั้ง ถักทอเรียงร้อยเรื่องราวในแต่ละวันเป็นภาพถ่าย การกระทำ และสืบสานไม่ต้องทำดีกับเขามากมายก็ได้ แค่เพียงแค่ไม่ผลักไส ไม่ไล่เขาทุกสามเวลา แค่นี้ก็พอให้ทศวรรษมีเรี่ยวแรงที่จะหยัดยืนในแต่ละวัน

อย่างน้อยนิ้วนางข้างซ้ายของอีกฝ่ายก็ยังสวมแหวนแต่งงาน

แหวนนั้นบางทีอาจจะเป็นเครื่องกระตุ้นความทรงจำ…ตราบใดที่สืบสานยังสวมมันไว้ เขาจะไม่มีวันถอดใจ

แต่ทศวรรษไม่รู้ตัวเลยว่าทุกครั้งที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ อีกฝ่ายไม่ได้กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาเป็นอย่างแรกด้วยซ้ำ แต่กลับมองหาแหวนแต่งงานบนนิ้วนางนั้นเป็นอย่างแรกต่างหาก

พอเห็นมันเจ้าตัวถึงจะฉีกยิ้มหน้าทะเล้น พูดจาหยอกล้อเขา

สืบสานเองก็เหลือบตามองแหวนทองคำขาวบนนิ้วนางตัวเองเพียงไม่กี่วินาทีก่อนจะพยายามถอดมันออกแต่พอมันเลื่อนมาถึงข้อนิ้วตรงกลางเท่านั้นกลับคับแน่นไม่สามารถถอดออกได้อยากใจนึก เขาเลยจำใจสวมมันไว้ทั้งอย่างนี้….

ทศวรรษพร่ำบอกกับตัวเองเสมอตอนนี้เขาจะอ่อนแรงและล้มเลิกกลางคันไม่ได้! สืบสานกำลังต่อสู้อยู่เพียงลำพัง และไม่รู้ว่าต่อสู้กับอะไร ปลายทางจะเห็นชัยชนะหรือไม่ ขอเพียงแค่สืบสานปลอดภัยและมีความสุขในชีวิตต่อจากนี้ หากสืบสานไม่ต้องการเขาด้วยใจจริงเขาก็พร้อมที่จะปล่อยมืออีกฝ่ายไป

ความรู้สึกผิดนั้นเขาจะไม่ให้สืบสานแบกมันเอาไว้อยู่ฝ่ายเดียวหรอก เขาจะแบกความเสียใจนั้นเอาไว้เอง ไม่ต้องรู้สึกผิดที่จะไป ขอจงเดินหน้าไปอย่างสบายใจ…

ทศวรรษหันมามองสืบสานที่ก้มหน้าก้มตาอ่านรายงานอย่างเคร่งเครียด ก่อนจะเบนสายตากลับมาจ้องมองที่รูปถ่ายภาพพักหน้าจอของตัวเอง

ทศวรรษกดเปลี่ยนมันเป็นรูปดอกไม้ดอกหนึ่ง…หากสืบสานจดจำมันได้ก็คงจะดี รูปที่เราต่างกกกอดหอมแก้มกันอยู่บนเตียงถูกเปลี่ยนเป็นดอกไม้ช่อแรกในวันวาน

ดอกไม้ช่อนั้นคือจุดเริ่มต้นของเราเมื่อ 10 ปีที่แล้ว