บทที่ 12 สงสัย

เพราะว่าเมื่อวานเกิดเรื่อง อาหารแต่ละมื้อเลยเปลี่ยนคนดูแล กลายเป็นแม่บ้านอีกคนที่ออกมายืนคอยตักข้าว รับจานมาจากแม่บ้านคนอื่น ๆ และวางบนโต๊ะ ไร้เงานายหญิงเช่นเคย พรรณพิลัยเองก็ไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย โจ๊กสีขาวกลิ่นหอมกรุ่นโรยด้วยเครื่องเคียงหลากหลายกระตุ้นน้ำย่อยในกระเพาะอาหารให้เริ่มทำงาน พอเห็นว่าทศวรรษกำลังจะตักโจ๊กเข้าปาก สานฝันก็ใช้ช้อนตัวเองจ้วงลงมาในชามของพี่สะใภ้ ทำหน้าที่เหมือนขันทีในวังที่ต้องคอยชิมนั่นนี่ก่อนเพื่อความปลอดภัยของบรรดาเชื้อพระวงศ์

“อร่อย ปลอดภัยค่ะ” สานฝันว่าอย่างพลางยิ้มแย้มให้กับพี่สะใภ้ที่ใต้ตาดำคล้ำ สภาพอิดโรยเหมือนคนนอนไม่พอ เครื่องสำอางราคาแพงก็ไม่อาจปกปิดร่องรอยของความทุกข์บนใบหน้านั้นได้ ทศวรรษเอ่ยขอบคุณแล้วก้มหน้าทานต่อ…

ทานเสร็จก็กล่าวลาท่านเจ้าสัวเพื่อออกไปทำงาน ภายในรถตู้ไม่มีเสียงสนทนาใด ๆ ของคนทั้งสองเลย ทศวรรษบอกให้คุณลุงคนขับส่งเขาเพียงเท่านี้ก็พอ ยังไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำ สืบสานมองแผ่นหลังที่เดินไปยังสถานีรถไฟฟ้า แม้จะแปลกใจแต่ก็ไม่ใช่เรื่องของเขา อีกฝ่ายอยากจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวข้องกับตนทั้งนั้น

แต่อีกนัยหนึ่ง…หากเป็นเขาคงจะเลือกขับรถไปไหนมาไหนเองคงสะดวกและเหนื่อยน้อยกว่าที่จะนั่งรถหลายต่อแบบนั้น บางครั้งทศวรรษตรงหน้าก็ทำให้เขาแปลกใจในหลาย ๆ เรื่อง เรื่องนี้เองก็เช่นกัน

เพราะเรื่องอุบัติเหตุในวันนั้น ทศวรรษเลยไม่ค่อยอยากจะใช้รถยนต์ส่วนตัวที่มีสักเท่าไหร่ เขาและสืบสานมีบ้างที่แยกกันขับไปทำงานคนละคัน แต่ส่วนใหญ่รถที่ซื้อก็ซื้อตามสไตล์ที่คนขับชอบ รถยุโรปสีขาวและสีดำช่างแบ่งแยกตัวตนของแต่ละคนได้อย่างชัดเจน

แน่นอนว่าสืบสานเป็นเจ้าของคันสีขาว แต่วันที่เกิดอุบัติเหตุจู่ ๆ วันก่อนรถคันสีขาวเจ้ากรรมดันสตาร์ทไม่ติด แม้จะเรียกช่างมาซ่อมแล้วก็ตาม แต่เพราะการเดินทางไปติดต่อลูกค้าคนสำคัญไม่ควรจะเกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้นระหว่างทาง วันนั้นสืบสานจึงขับคันสีดำที่ทศวรรษขับเป็นประจำออกไปพบปะพูดคุยกับคู่ค้าคนสำคัญ และแล้วก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น

อีกทั้งผลการสืบสวนเองที่ตรวจสอบสภาพรถและสถานที่เกิดเหตุนั้นทำให้ทศวรรษระแวงมากกว่าเดิม และเพราะเหตุนี้เขาถึงต้องเก็บกระเป๋ามาอยู่ข้าง ๆ สืบสาน แม้ว่าจะโดนโขกสับแค่ไหนก็ตาม

และที่ทศวรรษไม่ขับรถตัวเองมาจอดไว้ที่บ้านคุณาปกรก็เพื่อลดความเสี่ยงเช่นกัน ตอนเย็นก็เป็นเช่นเดิม ทศวรรษยืนรอตรงหน้าสถานีรถไฟฟ้าด้วยเนื้อตัวที่ชุ่มโชก เพราะฝนตกและสาดเข้ามาอย่างแรงทำให้ผู้คนที่ยืนรอรถในศาลาเปียกไปตาม ๆ กัน

ไม่มีบทสนทนาใดใดออกมาอีกเช่นเคย ทศวรรษกอดอกก่อนจะลูบแขนตัวเองซ้ำ ๆ อย่างนั้น หันหน้ามองออกไปนอกกระจก สืบสานขยับมือที่กำสูทตัวเองเอาไว้หมายจะยื่นให้อีกฝ่าย รถก็จอดสนิทเสียแล้ว อีกฝ่ายเดินลงรถไป สืบสานส่ายหน้าน้อย ๆ ให้กับความคิดของตัวเอง

ทศวรรษคนก่อนที่เอาแต่วนเวียนกวนประสาทเขาในที่ทำงาน พยายามทำทุกวิถีทางให้เขากลับไปอยู่กับตัวเองหลาย ๆ ครั้ง แต่พอเอาเข้าจริงสืบสานคิดว่าทศวรรษจะทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ตามติดเขาแจ แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น นับวันยิ่งมีเรื่องให้พูดคุยกันน้อยลงไปทุกที เหมือนว่าพอเห็นเขาอยู่ในสายตาอีกฝ่ายถึงได้วางใจ

มีหลายคืนที่ทศวรรษนอนละเมอ เรียกชื่อเขาซะเสียงดัง พอสะดุ้งตื่นก็จะหันมามองบนเตียงกว้าง

“คุณยังอยู่” ทศวรรษพูดซ้ำ ๆ เหมือนคนไม่ได้สติ ก่อนจะล้มตัวนอนต่อ แต่หลัง ๆ เหมือนว่าอีกฝ่ายจะเลือกนอนตรงหน้าต่างบานใหญ่ ม่านหน้าต่างเหมือนปิดกั้นระหว่างคนสองคน แบ่งเส้นเขตแดนกันอย่างชัดเจน แต่เพราะความเงียบสงบในยามราตรี เสียงสะอื้นร่ำไห้ที่เล็ดลอดออกมาชวนให้คนฟังใจหายตาม

สัญญาที่อีกฝ่ายได้ให้ไว้กับท่านเจ้าตัว ระยะเวลา 1 ปีที่ว่า…ทศวรรษก็ไม่จะกระตือรือร้นที่จะเข้าหาหรือเอาใจเขาสารพัด กลับปิดปากเงียบสนิทมากกว่าเดิม

แต่สำหรับทศวรรษสัญญาที่ให้ไว้กับท่านเจ้าตัวไม่ได้สลักสำคัญอะไรตั้งแต่แรก เพราะรู้จักสืบสานดีเกินไปต่างหาก เขาเพียงอยากจะยื้อเวลาอีกสักหน่อยก็เท่านั้น อยากจะมั่นใจว่าบ้านหลังนี้จะเป็นบ้านของสืบสานจริง ๆ บ้านที่ไม่ใช่สถานที่แต่คือผู้คน คุณชายผู้ร่ำรวยกลับมาคลุกฝุ่นอยู่กับเด็กบ้านนอก ปอน ๆ อย่างเขาร่วมสิบปี บัดนี้ก็แต่กลับคืนสู่วิถีเดิม

ไม่แน่ว่าทศวรรษในตอนนั้นอาจจะไม่ได้รู้สึกเศร้าโศกหรือเสียใจมากมายขนาดนั้นที่สืบสานมีคนดูแล มีคนข้างกายที่พร้อมจะเริ่มต้นใหม่ไปกับสืบสาน

ทศวรรษยึดโซฟาเป็นเตียงนอน แถมบนโต๊ะหน้าทีวีก็ยังมีหนังสือมากมายเปิดกางไว้ บ้างคว่ำ บ้างหงายอีกฝ่ายยังสวมแว่นตาแถมยังจ้องหน้าจอแล็ปท็อปหน้าตาคร่ำเครียดไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาที่เดินเข้ามาใกล้เลยด้วยซ้ำ

ทศวรรษถอดแว่น สองมือลูบหน้าตัวเองอย่างแรงเพราะเขาไม่เข้าใจและไม่เคยใช้โปรแกรมนี้มาก่อน เมื่อก่อนเขาไม่เคยสนใจที่เรียนรู้และลงมือทำแต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นสืบสานยืดกอดอกจ้องเขาอยู่นานแล้ว

“คุณจะนอนเลยหรือเปล่า” สองมือก็เก็บหนังสือให้เข้าที่ อีกอย่างไฟตรงปลายเตียงก็คงจะแยงตา ทศวรรษรีบเก็บของและจะย้ายไปอ่านที่ข้างหน้าต่างเหมือนอย่างที่ผ่านมา