บทที่ 14 ก่อกบฏ 3

สานฝัน : “มื้อนี้หนูเลี้ยงเองค่ะ” สานฝันเอ่ยจากใจจริง

ต้นตาล : “ได้ไง เป็นน้องเป็นนุ่ง อีทศมึงสิต้องจ่าย”

สานฝัน : “ไม่เป็นไรค่ะ ฝันรู้สึกละอายใจ”

ทศวรรษ : “คนละคน ไม่เกี่ยวกันหรอก ฝันไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา”

สานฝัน : “แต่…”

ทศวรรษ : “พี่รู้ว่าฝันละอายใจแต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เราจะมาชดใช้ในสิ่งที่เราไม่ได้ก่อ แค่รู้สึกผิดก็ถือว่าทุกข์มากพอแล้ว…จริงไหม” สานฝันพยักหน้าน้อย ๆ พร้อมกัดริมฝีปากแน่น

“ว่าแต่เราเถอะจะเอายังไงต่อไป”

“นั่นสิ” สานฝันตอบเสียงเบาหวิว ตอนนี้เธอไม่อยากกลับไปที่บ้านหลังนั้น ไม่รู้ว่าจะถามคำถามนี้กับใคร แล้วทำไปเพื่ออะไร แล้วเขาคนนั้นจะรู้สึกรู้สากับการกระทำของตัวเองหรือเปล่า สานฝันรู้สึกสับสนและคิดไม่ตกความกังวลทุกอย่างฉายชัดอยู่บนใบหน้าแม้แต่สามคนที่เหลือก็ยังดูออก

ทศวรรษเต็มใจที่จะเลี้ยงอาหารมื้อนี้ต่อให้จะแพงมากกว่านี้อีกสิบเท่าเขาก็เต็มใจจ่าย เพื่อนทุกคนสละเวลามาช่วยเหลือเขาอย่างจริงใจ อย่างน้อยเขาก็โชคดีมีกัลยาณมิตรคอยให้ความช่วยเหลือ พวกเราต่างก็เกื้อกูลกันมาตลอดตั้งแต่มหา’ ลัยปีหนึ่ง แล้วทศวรรษก็เชื่อว่าทุกคนที่นั่งอยู่ในที่นี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเหมือนอย่างที่หลวงพ่อท่านว่าเอาไว้

กงล้อแห่งโชคชะตาต่างก็ลิขิตขีดเขียนเส้นเรื่องของทุกคนเอาไว้ตั้งแต่ต้นจนจบ มีบางจังหวะของชีวิตที่ไม่เป็นดั่งใจ ดังเช่นเรื่องของเขากับสืบสานก็เช่นกัน ทำวันนี้ให้ดีที่สุดเมื่อวันสุดท้ายมาถึงจะได้ไม่มีอะไรติดค้างหรือเสียใจ

เป้าหมายของทศวรรษเปลี่ยนไปไม่ใช่ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สืบสานกลับคืนมา แต่ทำทุกอย่างเพื่อส่งสืบสานจนถึงฝั่งฝันที่ตัวเองเห็นว่าสืบสานจะมีความสุขและเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้จริง ๆ วันนั้นเขาก็คงปล่อยวางได้อย่างสบายใจ

  

สืบสานที่นั่งอยู่ในห้องทำงานปกติเขาแทบไม่มีเรื่องราวอะไรในชีวิตให้ขบคิดมากมายดังเฉกเช่นวันนี้มาก่อน กดโทรออกหาน้องสาวอีกฝ่ายก็ไม่รับสาย เลื่อนลงไปยังรายชื่อคนอื่น ๆ “ทศวรรษ” ที่สานฝันคะยั้นคะยอให้เขาเมมเบอร์อีกฝ่ายเอาไว้ ตอนนั้นเขาตอบรับเป็นพิธีแต่สานฝันดึงดันที่จะยื้อโทรศัพท์เขาเอาไปเมมชื่อและเบอร์โทรเองก่อนจะส่งคืนให้ด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจตามแบบฉบับของเจ้าตัว

ฟังจากที่แม่บ้านเล่าตอนเช้าสานฝันก็แปลกไปจริง ๆ แล้วทั้งสองเกิดเรื่องอะไรจนต้องรีบร้อนแม้แต่รองเท้าในบ้านก็ไม่ได้สวมลงมา ทศวรรษเองปกติจะจัดแจงเก็บเสื้อผ้าลงในกระเป๋าเดินทางใบเล็กอย่างเรียบร้อย วันนี้กลับม้วนเสื้อผ้าที่ใส่แล้วกองบนกระเป๋าเดินทางลวก ๆ สองคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ เหลือบไปมองแฟ้มเอกสารที่กองบนโต๊ะยิ่งพานทำให้หมดอารมณ์ในการทำงานเสียดื้อ ๆ

การบริหารบริษัทขนาดใหญ่กว่าจะผ่านการเห็นชอบจากบอร์ดที่ประชุม การยกมือในที่ประชุมของผู้ถือหุ้น และการเลื่อยขาเก้าอี้อย่างลับ ๆ ระหว่างเครือญาติ สืบสานเท้าแขนกับโต๊ะพิงศีรษะที่อ่อนล้ากับหลังมือ มือข้างขวาที่กดค้างอยู่หน้าจอก็กดโทรออกทันที

เสียงพูดคุยแตกฟองระหว่างสานฝันกับต้นตาลก็หยุดลงกะทันหันเนื่องจากเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของทศวรรษ

“สวัสดีครับ” เนื่องจากเป็นเบอร์แปลกที่เขาไม่ได้เมมเอาไว้จึงกล่าวทักทายแบบเบ่งรับเบ่งสู้ เมื่อเห็นปลายสายไม่ตอบอะไร คล้ายได้ยินเสียงติ๊ด… ต้นตาลที่เบนสายตาจากท้องถนนข้างหน้ามามองเพื่อนรักที่หน้านิ่วคิ้วขมวด

“แก๊งคอลเซนเตอร์หรือเปล่ามึง รีบวาง ๆ เลยอีทศ” ทศวรรษรีบกดวางตามคำแนะนำของต้นตาล

“มึงอย่าลืมบล็อกเบอร์ด้วย”

สานฝัน : “พี่ทศไหนฝันขอดูหน่อยค่ะเบอร์ที่ว่าเผื่อจะได้บล็อกด้วย” ทศวรรษยื่นโทรศัพท์ให้สานฝันที่อยู่เบาะด้านหลังโดยไม่คิดอะไร แต่เบอร์ที่ปรากฏอยู่ในหน้าจอทำเอาสานฝันที่กำลังกดเบอร์ตามนั้นตาค้าง…มันเป็นเบอร์ใหม่ของพี่สืบ หุหุ สานฝันยิ้มร่าว่าแล้วพี่ชายเธอไม่มีทางที่จะลืมพี่ทศไปได้ง่าย ๆ หรอก ต่อให้ลืมยังไงก็คงยังเหลือสายใยเอาไว้บ้างละน่า ในเมื่อพี่ชายเธอทรมานจิตใจคนอื่นเก่ง เธอก็จะช่วยผสมโรงด้วยอีกโรงละกัน

“ขอบคุณค่ะพี่ทศ ฝันบล็อกเบอร์แล้ว” ก่อนจะส่งโทรศัพท์คืนให้ทศวรรษที่นั่งอยู่ตรงเบาะหน้า

ต้นตาล : “นี่หนูรถเบนซ์นี่นิ่มดีเนาะ”

สานฝัน : “ถ้าพี่ชอบก็ขับไปยาว ๆ เลยค่ะ” แล้วทั้งสองคนก็หัวเราะร่าไปตลอดทาง

พรรณพิลัยที่รู้เรื่องราวก็โทรมาติดกันหลายสาย สานฝันที่โกรธเลือดขึ้นหน้าก็กดปิดเครื่องทันที นิสัยลูกคนเล็กหัวขบถก็แผลงฤทธิ์ขึ้นมาทันทีที่รถเริ่มเคลื่อนเข้าสู่ตัวเมืองกรุงเทพมหานคร

สานฝัน : “คืนนี้พวกพี่มีธุระที่ไหนไหมคะ” ทศวรรษกับต้นตาลมองหน้ากัน ต้นตาลที่เหลือบมองกระจกหลังก็เห็นสาวเจ้าฉีกยิ้มให้อย่างเจ้าเล่ห์

“ยัยคุณหนูนี่คนจริงว่ะ” มะเดี่ยวกระซิบกระซาบกับปลายฟ้า วลีที่ว่าเงินซื้อความสุขไม่ได้ที่คนรวยพร่ำบอกอย่างน้อยพวกเขาก็นั่งร้องไห้บนรถเบนซ์ ส่วนยัยคุณหนูทายาทบริษัทเบียร์ยักษ์ใหญ่นั้นกำลังนั่งร้องไห้บนเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาส

ไม่ผิด! ตอนนี้พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปยังฮ่องกง โดยสายการบินอาหรับแห่งหนึ่ง ทศวรรษเองด้วยความเป็นห่วงสานฝันจึงจำใจต้องติดตามห้อยท้ายมาอย่างช่วยไม่ได้