บทที่ 14 ก่อกบฏ 4

หน้าเกตก่อนขึ้นเครื่อง

“ฝันโทรบอกที่บ้านก่อนดีกว่าไหม” ทศวรรษที่นั่งด้านข้างเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง ลูกสาวคนเล็กของคุณาปกรที่ถูกเลี้ยงประคบประหงมตั้งแต่เล็กจนโตออกจากมาบ้านมาตั้งแต่เช้าตรู่ไม่มีวี่แววว่าจะกลับบ้านจวนจะข้ามไปอีกวันหนึ่ง พ่อแม่ที่ไหนบ้างจะไม่ใจร้อนโดยเฉพาะแม่อย่างพรรณพิลัยที่นั่งแทบจะไม่ติดเก้าอี้ ต้องคอยชะเง้อมองที่หน้าบ้านเกือบตลอดทั้งบ่าย

“ไม่ค่ะ ปล่อยให้พวกท่านร้อนใจซะให้เข็ด ฝันจะกบฏ” ทศวรรษได้แต่ถอนหายใจ ชั้นนี้มีแต่พวกเราแค่ห้าคนเท่านั้น แหงล่ะเรียกได้ว่าจ่ายเงินซื้อหน้าเคาน์เตอร์กันเลยทีเดียว แต่ก่อนจะแวะขึ้นเครื่องก็แวะชอปปิ้งเสื้อผ้ากันกระหน่ำ สานฝันที่สวมเบลเซอร์ชุดสีดำอย่างเป็นทางการกับบอดีการ์ดหน้าโหดหนวดเฟิ้มอีกสามคนติดสอยห้อยท้ายอยู่ด้านหลัง ส่วนอีกคนก็เหมือนบัตเลอร์ ตอนเดินเข้าเกตมีแต่คนมองแต่สานฝันไม่สนใจแถมพวกเขายังถ่ายวิดีโออีกหลายคลิป ตัดเป็นมีมต่าง ๆ พวกต้นตาล มะเดี่ยว ปลายฟ้าทำช่องและเพจด้วยกันเป็นอินฟลูฯ ท่านหนึ่งที่มีผู้ติดตามร่วมแสนคน มีโฆษณาเข้ามาบ้างสองสามตัว

ต้นตาล : “กูคิดคอนเซ็ปโฆษณาเจลลี่คอลลาเจนได้พอดี อีมะเดี่ยวมึงทำยังงี้ ๆ นะ ส่วนอีปลายฟ้ามึงเดินมาอยู่ตรงกลาง” สามสาวหัวชนกันคิดคอนเทนถ่ายโฆษณาระหว่างที่รอขึ้นเครื่อง ส่วนทศวรรษที่นั่งข้างสานฝันนั่งกอดอกและมุมปากยกยิ้มอย่างเอ็นดู

“พี่ทศยิ้มอะไรคะ”

“ฝันก็มีมุมนี้กับเขาด้วยแฮะ” สานฝันค้อน

“พี่ทศ…เป็นใครก็ต้องโวยวายบ้านแตกกันทั้งนั้น” พอพูดถึงสาวเจ้าก็หน้ามุ่ยลงทันที สานฝันเป็นผู้หญิงที่หน้าตาน่ารัก จิ้มลิ้ม ปากนิดจมูกหน่อย ดวงตากลมโตเวลาน้ำตาคลอเบ้านั่นชวนให้น่าเอ็นดูสงสาร ตอนนี้ก็เช่นกัน ทศวรรษเลยได้แต่ตามใจและร่วมขบวนการก่อกบฏที่ว่านั่นไปด้วย

“ฝันจะรูดให้ยับเลย” สานฝันโชว์แบล็กการ์ดในมือพร้อมกับใช้มันพัดแทนพัด พัดน้อย ๆ ไปมาเบื้องหน้าตัวเอง หากใครมาเห็นก็ชวนให้น่าหมั่นไส้ แต่ช่วยไม่ได้สานฝันเป็นลูกหลานอีลีทที่ร่ำรวยจริง ๆ ทศวรรษหัวเราะน้อย ๆ กับท่าทีพยศนั้น สมกับเป็นน้องสาวของสืบสาน ป่านนี้ที่บ้านคุณาปกรคงวุ่นวายกันทั้งบ้านน่าดู

 

 

 

ณ ห้องทำงานส่วนตัวของท่านเจ้าสัว

ท่านเจ้าสัวใช้โทรศัพท์มือถือรุ่น 2G ต่อสายพูดคุยกับใครบางคน

“คุณเจน สานฝันไปไหน”

“ล่าสุดก็รูดซื้อตั๋วเครื่องบินไปฮ่องกงครับ”

“ไปกับใคร”

“หนึ่งในนั้นมีคุณทศวรรษและอีกสามท่านเป็นอินฟลูฯ ที่กำลังมาแรงในขณะนี้ครับ”

“ส่งรายละเอียดมาให้ผม”

“ครับ”

คุณเจนที่ว่าคือ “เจนรบ” เป็นเลขามือขวาที่ท่านเจ้าสัวสืบศักดิ์ให้ความไว้เนื้อเชื่อใจและทำงานร่วมกันมายาวนาน แต่จะได้รับมอบหมายให้ทำงานที่สำคัญและส่วนใหญ่เจนรบจะทำงานอยู่เบื้องหลังแทบจะไม่ปรากฏตัวในพื้นที่สาธารณะ

ส่วนสืบสานนั้นหลังจากกลับจากที่ทำงานบนโต๊ะอาหารเย็นว่างเปล่า แม่บ้านรายงานว่าทอฝันขึ้นไปทานกับแม่ของเขาด้านบน ส่วนพ่อก็ยังอยู่ในห้องทำงานไม่รับอาหารเย็น โต๊ะอาหารค่ำมื้อนี้จึงมีเพียงเขานั่งอยู่คนเดียว

“สานฝันล่ะครับ”

“ยังไม่กลับเลยค่ะ”

“แล้ว…”

“ทั้งสองท่านยังไม่กลับค่ะ” แม่บ้านรายงานไปตามความจริง สืบสานพยักหน้านั่งทานข้าวคนเดียวเงียบ ๆ ภายในห้องนอนปกติปลายเท้าของเขาจะต้องเห็นใครบางคนนั่งอยู่บนโซฟาหน้าทีวี แต่ตอนนี้มันว่างเปล่าเลยเดินไปที่หลังม่านหน้าต่างที่เจ้าตัวชอบหนีมานอนที่นี่ เขากดรีโมทให้ผ้าม่านเลื่อนออกอย่างช้า ๆ บนฟูกที่นอนเล็ก ๆ มีหนังสือหลายเล่มวางกระจัดกระจายอยู่หนึ่งในนั้นคือ คู่มือการใช้งาน EXCEL เบื้องต้น สืบสานลูบหน้าปกนั้นช้า ๆ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังหนังสือเล่มถัดไป

[วิธีการฮีลใจฉบับคนถูกทิ้ง] สิ่งที่สะดุดตาเขาไม่ใช่ชื่อหนังสือ แต่เป็นโพสอิทเล็ก ๆ หลากสีที่สอดคั่นไว้แต่ละหน้ามากกว่า จนอดที่จะเปิดมันไม่ได้ ข้อความที่ถูกไฮไลท์ด้วยสีต่าง ๆ สะท้อนเด่นอยู่ในนัยน์ตาจนต้องปิดมันลงแล้ววางไว้ตามเดิม

ภายในห้องทำงานของท่านเจ้าสัว

พรรณพิลัยเปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะ ก่อนจะถามเสียงเย็น

“ลูกหายไปทั้งคนดูคุณไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลยนะคะ”

“ลูกโตแล้ว อายุก็ 25 แล้วไม่ใช่เด็กอมมือเขาควรมีอิสระในการตัดสินใจเลือกใช้ชีวิตที่ตัวเองต้องการ”

“แล้วยังไงคะ หายไปกับใครไม่หาย ดันหายไปกับเด็กคนนั้น ตั้งแต่เด็กนั่นเข้ามาบ้านเราก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลย”

“บ้านเราเคยสงบสุขด้วยเหรอ” พรรณพิลัยเบิกตากว้างที่ได้ยิน

“คะ คุณ”

“ทำไม ผมพูดแทงใจดำเหรอ คุณเองก็รู้อยู่แก่ใจ” พรรณพิลัยเชิดหน้า

“แล้วยังไงคะ ตอนนี้ลูกก็กลับมาอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว”

“แล้วคุณอยากจะรักษาครอบครัวนี้เพื่ออะไร เพื่อหน้าตา ศักดิ์ศรี หรือเพราะคุณกลัวว่าพวกเขาจะไม่รักคุณ”

“สืบศักดิ์!” พรรณพิลัยน้ำตาคลอเบ้าก่อนจะปาดน้ำตาบนหน้าลวก ๆ

“คุณไม่ให้ผมก้าวก่ายเรื่องในบ้าน แล้วเป็นยังไง?”

“คุณจะโทษว่าฉันเลี้ยงลูกได้ไม่ดีเหรอคะ”

“คุณเลี้ยงลูกได้ดี ใคร ๆ ก็มองเห็นกันทั้งนั้นว่าคุณทุ่มเทใส่ใจกับเด็กทั้งสามมากแค่ไหน แต่คุณอย่าลืม…เราเลี้ยงพวกเขาได้แค่ตัว พวกเขามีความคิด หัวใจของพวกเขาเราเลี้ยงไม่ได้! เราบังคับให้พวกเขาเป็นอย่างที่เราต้องการไม่ได้หรอกนะพรรณ”

“แล้วพรรณบังคับอะไรลูกคะ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำพรรณทำเพื่อลูกทั้งนั้น ไม่ว่าจะการกิน การนอนเลือกเฟ้นข้าวของมาให้ต้องดีที่สุด”

“ไม่ใช่ สิ่งของเหล่านั้นพ่อแม่ต้องจัดเตรียมสรรหาให้ลูกอยู่แล้ว พรรณ…ลูกก็มีหัวใจ สักวันนึงเราตายไปลูกก็ต้องมีชีวิตของเขาเอง คุณเข้าใจหรือเปล่า!”

“คุณเข้าข้างเด็กนั่นสินะคะ” ท่านเจ้าสัวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

“แล้วทศวรรษไม่ดีตรงไหน”

“ทุกตรง! ตั้งแต่สืบรู้จักกับเด็กนั่นก็เริ่มตีตัวออกหากจากบ้านเรา ปีกกล้าขาแข็ง ไม่ยอมกลับบ้านมาเลยตลอดสิบปี! ฉันไม่ใช่คุณนี่ค่ะที่จะทำเป็นทองไม่รู้ร้อน ฉันอุ้มท้องเขามาร่วมสิบเดือน เลี้ยงดูจนเติบใหญ่จู่ ๆ เขาก็เปลี่ยนไป ตอนนี้ยังจะแย่งสานฝันไปอีกคน”

“คุณแค่ยอมรับในสิ่งที่ลูกเป็นไม่ได้ พรรณ…รักร่วมเพศไม่ใช่โรคติดต่อ ทำไมคุณไม่คิดว่าสืบสานเกิดมาพิการเสียซะละ ถ้ามองข้ามเรื่องนี้ไปเขาก็เป็นเด็กดีอยู่ในโอวาทมาตลอด ที่คุณบอกว่าอุ้มท้องเขามาร่วมสิบเดือนคุณควรจะเข้าใจและรู้ใจเขามากกว่าพ่ออย่างผมสิ!”

“คุณรับได้แต่ฉันรับไม่ได้!” พรรณพิลัยแผดเสียงดังลั่นไปทั้งห้อง ถลึงตามองท่านเจ้าสัวแทบจะหลุดจากเบ้า สองมือเล็ก ๆ กำหมัดจนขึ้นข้อขาว กำไลหยกข้อมือด้านซ้ายนั้นทำเอาท่านเจ้าสัวต้องเบือนหน้าหนีเพราะรู้ว่าใครเป็นเจ้าของมัน

ของขวัญวันเกิดทุก ๆ ปีของเขาและพรรณพิลัยที่คิดว่าสืบสานเป็นคนส่งมาให้ แต่ความจริงก็คือความจริง…

“ถ้าคุณยังคิดไม่ได้ สักวันคุณจะไม่เหลือใคร” ท่านเจ้าสัวพูดไล่หลังมาแต่พรรณพิลัยไม่สนใจ

การโต้แย้งครั้งนี้ไม่มีผู้ชนะ แต่ไม่มีใครยอมถอย ปักหลักในจุดยืนของตัวเองอย่างชัดเจน สืบสานที่กำลังจะเดินไปห้องทำงานของท่านเจ้าสัวชะงักและได้ยินการโต้เถียงของท่านทั้งสองตั้งแต่ต้นจนจบ เขายืนหลับตาฟังอยู่ข้างแจกันใบใหญ่ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปเพียงไม่กี่นาทีพรรณพิลัยก็เปิดประตูเดินออกมาด้วยน้ำตานองหน้า