บทที่ 14 ก่อกบฏ 2

ทศวรรษ : “ก็หลังจากที่เจอกล้องที่ซ่อนไว้ตรงกรอบรูป จู่ ๆ กูก็คิดยังไงไม่รู้ลองก้มดูใต้เตียง ตอนแรกกูคิดว่าตัวเองตาฝาดด้วยซ้ำเพราะว่ามันอยู่ในห่อผ้าสีขาวอีกทีนึงที่ถูกเย็บกับแม็กซ์ขึงไว้คนละด้าน”

มะเดี่ยว : “อีห่าฟังแล้วขนลุก เห็นอย่างนี้แล้วไม่กล้ากินอะไรในบ้านนั้นเลยค่ะ” มะเดี่ยวว่าก่อนจะชะงักเมื่อเห็นสานฝันนั่งก้มหน้า

“คือ…” มะเดี่ยวกำลังจะหาข้อแก้ตัวแต่สานฝันกลับเงยหน้าขึ้นมาตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน

“หนูก็คิดเหมือนพี่ค่ะ ไม่รู้ว่าที่ผ่านมากินอะไรแปลก ๆ เข้าไปบ้าง”

“เชี่ย!” ปลายฟ้าอุทาน

“หนูกับแม่ยืนกันคนละฝั่ง” เกิดความเงียบเข้าปกคลุม แม้แต่คนช่างพูดช่างจาอย่างมะเดี่ยวก็ไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรมาปลอบใจดี หากเป็นคนอื่นที่อยู่ในระดับเดียวกันก็คงจะสุมหัวกันบุกตบให้หายแค้นกันไปข้างจะได้รู้ดำรู้แดง แต่นี่…นั่นก็แม่บังเกิดเกล้า นี่ก็แม่ผัว แม่ผัวยังว่าเป็นแม่คนอื่นนะ แต่อย่างสานฝันมันก็น้ำท่วมปากจริง ๆ นั่นแหละ

ต้นตาล : “แล้วมึงจะทำยังไงต่อไปอีทศ ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงยิ่งนัก”

ปลายฟ้า : “สละค่ายบางระจันเสียเถอะ ปืนใหญ่แตกฉิบหายหมดแล้ว” แล้วสายตาทุกคนก็จ้องไปที่ปลายฟ้าเป็นตาเดียว ก่อนจะหลุดขำออกมาทั้งโต๊ะ

ต้นตาล : “อีปลายเล่นไม่ดูเวล่ำเวลา” ก่อนจะคว้าน้ำแข็งก้อนเล็ก ๆ มาขว้างใส่ปลายฟ้าที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะด้านขวาถัดจากมะเดี่ยวไปอีกทอด

ปลายฟ้า : “ก็มันจริง มึงก็ดูแต่ละเรื่องแต่ละราว”

ต้นตาล : “เออ”

มะเดี่ยว : “ว่าแต่…มึงว่าอีพี่สืบจะยอมมาที่วัดเหรอ ปกติฮีก็ไม่เคยเชื่อเรื่องอะไรพวกนี้อยู่แล้ว”

ปลายฟ้า : “นั่นสิอีทศ ไม่แน่ว่าที่เขาความจำเสื่อมอาจมาจากหุ่นนั่นด้วยก็ได้ พูดถึงแล้วก็ขนลุก ว่าแต่คุณหญิงแม่ไปเอามาจากที่ไหนวะ ตอนโยนลงไปในกระถางกูได้กลิ่นเหม็นเหมือนเนื้อที่ถูกไฟไหม้ด้วยซ้ำ” ปลายฟ้าพูดพร้อมกับลูบแขนทั้งสองข้างไปด้วย เห็นตุ่มหนาวขึ้นอย่างชัดเจน

สานฝัน : “หนูก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณแม่ไปเอามาจากไหน แล้วแกรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง”

ทศวรรษ : “ไม่ใช่ว่าคุณแม่เองพื้นเพก็มาจากเชียงใหม่ไม่ใช่เหรอ”

สานฝัน : “ใช่ค่ะ” สานฝันตบเข่าตัวเอง แต่ก็มิวายหันมามองทศวรรษ “แต่คุณแม่ไม่ได้กลับไปเชียงใหม่เลยตั้งแต่หนูจำความได้นะคะ”

ต้นตาล : “ไม่ได้ไปแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะฝากใครทำไม่ได้นะจ๊ะหนู” สานฝันพยักหน้า ก่อนจะถามด้วยความไม่รู้

“ของพวกนี้ไม่ใช่ว่าต้องมีของแทนตัวอีกฝ่ายไม่ใช่เหรอคะ”

ต้นตาล : “บางทีอาจมีเพียงรูปถ่ายและวันเดือนปีเกิดก็เพียงพอแล้ว”

สานฝัน : “ไม่อยากจะเชื่อ”

มะเดี่ยว : “ว่าแต่อีต้น…มึงไปรู้จักกับหลวงพ่อท่านได้ไง แม่นอย่างกะตาเห็น กูกลัวท่านทักอะไรไม่ดี ๆ ขึ้นมาเกี่ยวกับกูมาก” ต้นตาลถอนหายใจเหลือกตาใส่ก่อนจะตอบแกน ๆ

“แล้วมึงไปทำอะไรไม่ดี ๆ ที่ว่านั่นมาละฮะ? ไม่ทักคือไม่มีอะไรก็ดีแล้วไง”

มะเดี่ยว : “เอ้าอีนี่ ถามดี ๆ กัดกันเฉย”

ต้นตาล : “มึงเคยเห็นชีวิตแต่ด้านดี ๆ ของกูใช่ป่ะ ก่อนกูจะมาจับธุรกิจขายวิกผมปลอมอย่างทุกวันนี้ชีวิตกูก็ผ่านดราม่าบททดสอบจากเบื้องบนมาก่อนเหมือนกัน อีห่าตอนนั้นก็เหมือนเจอทางตัน โดนไอ้โจทิ้งไม่พอมันยังขโมยสร้อยกูไปขาย แถมกูยังโดนพ่อซ้อมอีก ตอนนั้นพวกเราก็เรียนจบกันใหม่ ๆ กูไม่อยากจะบากหน้าไปพึ่งใคร ตอนนั้นในหัวกูคิดแต่จะตาย…นั่นแหละชีวิตคนเรามันก็มีเรื่องราวห่าเหวมากมายแวะเวียนเข้ามาทดสอบ จนไปเจอรุ่นพี่แวดวงกะเทยด้วยกันคนหนึ่งแกกำลังจะไปหาหลวงพ่อพอดี อีกอย่างกูยังไม่ถึงคราวตายด้วยละมั้ง ก็อย่างที่พวกมึงเห็น พอหลวงพ่อท่านทักขึ้นมาหนึ่งประโยคเหมือนเจอแสงสว่างในชีวิตเลยค่ะ” ต้นตาลพูดพลางพนมมือยกมือไหว้เหนือหัวลูบหัวตัวเองสองสามที ก่อนจะจ้องหน้าเพื่อนรัก

“อีทศ กูผ่านมาได้มึงก็ต้องผ่านได้เช่นกัน ไม่แน่ว่าพอผ่านเรื่องราวห่าเหวนี่ไปได้มึงกับพี่สืบอาจจะรักกันมากกว่าเดิมก็ได้” ทศวรรษยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก

“ไม่รู้สิ จากที่หลวงพ่อท่านทักเหมือนให้กูปล่อยวางมากกว่าจะยึดติด สืบสานคนเดิมอาจจะตายจากไปแล้วจริง ๆ ก็ได้ แต่ตอนนี้กูหวังเพียงจะส่งสืบสานคนนี้ให้ถึงบ้านอย่างปลอดภัย บ้านที่ไม่ใช่สถานที่ แต่เป็นผู้คนที่ยอมรับนับถือเขาได้ต่างหาก บ้านที่เขาจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้อย่างตามที่ใจต้องการ”

มะเดี่ยว : “มึงคิดแต่เรื่องของพี่สืบ แล้วตัวมึงเองคิดเผื่ออนาคตตัวเองเอาไว้หรือยัง อนาคตที่มึงไม่มีพี่เขาน่ะ มึง…อยู่ได้เหรอ”

ทศวรรษ “ได้ไม่ได้ก็ต้องหยัดยืนอยู่ให้ได้ กูเสียเขาไปแล้ว แต่กูไม่ยอมเสียบริษัทที่ร่วมสร้างมาด้วยกันกับเขาหรอก”

ต้นตาล “นี่สิถึงจะเป็นอีทศคนดีคนเดิม” สานฝันเองก็เข้ามาโอบกอดทศวรรษด้วยเช่นกัน

“ไม่ว่าพี่ทศกับพี่สืบจะลงเอยกันยังไง แต่มิตรภาพพี่น้องของเรายังคงอยู่นะคะ”

“ขอบใจมากนะสานฝัน” ทศวรรษยกมือลูบหัวของอีกฝ่ายเบา ๆ เพื่อนทั้งสามเองก็ส่งยิ้มให้กำลังใจเขาเช่นกัน อาหารที่สั่งไว้ทยอยมาเสิร์ฟพอดี

ต้นตาล : “ตอนนี้แดกห่าก่อนค่ะ เรื่องอื่นค่อยคิด”

อาหารมื้อนั้นแม้ว่าจะเรียบง่ายและบ้าน ๆ เมื่อเทียบกับอาหารบนโต๊ะในรั้วบ้านคุณาปกรแต่สานฝันกลับเจริญอาหารได้มากกว่าปกติ อาจเป็นเพราะบรรยากาศและเพื่อนร่วมโต๊ะที่มีท่าทีสบาย ๆ พูดหัวเราะกันได้อย่างสบายใจ แล้วเธอก็คิดอิจฉาผู้คนเหล่านี้ที่อยู่รอบข้างพี่สะใภ้ของเธอ เราไม่อาจตัดสินคนคนหนึ่งเพียงเพราะอัตลักษณ์ภายนอกของพวกเขา พี่สาวทั้งสามชวนให้น่าคบหามากกว่าลูกหลานนักธุรกิจที่มักจะสวมหน้ากากเข้าหากัน เวลาร่วมพบปะสังสรรค์เหมือนแขวนป้ายนามสกุลใหญ่ติดตัว ไม่สามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างใจนึก