บทที่ 29 ยอมรับ และเข้าใจ

ทุกแพลตฟอร์มตัดต่อการสัมภาษณ์สดของลูกชายท่านเจ้าสัวสืบศักดิ์ยกใหญ่ บ้างก็มีคนที่รู้จักมักจี่พวกเขาทั้งคู่เข้าไปผสมโรง บ้างแชร์ บ้างแท็กทศวรรษและสืบสาน แต่พวกเขาทั้งสองต่างเงียบสงบไม่เคลื่อนไหวหรือตอบกลับใดใดทั้งสิ้น มะเดี่ยวที่ทำหน้าที่เป็นสารถีขับรถรับเพื่อนรักจากบ้านผัว ตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังจังหวัดกาฬสินธุ์บ้านเกิดของมะเดี่ยวเพราะโปรเจกต์ที่ล้านแปดของอีทศเพื่อนสาว อีกทั้งบ้านมะเดี่ยวก็มีอาชีพทำไร่ทำนากันมาหลายชั่วคน ลูกหลานส่วนใหญ่ก็ไม่มีใครสานต่อยกเว้นคนเฒ่าคนแก่ ภูมิปัญญาดั้งเดิมกำลังจะตายไปกับกาลเวลา ตอนที่พวกเขาไปเที่ยวญี่ปุ่นจึงเห็นพ้องต้องกันเล็งเห็นความสำคัญของอาชีพของชาวนา แต่ว่าราคาพืชผลการเกษตรกลับไม่เป็นใจให้อยู่ต่อ

ต้นตาลที่นั่งอยู่ข้างคนขับกำลังดูไลฟ์สดย้อนหลังพลางเม้ามอยอย่างออกรส

“เอ้าอีทศทำหน้าเหม็นเบื่ออะไรอีกล่ะ”

ทศวรรษ : “ไม่รู้กูเป็นตัวซวยหรือเปล่า ไม่ว่าพ่อแม่เขา ลุงเขาต่างก็ต้องมีเหตุให้แตกแยกกัน”

ปลายฟ้า : “ไม่มีมึงเรื่องก็เกิดขึ้นอยู่ดี เงินมันคม มึงไม่เคยได้ยินเหรอ ฮ่องเต้ไม่มีบิดาบุตร แพ้เป็นพระ ชนะเป็นโจร มึง…แล้วมูลค่าบริษัทในตลาดหลักทรัพย์แสนล้านนะคะ ไม่ใช่แสนบาท”

ทศวรรษ : “แต่กูก็อดคิดไม่ได้อยู่ดี”

ต้นตาล : “แล้วสภาพมึงอ่อนเปลี้ยเพลียแรงขนาดนี้ผัวคงจัดเต็มสิท่า”

ทศวรรษ : “เกี่ยวอะไรกัน”

ต้นตาล : “แล้วมึงไม่ดีใจเหรอคะ พ่อผัวเปิดทางให้ขนาดนี้”

ทศวรรษ : “ไม่อะ ตอนนี้กูคิดเรื่องบริษัทก็เหนื่อยเต็มที ไม่รู้ว่าจะไปรอดได้สักกี่น้ำ คนในโลกออนไลน์ก็ไหลกันไปตามกระแส กูกลัวว่ากูจะทำมันพัง” นอกเหนือจากกระแสด้านลบที่มีอินฟลูบางคนเต้าข่าวลือปลอม ๆ เรื่องรสชาติแล้ว บางคนยังโจมตีและคอมเมนท์เรื่องที่เขาคบกับลูกชายท่านเจ้าสัวเพราะอยากเป็นหนูตกถังข้าวสาร แต่ทศวรรษเลือกที่จะไม่ตอบโต้ออกไป อีกทั้งไม่อยากให้บรรยากาศในรถมันแย่ อีกอย่างมันก็เป็นปัญหาของตัวเขา และไม่อยากให้เพื่อน ๆ ต้องมาคอยช่วยเหลือ พลอยหนักใจไปด้วย

ต้นตาล : “มึงก็พยายามแก้ไขอยู่นี่ไง มึงไม่ใช่ซูเปอร์แมนที่จะกอบกู้ทุกอย่างตามที่ใจปรารถนา ใครทำธุรกิจแล้วไม่ผิดพลาดบ้าง” ทศวรรษน้ำตาซึม

ทศวรรษ : “ไม่มีสืบกูก็เหมือนคนบ้าใบ้จริง ๆ”

มะเดี่ยว : “แล้วที่มึงนั่งอยู่ตรงนี้ก็เพื่อบริษัทไม่ใช่เหรออีทศ วัตถุดิบ หัวเชื้อ มึงวิ่งวุ่นต่อสายหาคนนั้นคนนี้ไปทั่ว มึงคิดว่ามึงยังไม่ได้ทำอะไรอีกเหรอ” ทศวรรษไม่ตอบ หากไม่มีเพื่อน ๆ คอยอยู่ข้าง ๆ ทุกจังหวะชีวิตแบบนี้เขาก็ไม่รู้ว่าจะผ่านวันเวลาที่ยากลำบากแบบนั้นมาได้ยังไงเหมือนกัน ทศวรรษสูดน้ำมูกเสียงดังก่อนจะร้องไห้โฮ

“พวกมึงอยู่ทุกจังหวะชีวิตของกูเลย”

ต้นตาล : “เล็กน้อยน่า ตอนนั้นที่กูเสียศูนย์เพราะไอ้โจก็มีมึงคอยเตือนสติเหมือนกัน ความรักก็แบบนี้แหละ สุข เศร้า เคล้ากันไป ไม่มีใครสุขตลอด และทุกข์ตลอดไปเช่นกัน”

มะเดี่ยว ปลายฟ้า : “สาธุ” ออกมาพร้อมกัน ปลายฟ้าอดที่จะซักไซ้เพื่อนสาวอย่างต้นตาลไม่ได้ ปกติด่าอีทศหูฉีก วันนี้มาแปลก…

มะเดี่ยว : “อีต้นมึงมีพิรุธ” สองตาหรี่มองเพื่อนที่เลิ่กลั่กก้มเก็บโทรศัพท์มือใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว

ต้นตาล : “อะไร”

มะเดี่ยว : “ถ้าเวลาปกติมึงด่าอีทศฉิบหายวายป่วงไปแล้ว”

ต้นตาล : “เอ้าอีนี่ ด่าก็ว่า ปลอบก็ว่า มึงขับรถไปเลย”

ปลายฟ้า : “ที่มึงหน้าบานเหมือนกระด้งไม่ใช่เพราะมีความรักหรอกเหรอ”

ต้นตาล : “อะไร”

ปลายฟ้า : “แสร้งไขสือทำควายอะไรคะอีต้น อายุปูนนี้แล้ว จะคบใคร คั่วใครก็ไม่ใช่เรื่องแปลก กลัวอย่างเดียว…”

ต้นตาล : “อะไร”

ปลายฟ้า : “ตายเพราะถูกชิงทรัพย์ ไม่ก็ฆ่าหมกห้อง ศพขึ้นอืดสยองมากแน่ ๆ น้ำหนักตัวมึงยิ่งเยอะอยู่ แบบว่าน้ำเหลืองทะลุฝ้าลงมาชั้นล่าง” พลางยื่นหน้าแทรกตรงที่ว่างกึ่งกลางระหว่างเบาะทำท่าปาดคอไปทางต้นตาล

มะเดี่ยว : “คบเด็กสร้างบ้านไหมล่ะ”

ต้นตาล : “เด็กเหี้ยชอบผลาญสิไม่ว่า”

ทศวรรษ : “คนนี้มึงจริงจัง?” ทศวรรษเองก็อดที่จะร่วมผสมโรงด้วยคนไม่ได้ เพราะอกหักจากครั้งนั้นไม่ใช่เหรอไง ต้นตาลถึงเป็นคนรักสนุกไม่คิดผูกมัดอีกทั้งยังชอบกิจกรรมเข้าจังหวะแบบหมู่ เขารีบปาดน้ำตาบนหน้าลวก ๆ เพื่อเข้าร่วมวงสนทนาทันที