บทที่ 4 บีบบังคับ

ลังจากข่าวอึกทึกครึกโครมเรื่องทายาทเจ้าสัวบริษัทเครื่องดื่มดังประสบอุบัติเหตุเกือบเอาชีวิตไม่รอด เพื่อนฝูงที่รู้จักสืบสานกับทศวรรษต่างก็โทรมาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง แต่ทศวรรษกลับเก็บตัวไม่อยากจะพูดอะไรกับใครในตอนนี้ บรรดาเพื่อนฝูงก็ยิ่งทวีความเป็นห่วง ไลน์กลุ่มพลันมีข้อความถามไถ่เด้งเข้ามาไม่ขาด ทศวรรษที่เอาแต่นอนจมเตียงกว้างไม่ได้กินข้าวกินปลามาจนเวลาล่วงเลยบ่ายสามถึงลุกจากเตียงมาตอบกลับ ส่งสติ๊กเกอร์ไปสองสามตัว ตอนนี้เขาไม่อยากพูดคุยอะไรกับใครทั้งนั้น อีกทั้งทางด้านบริษัทก็เกิดการเปลี่ยนแปลงฉับพลัน ทุกสิ่งทุกอย่างประเดประดังเข้ามาจนเขาเองก็ตั้งตัวไม่ถูกเหมือนกัน

สืบสานเป็นผู้บริหารดูแลบริษัทเล็ก ๆ แห่งนี้มาตั้งแต่ต้น แต่พอไม่มีสืบสาน ทศวรรษต้องรับหน้าที่นี้ทั้งหมดเพราะว่าตัวเองดูแลส่วนการผลิตและจัดจำหน่ายเป็นส่วนใหญ่ เรียนรู้งานใหม่หมด ภาระหน้าที่ก็หนักมากขึ้นเป็นเท่าตัว สืบสานเองก็กลับไปเรียนรู้การบริหารจากธุรกิจของครอบครัว แต่ยังดีที่ออกงานร่วมกันบ้างตามข้อบังคับที่พูดกันไว้ตั้งแต่ต้น ทศวรรษรู้ดีว่าตัวเองต่ำช้าแค่ไหนในสายตาของสืบสานตอนนี้ แต่เขาเสียอีกฝ่ายไปไม่ได้จริง ๆ ถึงได้บีบบังคับเจ้าตัวขนาดนั้น เขานึกย้อนไปถึงตอนที่สืบสานจะออกจากโรงพยาบาล วันนั้นเหมือนกับว่าทุกอย่างเป็นใจให้ทศวรรษแอบเข้าไปหาสืบสาน และเหตุผลจริง ๆ ที่ไม่มีคนเฝ้าอยู่หน้าประตูเพราะว่าแม่ของสืบสานมั่นใจแล้วว่าลูกชายความจำเสื่อมจริง ๆ ต่อให้ทศวรรษมาเยี่ยมก็ไม่มีผลอะไร อีกไม่กี่วันสืบสานจะออกจากโรงพยาบาล ทศวรรษเองก็หวาดกลัวว่าสืบสานจะกลับไปอยู่บ้านคุณาปกร รั้วคฤหาสน์หลังใหญ่เหมือนป้อมปราการชั้นดี หากสืบสานก้าวเท้าเข้าไป ทศวรรษก็คงไม่มีโอกาสที่จะได้เจออีกฝ่ายง่าย ๆ

ตอนนี้เขาทำได้เพียงแต่อ้อนวอน

“ออกจากโรงพยาบาลแล้วกลับคอนโดไปกับทศนะ”

“ทำไมผมต้องเชื่อคุณ”

“นี่…” ทศวรรษโชว์ทะเบียนสมรสตัวถ่ายเอกสารให้เขาดูต่อหน้า เป็นหลักฐานยืนยันว่าพวกเขาสองคนเกี่ยวข้องกันในทางกฎหมาย เป็นคู่สมรสระหว่างเพศเดียวกัน คนป่วยกวาดสายตาอ่านเอกสารสมรสนั้น ก่อนจะถอนหายใจออกมาเสียงดัง สืบสานยังคงนั่นเอนหลังอยู่บนเตียงคนไข้ เขาเม้มปากเหมือนกับจะชั่งใจอยู่สักครู่

“ผมไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเรามีความสัมพันธ์กันยังไง แต่ผมคงกลับไปกับคุณตอนนี้ไม่ได้ ต่อให้คุณจะขนเอกสารสำคัญทางกฎหมายมาโชว์ให้ผมเห็น มันก็ไม่มีประโยชน์ อีกอย่าง…ผมไม่สะดวกใจที่จะไปอาศัยอยู่กับคุณ ในตอนนี้คุณเป็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่งก็เท่านั้น”

“สืบ” น้ำเสียงเบาหวิว ริมฝีปากที่สั่นระริก ทศวรรษผินหน้าหนีไปอีกทางเพื่อกลั้นก้อนสะอื้นที่ตีรื้นขึ้นมาในอก

“ถ้าคุณสำคัญกับผมขนาดนั้นจริง ๆ ทำไมคุณถึงเป็นคนเดียวที่ผมลืม” น้ำเสียงราบเรียบแต่คนฟังกลับเจ็บไปถึงกระดูก เหมือนกับมีสายฟ้าฟาดลงมาที่หัวของทศวรรษอย่างจัง ร่างกายชาและเย็นเยียบไปทั่วทั้งร่าง จู่ ๆ แข้งขาก็อ่อนแรงเหมือนจะพยุงร่างกายตัวเองไม่ไหวจนต้องจับตู้ข้างหัวเตียงแน่น ขอบตาร้อนผ่าวแต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้

“ทศไม่เชื่อว่าพี่จะลืมทศไปจนหมดสิ้น!!” น้ำเสียงวิงวอนเหมือนว่าจะส่งไปไม่ถึงคนตรงหน้าแม้แต่น้อย แต่สายตาและสีหน้าที่ราบเรียบนั้นบ่งบอกทุกอย่าง ทศวรรษถอนหายใจอย่างหนักหน่วงน้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “ช่างเถอะคุณพึ่งหายป่วย…ไม่เป็นไร คุณกลับไปอยู่บ้านคุณก็ดีเหมือนกัน ผม ผมจะรอ…วันที่คุณกลับมาหาผม” น้ำเสียงกระท่อนกระแท่นพร้อมกับน้ำตาที่ร่วงพรูออกมาเป็นสาย ทศวรรษปาดน้ำตาบนแก้มลวก ๆ

“แล้วถ้าผมไม่กลับไปหาคุณล่ะ…คุณจะรออยู่อย่างนั้น?”

“ลองคุณมาเป็นผมสิ คนที่ถูกลืมไม่ใช่คุณนี่” ทศวรรษเริ่มเบรกแตกคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่

“แล้วทศผิดอะไร พี่บอกทศมาทศผิดอะไร!” ทศวรรษร้องไห้โฮกำปั้นทั้งสองทุบอกอีกฝ่ายดังปัก ๆ ก่อนจะถูกรวบมือทั้งสองข้างไว้

“คุณผิดที่ไม่ยอมปล่อยวางเอง”

“ปล่อยวางงั้นเหรอ? เราเคยรักมากขนาดนั้น”

“อดีตก็คืออดีต” สองตาของทศวรรษเบิกกว้าง สองมือที่ฉุดยื้อชะงักก่อนจะพึมพำเหมือนคนไม่ได้สติ

“อดีต อดีตงั้นเหรอ ทั้ง ๆ ที่ไม่กี่วันก่อนคุณยังพร่ำบอกรักผมอยู่แท้ ๆ” สืบสานถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เขาจำไม่ได้สักอย่าง แต่ทศวรรษกลับโวยวายไม่เลิก สองตาแดงก่ำที่จ้องมองมาด้วยความตัดพ้อยิ่งทำให้สืบสานทำตัวไม่ถูก จึงจำใจต้องเบนสายตาไปทางอื่น แต่สองมือก็ยังรวบข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่น เห็นตัวเล็กแบบนี้แต่พอโดนหลายหมัดก็จุกเหมือนกัน

“คุณจะลืมก็ลืมไป แต่ผมไม่ลืม และผมจะไม่ยอมเสียคุณไป คนอย่างทศวรรษเสียทองเท่าหัว แต่ไม่ยอมเสียผัวให้ใคร! จำไว้” ทศวรรษตะโกนลั่นใส่หน้าเขาจนเจ้าตัวหน้าดำหน้าแดงไปหมด สืบสานทำได้เพียงเลิกคิ้วอย่างไม่ใส่ใจ

“คนที่จะเสียใจก็คือคุณเอง…หยุดบ้าได้สักที”

“นอนกับผมสิ แล้วผมจะยอมหย่าให้ คุณทำได้ไหมล่ะ ถ้าทำให้ผมพอใจเร็วเท่าไหร่ คุณก็จะได้เป็นอิสระมากขึ้นเท่านั้น” สืบสานหลุบตามองอีกฝ่ายอย่างเหยียดหยาม

“ฝันไปเถอะ” สืบสานเองก็ตอบกลับอย่างไม่ยอมเช่นกัน อีกฝ่ายชักจะบีบบังคับเขามากเกินไปแล้ว แค่ทะเบียนสมรสก็ปวดหัวมากพออยู่แล้ว หากเขายอมนอนกับทศวรรษจริง ๆ เรื่องราวคงจะไม่จบลงง่าย ๆ อย่างที่อีกฝ่ายลั่นวาจาเอาไว้แน่ ๆ