บทที่ 3 บ้านคุณาปกร 2

“สืบ ลูกสืบ” พรรณพิลัยเคาะประตูหน้าห้องนอนลูกชาย บานประตูแง้มเปิดน้อย ๆ พร้อมกับใบหน้าครึ่งซีกที่โผล่ออกมา

“ทำอะไรอยู่ แม่เข้าไปได้หรือเปล่า” สีหน้าสืบสานกระอักกระอ่วนได้แต่บอกอ้อม ๆ

“ผมกำลังจะอาบน้ำครับ”

“เอ้าตายจริง! แต่ว่าแม่มีเรื่องสำคัญจะคุยกับลูกพอดี”

“เรื่องอะไรครับ”

“เรื่องทศวรรษอะไรนั่น” สืบสานหัวคิ้วย่นหากัน ก่อนจะเปิดประตูให้ผู้เป็นแม่เข้ามาในห้องนอนของตัวเอง สืบสานนั่งลงที่โซฟาเว้นที่ให้แม่ตัวเองนั่งข้าง ๆ

“สืบ ตั้งแต่กลับมาไม่พูดดี ๆ กับพ่อเขาหน่อยล่ะลูก”

“ผม…ไม่รู้จะพูดอะไร” สืบสานตอบไปตามจริง แค่เห็นสีหน้าของผู้เป็นพ่อคำพูดมากมายก็จุกที่คอเปล่งเสียงไม่ออกสักประโยค

“ขอโทษพ่อเขาดี ๆ”

“ขอโทษเรื่องอะไรครับ” สืบสานเองก็อยากจะรู้ว่าเขาทำความผิดอะไรพ่อบังเกิดเกล้าของเขาถึงหมางเมินกันขนาดนั้น

“ก็…” พรรณพิลัยหลุบตาก่อนจะคว้าฝ่ามือลูกชายมาตบที่หลังมือเบา ๆ

“สืบคงลืมไปหลายเรื่อง เรื่องไหนที่ไม่น่าจดจำไม่จำก็ดีแล้ว แต่เมื่อก่อนตอนเราแต่งงานพ่อเขาก็ค้านหัวชนฝา แถมลูกยังตั้งบริษัทเล็ก ๆ ที่เดินคนละเส้นทางกับทางบ้าน”

“บริษัท?”

“ใช่ ลูกคงโดนทศวรรษอะไรนั่นปั่นหัว ลูกไหนเลยจะกล้างัดกับพ่อเขา” พรรณพิลัยเลือกพูดแต่สิ่งดี ๆ ปลอบโยนลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่หลายประโยค

“ทศวรรษคนนั้นเจ้าเล่ห์ลูกเลี่ยงได้เลี่ยง เรื่องการหย่าไม่ต้องห่วงแม่หาทนายเก่ง ๆ ให้แล้วรับรองคราวนี้ลูกจะได้หย่าซะที อีกอย่างหนูเคทก็รอลูกมาตลอด” สืบสานเลิกคิ้วที่ได้ยินชื่อนั้น

“ก็ที่ไปเฝ้าลูกที่โรงพยาบาลบ่อย ๆ ไงคะ” แม้สืบสานจะความจำเสื่อมไปบางส่วนแต่หูตาไม่ได้บอด เคธีหรือเคทอะไรนั่นทำหน้าซังกะตายทุกครั้งที่ต้องป้อนข้าวป้อนน้ำเขา ถามคำตอบคำไม่รู้ว่าแม่เขาไปเอาความคิดที่ว่าอีกฝ่ายรอเขา อยากจะแต่งงานกับเขามาจากที่ไหนกันแน่

และการที่เขาเคยจดทะเบียนสมรสกับเพศเดียวกันมาก่อน ผู้หญิงที่ไหนจะรับได้

“สืบอย่าคิดมากเลย แม่ย่อมหาสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกเสมอ ลูกเป็นลูกชายคนโต เป็นความภาคภูมิใจของแม่เสมอมา และแม่ก็ดีใจที่สืบกลับมาอยู่บ้านสักที”

“ทำยังกับว่าก่อนหน้านี้ผมไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่?”

“ใช่ที่ไหนล่ะ แม่หมายถึงหลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลไง แม่แทบล้มทั้งยืนเมื่อได้รับโทรศัพท์ ดีที่ลูกปลอดภัยแถมยัง…” (เหมือนตายแล้วเกิดใหม่ เป็นสืบสานผู้หัวอ่อนว่าง่ายคนเดิมเหมือนดั่งวันวาน) พรรณพิลัยไม่ได้พูดออกมาแต่แววตาที่พร่างพราวยามจ้องหน้าลูกชายอยู่นั้นทำเอาสืบสานทำตัวไม่ถูก แม่รักเขา เขารู้ แต่ความรักมันไม่ควรจะมาในรูปแบบข้อแลกเปลี่ยน

ทำตัวดีว่านอนสอนง่ายถึงจะรัก….หากวันหนึ่งเขาเกเรทำตัวไม่ดี เขาจะไม่ถูกรักดังเดิมเหรอ? ต้องเรียนดี กีฬาเด่น อยู่ในโอวาท ไม่มีความคิดความชอบเป็นของตัวเอง พ่อแม่ว่าดีเขาก็ว่าดี ไม่มีความคิดความต้องการเป็นของตัวเอง

ชีวิตในกรอบแบบนั้น…ช่างเป็นชีวิตที่จืดชืดและดำรงอยู่เพื่อความต้องการของผู้อื่นโดยแท้ สืบสานเองทำได้เพียงหลุบตามองพื้นรับฟังผู้เป็นแม่เล่านั่นนี่อย่างเงียบ ๆ แต่จิตใจกลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ในหัวคิดแต่เรื่องของคนที่ชื่อทศวรรษ

ถ้าอีกฝ่ายไม่ดีจริงอย่างที่แม่เขาว่ามา…สืบสานที่รู้จักตัวเองดีกว่าเขาก็เป็นผู้ชายหัวขบถคนหนึ่ง ทำไมเขาถึงจดทะเบียนสมรสผูกชีวิตที่เหลือติดกับอีกฝ่ายที่แม่เขาพร่ำบอกว่าร้ายกาจด้วย

บางทีสิบปากว่าคงไม่เท่าตาเห็น และสืบสานก็ขบคิดไม่ตกว่าอะไรเป็นสาเหตุที่เขาจดทะเบียนสมรสและใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับอีกฝ่ายมายาวนานนับสิบปี

สิบปีนั้นกลับกลายเป็นความว่างเปล่าชั่วพริบตาในหัวสมอง แต่บางครั้งภาพจำเหล่านั้นก็เหมือนฟิล์มม้วนเก่า ๆ ที่ทยอยฉายแต่ละฉากอยู่ในหัว บ้างสับสน บ้างบิดเบี้ยว แต่ภาพทุกฉากทุกตอนกลับมีเสี้ยวหน้าของใครคนหนึ่งพาดผ่านอยู่ในนั้นทุกช่วงเวลา

สืบสานหลับตาฝ่ามือใหญ่ลูบหน้าลูบตาขึ้นลงอยู่อย่างนั้น เขานั่งลงอยู่บนเตียงนอนกว้างด้วยอารมณ์ที่คิดไม่ตก จมจ่อมกับอยู่ในห้วงอารมณ์ที่เขาก็ไม่รู้ว่าคืออะไร

ไม่สุข ไม่เศร้า แต่ว่างเปล่า…จนอดที่จะหันมามองที่นอนว่างเปล่าข้างตัวไม่ได้ บางทีความเคยชินน่ากลัวยิ่งกว่าความทรงจำเสียอีก สมองจดจำเรื่องราว แต่ไขสันหลังจดจำการกระทำ สองสิ่งแม้จะประสานทำงานร่วมกันอย่างดี แต่บางครั้งความเคยชินที่ว่าก็ชักนำการกระทำหลายสิ่งที่สืบสานไม่รู้ตัวอย่างการที่สะดุ้งตื่นกลางดึกแล้วต้องควานหาอะไรสักอย่างข้างตัว ทั้ง ๆ ที่เตียงนอนว่างเปล่าแต่สองแขนก็พยายามจะวาดวงแขนโอบกอดอะไรบางอย่างเอาไว้ ถึงจะหลับตาลงอย่างวางใจ

ความเคยชินที่ว่าก็ไม่ต่างอะไรจากภาพหลอนจนทำเขาแทบบ้าจนต้องโร่มาปรึกษาหมอทางสมองอยู่หลายครั้ง บางทีอาจเป็นผลกระทบจากการเกิดอุบัติเหตุในครั้งนั้น แต่อีกด้านหนึ่งในใจของสืบสานรู้ดีว่าคืออะไร เพียงแต่เขาไม่อยากจะยอมรับมันเฉย ๆ ก็เท่านั้นเอง