บทที่ 6 ในวันที่ฟ้าเป็นสีเทา 2

ปลายฟ้า : “เช็ดน้ำตาแล้วมากินข้าว ผอมกะหร่องขนาดนี้ดีที่ไม่ขาดสารอาหารไปซะก่อน” ทศวรรษเดินตามไปยังห้องครัว เห็นต้นตาลควงสากด้วยท่าทางคล่องแคล่ว

ต้นตาล : “นั่งรอแดกอย่างเดียวเลยค่ะคุณทศ วันนี้แม่ครัวหัวป่ามาเอง…รับรองอร่อยชัวร์”

มะเดี่ยว : “คงไม่ใช่คนกินตาย คนคายรอดนะคะอีต้น”

ต้นตาล : “เดี๋ยวก็ทุบด้วยสากเลยอีนี่”

ภายในห้องครัวก็มีเสียงครกสากกระทบกัน บ้างเสียงจิกกัดของบรรดาเพื่อน ๆ ที่ทำให้ภายในห้องที่ไร้ชีวิตชีวาก่อนหน้ากลับมีเสียงหัวเราะครึกครื้นของคนทั้งสี่ดังลอดออกมาอีกครั้ง

ปลายฟ้า : “แม่งคิดได้ไงวะ ส้มตำกับโรเซ่”

ต้นตาล : “อีห่า! ที่นี่ไม่ใช่ภัตตาคาร 5 ดาว มึงจะแดกวิสกี้ขวดละหมื่นกับจิ้มแจ่วปลาร้ายังไงก็ได้ทั้งนั้น”

ปลายฟ้า : “แต่ก็เข้ากันดี…ใช่มะอีทศ”

ทศวรรษ : “อือ…อยู่ที่ความพอใจ”

ปลายฟ้า : “เห็นมะ”

ปลายฟ้าว่าพลางพยักพเยิดหน้าไปทางทศวรรษที่เห็นด้วยกับความคิดของตัวเอง เมื่อสุรากับแกล้มพร่องไปส่วนหนึ่งก็ถึงเวลาเปิดเปรยความรู้สึก บางครั้งความอัดอั้นตันใจก็ต้องอาศัยเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เป็นตัวกระตุ้น

ต้นตาล : “อย่าว่างั้นว่างี้เลยนะอีทศ เมื่อก่อนที่กูเคยเตือนมึงว่าอย่าเอาชีวิตไปผูกติดกับใครมากเกินไปก็เพราะแบบนี้ ไม่มีใครจะอยู่กับเราไปตลอด…นอกจากตัวเราเอง” อีกสองคนที่เหลือพยักหน้าเห็นด้วย น้ำเสียงและจังหวะจะโคนที่ต้นตาลเอ่ยออกมาทำให้ทศวรรษพยักหน้าคล้อยตามได้ไม่ยาก

ทศวรรษ : “ก็คงจะจริง”

สามคนที่เหลือต่างก็คิดว่าสืบสานคงจะโคม่า โอกาสรอดคงมีน้อยเต็มที

มะเดี่ยว : “แล้วมึงจะทำยังไงต่อไป”

ทศวรรษ : “ไม่รู้สิ กูมืดแปดด้านไปหมด” ทศวรรษจ้องมองของเหลวสีชมพูใสในแก้วไวน์ตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนักเมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้

ปลายฟ้า : “ชีวิตก็ยังดำเนินต่อไปไม่ใช่เหรอไง คนเรามีพบต้องมีจากเป็นธรรมดา ไม่จากเป็นก็จากตายไปสักวันหนึ่ง” ทศวรรษนั่งเงียบอยู่อย่างนั้นไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกไปอีก

ถ้าหากสืบสานตายไปเขาก็คงจะทำใจได้ง่ายกว่านี้ แต่นี่กลับตรงกันข้าม แม้ว่าสืบสานจะยืนต่อหน้าแต่กลับไม่สามารถคว้าอีกฝ่ายมาโอบกอดได้อย่างใจนึก สีหน้าแววตาและท่าทางที่อีกฝ่ายตั้งตัวเป็นอริกับเขาทำให้ทศวรรษตั้งตัวไม่ถูกเหมือนกัน

ถ้อยคำมากมายติดอยู่ในคอ…เอื้อนเอ่ยไม่ออกสักประโยค

แล้วอาการหลงลืมหลังอุบัติเหตุอาจเป็นเพียงอุปสรรคอย่างหนึ่งที่เข้าต้องฝ่ามันไปให้ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างมันค้างคาไปหมดในความคิดของทศวรรษ จะถอดใจก็กลัวว่าสืบสานคนเดิมจะกลับมา จะเดินหน้าต่อก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ความทรงจำทั้งหมดจะกลับมาหรืออาจลืมเลือนไปตลอดชีวิต ระหว่างทางอีกฝ่ายไม่ให้ความร่วมมือแม้แต่น้อยจะให้เขาไม่รู้สึกมืดแปดด้านได้ยังไง

ได้แต่ฝืนกลืนความทรมานนั้นลงไป ปกปิดความอ่อนแอนั้นด้วยท่าทีแข็งกร้าวอยากเอาชนะ แต่ความจริงแล้วไม่มีผู้แพ้ผู้ชนะตั้งแต่เริ่ม กลับกลายเป็นว่าใครจดจำได้มากกว่าและไม่ยอมปล่อยวาง คนนั้น ๆ ก็เจ็บปวดที่สุดอย่างช่วยไม่ได้

 

 

มะเดี่ยว : “กูละแปลกใจมี 3 ห้องนอน แต่มึงปิดไม่ใช้งานห้องนึงกูงงมากค่ะ”

ทศวรรษ : “เป็นห้องส่วนตัวของสืบเขา เขาขอเอาไว้ห้องนึง”

ต้นตาล : “ยังกะห้องแห่งความลับ…อย่าบอกนะว่ามึงก็ไม่เคยเข้าไปน่ะ”

ทศวรรษพยักหน้าเป็นเชิงยอมรับ

ต้นตาลเอามือทาบอกก่อนจะทำหน้าไม่เชื่อแบบโอเว่อแอคติ้ง “โอ้มายก๊อด แล้วพี่สืบไม่เคยบอกมึงเลยเหรอว่าภายในห้องนั้นเขาเก็บอะไรและทำอะไรไว้”

ทศวรรษ : “ไม่เคยและกูก็ไม่คิดถาม”

มะเดี่ยว : “เอ้า! แต่ก็สมกับเป็นฮีค่ะ”

ทศวรรษ : “ก็คงมีสักวันที่กูมีความกล้ามากพอ…พอที่จะเปิดมัน”

ต้นตาล : “ช่างเถอะ เรื่องอื่นค่อยว่ากัน ว่าแต่พี่สืบ…”

ทศวรรษ : “ไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่”

ไม่มีใครกล้าถามต่อว่า “ไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ “ของเพื่อนสาวมีความนัยอะไร คนเราเสียคนรักไปกะทันหันก็คงจะตั้งตัวไม่ทันกันทั้งนั้น และที่มะเดี่ยวเอ่ยถามก็เพราะแปลกใจ ทุกครั้งที่มาปาร์ตี้ที่ห้องของอีทศเพื่อนรัก พวกเขา 3 คนร่างชายฉกรรจ์กลับต้องนอนยัดกันอยู่ภายในห้องนี้จนต้องมีเตียงเสริมเพราะแค่ลำพังอีต้นที่หุ่นเหมือนมีควายก็กินพื้นที่บนเตียงไปเกือบครึ่ง เพราะอีพี่สืบขี้หวงมาก ๆ เวลาไปสังสรรค์ที่คลับบาร์ฮีต้องตามก้นอีทศไปเฝ้าเหมือนยักษ์ปักหลั่น

มีเก้ง กวางที่ไหนบ้างไม่อิจฉาความรักของคนทั้งสอง แต่พอมาตอนนี้การที่ยึดติดและฝากชีวิตอีกครึ่งหนึ่งไว้ในฝ่ามือของอีกคนกลับกลายเป็นดาบสองคม ยามขมขื่นความหวานชื่นก่อนหน้าเทียบไม่ได้สักกระผีกริ้นดังเช่นทศวรรษต้องพบเจอ