บทที่ 7 รางวัลอะไรก็ไร้ค่า

ทศวรรษที่เอาแต่ป้วนเปี้ยนคอยแวะเวียนมาให้สืบสานเห็นหน้าอยู่บ่อยครั้งในที่ทำงานในช่วงนี้ หลังจากที่อีกฝ่ายเข้าโรงพยาบาลรอบสอง พักไม่นานก็กลับมาทำงานตามเดิม แต่ทศวรรษรู้ดีว่าสืบสานอึดอัดมากแค่ไหน ต่อให้เขาไม่พูดอะไรเลยสักคำ สีหน้าและแววตากลับฉายชัดถึงความต้องการของตัวเองออกมาทุกอย่าง

เพราะความเป็นห่วงอาทรคนรัก ทศวรรษจึงคอยมาวนเวียนอยู่ข้างกายเขาไม่ห่าง เขายังรู้ดีว่าอีกฝ่ายเว้นระยะห่างเอาไว้มากแค่ไหน แถมไม่อยากไปไหนมาไหนกับเขาเพียงลำพัง ได้แต่บีบบังคับให้อีกฝ่ายทำตามอย่างจนใจ ครั้งนี้เองก็เช่นกัน เพราะเรื่องอุบัติเหตุเป็นเรื่องที่เกินคาดหมาย ความเสียหายก็พ่วงเป็นลูกโซ่ สืบสานไม่ใช่เป็นเพียงคนรักแต่ยังเป็นพาร์ทเนอร์ที่จดทะเบียนจัดตั้งบริษัทแห่งนี้มาด้วยกัน ครึ่งชีวิตของทศวรรษก็คือสืบสานที่คอยดูแลประสานงานเป็นแกนกระดูกให้บริษัทหยัดยืนมาจนถึงทุกวันนี้ได้ พอขาดแกนกระดูกไป บริษัทที่ตั้งเด่นตระหง่านก็โงนเงนและการดำเนินการหลายอย่างก็หยุดชะงัก รวมไปถึงการไปรับรางวัลชนะเลิศในครั้งนี้ด้วย

เพราะอยากให้สืบสานได้กลับมาที่ห้องของเราอีกครั้ง ทศวรรษจึงบีบบังคับให้สืบสานมาแต่งตัวที่นี่ ขอเพียงอีกฝ่ายได้ก้าวเข้ามาในห้องนี้ ไม่ว่าจะเป็นข้าวของเครื่องใช้ กลิ่นอายของพวกเราทั้งคู่ รูปถ่ายต่าง ๆ ที่ตั้งเรียงราย เขาแค่อยากให้สืบสานได้รับรู้…ว่าสิ่งที่เขาเคยพร่ำบอกเจ้าตัวนั้นไม่ใช่เรื่องโกหกมดเท็จแต่อย่างใด

“ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยสิ” สองมือที่กำลังผูกเนกไทที่เข้าชุดกับสูทที่สั่งตัดอย่างพิถีพิถันพร้อมกับใบหน้าแต้มยิ้มพลันชะงักเมื่อได้ยินคำพูดทิ่มแทงใจดำของคนรัก

“ตอนนั้นคุณต้องใช้ลูกไม้อะไรแน่ ๆ ผมไม่เชื่อว่าจะตกลงจดทะเบียนสมรสกับคุณอย่างสมัครใจ” ในความคิดของสืบสานแม้ว่าเขาจะไม่ได้รังเกียจเพศที่สามแต่เขาก็ไม่เชื่อว่าตัวเองจะหลงรักผู้ชายตรงหน้าอย่างหัวปักหัวปำ อีกทั้งยังร้ายกาจบังคับเขาสารพัดเพื่อให้เขาทำตามอีกฝ่ายอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นสืบสานก็อยากจะตะบันหน้าที่มุมปากมักจะยิ้มเย่อหยิ่งอย่างผู้ชนะสักเปรี้ยง

“ถ้าคุณไม่ทำตามคำสั่งของผมงั้นก็อย่าหวังว่าจะได้ใบหย่า…อ้อ ฟ้องหย่าก็ไม่ได้ง่าย ๆ ด้วยสิ แน่จริงคุณก็หาหลักฐานมา หากผมไม่ผิดแมงหวี่แมงวันที่เข้ามาตอมผู้ชายของผมก็อย่าหวังว่าจะอยู่อย่างสงบสุข ถ้าผมไม่ได้คุณ…ก็อย่าหวังว่าคนอื่นจะได้!” ถ้อยคำประกาศกร้าวในตอนนั้นทำเอาสืบสานที่เพิ่งฟื้นจากความตายขบกรามแน่น อีกอย่างสภาพร่างกายของเขาตอนนี้ก็ยังไม่เข้าที่เข้าทางเท่าไหร่ ยื้อได้เพียงสามเดือนก็ต้องมายืนอยู่ในคอนโดแห่งนี้ แม้ว่าจะมีรูปถ่ายรูปคู่ของพวกเขามากมาย แต่เขาก็ยังไม่ปักใจเชื่อว่าเราจะรักกันมากขนาดนั้น บางทีเขาอาจจะหลงผิดในตอนแรกอย่างที่คุณแม่มักจะพูดกรอกหูเขาอยู่ตลอดเวลาที่พักฟื้นอยู่ที่บ้าน

ทศวรรษหลุบตาลงก่อนจะเงยหน้า ปั้นหน้าเชิดหยิ่งไม่ใส่ใจคำพูดพวกนั้นอีก

“แล้วยังไงล่ะ สุดท้ายทะเบียนสมรสนั้นก็เป็นของจริง ทำหน้าที่ของคุณให้ดีล่ะ” ก่อนจะตบไหล่ทั้งสองข้างเบา ๆ แต่สืบสานปัดมือนั้นออกอย่างรวดเร็วด้วยความรังเกียจ

“คุณสมหวังได้ไม่นานหรอก” สองเท้าที่กำลังจะหันไปแต่งตัวชะงักก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ตราบใดที่คุณยังอยู่ตรงนี้ผมจะยังกลัวว่าจะไม่สมหวังอีกเหรอ…”

“เอาสิ ใครจะทนไม่ได้ก่อนกัน” สืบสานพูดไล่หลังมา แผ่นหลังที่เหยียดตรงเมื่อครู่เมื่อบานประตูปิดลงก็ลู่ลงร่างกายพลันไหลไปตามแรงโน้มถ่วงนั่งกอดตัวเองอยู่ที่หน้าประตูอยู่อย่างนั้น

งานประกวด Thailand International Beer Award 2026 ซึ่งจัดโดยสมาคมคราฟท์เบียร์เป็นครั้งแรก ครั้งนี้บริษัท TOSSAN CORPORATION ได้เข้าร่วมประกวดด้วยเช่นกัน ซึ่งการแบ่งกลุ่มการเข้าแข่งขันถึง 10 กลุ่ม ส่วนบริษัทของเราได้เข้าร่วมประกวดในกลุ่มที่ 8 นั่นก็คือ Fruit Beer ผลิตภัณฑ์ตัวนี้เขาและคนข้าง ๆ ทุ่มเทอย่างหนักเพื่อวันนี้โดยเฉพาะ อีกทั้งเป็นเบียร์ผลไม้ที่พวกเราทำขึ้นมาเป็นสูตรที่รู้กันเพียงสองคน สูตรที่ทำออกมาด้วยความรักและความใส่ใจนานหลายปีจนได้รสชาติที่ลงตัว แต่ทว่าตอนนี้อาจมีเพียงทศวรรษคนเดียวที่ยังคงจดจำความยากในลำบากในวันวาน และตอนนี้ผลิตภัณฑ์เบียร์ผลไม้ที่ว่าก็คว้ารางวัลชนะเลิศ ทศวรรษขึ้นไปกล่าวขอบคุณทุกฝ่ายที่ร่วมกันฝ่าฟันกว่าจะมีวันนี้ เสียงปรบมืออื้ออึงไปทั่วทั้งฮอลล์