บทที่ 6 ในวันที่ฟ้าเป็นสีเทา 1

สภาพของผู้บริหารผู้เข้มแข็งแปรเปลี่ยนมาเป็นทศวรรษคนที่ถูกคู่ชีวิตลืมเลือน เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนหน้า ที่ตรงนี้ตรงหน้าประตูยังคงมีภาพจำระหว่างพวกเขาสองคนที่กำลังคลอเคลียภาพที่เขากำลังออดอ้อนสืบสาน

ทศวรรษถอดรองเท้าไว้ที่ชั้นวาง สวมรองเท้าภายในบ้านกล่าวประโยคที่ชินปาก

“กลับมาแล้วครับ” แล้วก็จะมีสืบสานคอยลูบหัวอยู่ด้านหลัง

“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน” ทศวรรษหันกลับไปมองหน้าประตูมีเพียงแต่ความว่างเปล่า แผ่นหลังงองุ้มค่อย ๆ เดินลากผ่านไปยังแต่ละที่ ใช้ฝ่ามือลูบสัมผัสกับตู้ ชั้นวางต่าง ๆ บนตู้เหล่านั้นต่างก็มีรูปถ่ายของพวกเขาทั้งคู่ ของสะสม ฟิกเกอร์ ผนังข้างโซฟาก็มีรูปถ่ายผืนใหญ่เป็นภาพที่มีความหมายสำหรับทศวรรษมากที่สุด เป็นภาพที่แสดงว่าเราต่างก็เป็นเจ้าของกันและกันอย่างสมบูรณ์

และคอนโดห้องนี้พวกเขาตัดสินใจซื้อและย้ายเข้ามาอยู่หลังจากจดทะเบียนกันได้ไม่นาน ก่อนหน้าที่จะแต่งงานไม่ว่าจะเป็นรถทั้งสองคัน และคันที่สืบสานเกิดอุบัติเหตุทศวรรษเป็นเจ้าของ สืบสานไม่คิดอยากจะครอบครองสินทรัพย์อะไรทั้งนั้น ต่างก็ให้ทศวรรษเป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว แต่เพราะห้องนี้คือน้ำพักน้ำแรงของเรา แม้ว่าทางบ้านของสืบสานจะร่ำรวยมากและทศวรรษก็ไม่เคยอยากจะกอบโกยอะไรจากสืบสาน

ห้องหลังนี้จึงเป็นกรรมสิทธิ์ของทั้งสองคน

บัดนี้เสียงหัวเราะ เสียงโวยวาย เสียงเย้าแหย่ บ้านหลังนี้ที่เคยเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาตอนนี้กลับกว้างขวางใหญ่โตเสียจนน่าใจหาย

กลิ่นกับข้าว กลิ่นกาแฟก็ไม่ได้ตลบอบอวลไปคับห้องนานแค่ไหนแล้ว ทศวรรษกึ่งนอนกึ่งนั่งแผ่หลาอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกด้วยสภาพร่างกายที่เหี่ยวเฉา

บ้านที่ไม่มีสืบสาน…จะเรียกว่าบ้านได้อย่างไร เขายอมรับว่าตัวเองอ่อนแอ ไม่เข้มแข็ง ผูกติดชีวิตกับคนข้าง ๆ มากเกินไป เพื่อนฝูงเคยบอกเขาหลายครั้งหากสืบสานไม่ใช่คนดี เขาคงโดนปอกลอกจนหมดตัว การเงินของบริษัทก็เป็นสืบสานที่ดูแล หากสืบสานไม่ได้ดีเสมอต้นเสมอปลายเขาก็คงไม่รักและไว้ใจอีกฝ่ายมากมายขนาดนี้

การจากลามาเร็วไป เร็วเสียจนทศวรรษไม่ทันได้ตั้งตัว

แม้ว่าสืบสานจะยังคงมีชีวิต ยืนอยู่ตรงหน้าเขา แต่ทว่าแววตา ความรู้สึกกลับเปลี่ยนไป ไม่ต่างอะไรจากคนที่ตายจากไปแล้ว ความเหนื่อยล้าสะสมมาตลอดหลายสัปดาห์พอได้นอนตากแอร์สบาย ๆ แบบนี้สองตาพลันหนักอึ้ง แต่เสียงติ้งต่องของอินเตอร์โฟนที่ดังขึ้นทำให้เขาสะดุ้งตื่น สองมือขยี้ตาก่อนจะลุกไปดูที่หน้าจอ พอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยเท่านั้นแหละ น้ำตาที่เหือดแห้งพลันจะไหลออกมาอีกครา

 

เสียงเจี๊ยวจ๊าวของบรรดาเพื่อนสาวที่นัดมารวมตัวกันในห้องของทศวรรษ ตั้งแต่ที่มีการรายงานข่าวเรื่องอุบัติเหตุของทายาทเจ้าสัวคนดังอีทศเพื่อนตัวดีก็หายเงียบเข้ากลีบเมฆ ไม่หือไม่อือ ไลน์ไม่ตอบ กลิ่นตุ ๆ โชยออกมาจนบรรดาเพื่อน ๆ อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ ดูจากสภาพเจ้าของห้องแล้วยังไงก็ร้ายกว่าดี แต่ก็ไม่มีใครปริปากถามเรื่องสะเทือนใจออกไปในตอนนี้

อีทศเพื่อนของเขาต้องการกำลังใจเป็นอย่างมาก และพวกเขาก็ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว มะเดี่ยว ต้นตาล ปลายฟ้า แม้ยังไม่ครบองค์ประชุมเพราะอายุมากขึ้นทุกคนต่างแยกย้ายไปมีเส้นทางของตัวเอง บ้างมีครอบครัว มีภารกิจติดพันทำให้ห่างหายกันไปตามกาลเวลา แต่ก็มีนัดพบปะกันบ้าง แต่ที่ยังไปมาหาสู่กันหลัก ๆ ก็มีกันแค่นี้ แต่ละคนซื้อของติดไม้ติดมือมาเยี่ยม ดูก็รู้ว่าเพื่อนสาวกำลังมีไข้ใจ บางทีอาการของสืบสานอาจจะโคม่า ไม่ก็นอนเป็นผักอาจกลับมาไม่เหมือนเดิมดูได้จากสภาพรถที่พังยับเยิน แถมยังถูกบีบอัดอย่างน่าสยดสยอง รอดมาได้ก็ถือว่าเก่งแล้ว

“ไงคะหายหน้าหายตาไปนาน หากพวกกูไม่มามึงก็ไม่คิดจะโผล่หัวออกมาเจอเลยงั้นสิ” มะเดี่ยวแวด ๆ ทันทีเมื่อบานประตูเปิดออก วางของลงบนโต๊ะกินข้าวในห้องครัวก่อนจะเดินมานั่งข้าง ๆ ทศวรรษที่นั่งหงอยอยู่ที่โซฟา สามคนมองหน้ากัน พลางถอนหายใจ แต่ละคนก็เลยมะรุมมะตุ้มโอบกอดเพื่อนรัก โยกคลอนไปมาหวังอยากจะปลอบเพื่อนสาวให้หายเศร้า

ต้นตาล : “อยากร้องก็ร้อง ร้องไห้พอนะอีทศ”

ปลายฟ้า : “มามะมาให้เพื่อนสาวกอดปลอบ”

ยิ่งได้ฟังถ้อยคำปลอบประโลมเหล่านั้นทศวรรษยิ่งเศร้าซึมมากกว่าเดิม จากที่กลั้นน้ำตาไว้แต่แรกก็ปล่อยโฮจนร่างกายสะอื้น เสียงร้องของทศวรรษทำเอาสามคนที่เหลือตาแดงก่ำไปตาม ๆ กัน ได้แต่นั่งเป็นเพื่อนให้เจ้าตัวร้องไห้ให้หนำใจจนกว่าจะสงบลงเอง ไม่มีใครถามอะไรเพราะรู้ดีว่าเจ้าตัวไม่พร้อมที่จะพูดมันออกมา เรื่องแบบนี้ต้องใช้เวลา…และพวกเขาเป็นเพียงเพื่อนสนิทที่ไม่อาจเข้าไปตัดสินใจแทนเอง ไม่ว่าทศวรรษจะเลือกเส้นทางไหนพวกเขาก็พร้อมที่จะคอยซัปพอร์ตและเคารพการตัดสินใจนั้น หากบางเรื่องที่ตึงเกินไปก็อาจจะว่ากล่าวตักเตือนกันเล็กน้อย เราต่างก็ไม่ใช่วัยรุ่นที่ไม่ประสีประสา อายุอานามก็เข้าเลข 3 กันทุกคนแล้ว