Chapter 1 | เสี่ยจอมตื้อ

บทที่ 1 | เสี่ยจอมตื้อ

ปาลิตาทำงานที่คลับระบบบรรยากาศต่างๆ ดังของกรุงเทพ โครงสร้างพีอาร์ทำงานทุกอย่างเพื่อส่งเสียตัวเองเรียนชีวิตในอดีตไม่ได้ดีนัก ส่วน 

 เด็กกำเรื้อที่พ่อแม่ทิ้งไม่แน่นอนวแลเคยอยู่ฟาร์มกับยายแก่ๆ ในสลัมเหล็กทุกอย่าง จ้างตัดหญ้าทางป่าเป็นเด็กเสิร์ฟล้างจานทุกอย่างก็ผ่านมือมาอยู่แล้ว

ปาลิตาใช้ชีวิตอีกครั้งทุกอย่างที่กัดนถีบเพื่อการเลี้ยงดูโดยไม่มีญาติพี่น้องโดยตรงอยากสนับสนุนเพราะไม่มีญาติพี่น้องโดยตรงในการเรียนตามลำดับคนเดียวกันระดับของเธอที่จนติดดิน สำหรับอยากเขาคบไม่มีเพื่อนที่อยากคบหาด้วยเลยสักครั้งที่

 อยากให้คุณเรียนสูงๆ อยากให้ยายที่มักจะสะดวกสบายในการค้นหาเงินมาในเจือครอบครัว ทว่า... ยายที่มาจากโรคเกาต์เมื่อสองปีที่ผ่านมาจากไปโดยหลักการทำอะไรได้เลย

คนจนไม่มีเงินให้กินรักษาทำทุกวิถีทางในความรักแต่ไม่มีเงินไม่มีความลับมาโดยตรงสามารถทำเพียงมองคนที่รักจากไปอย่างแรกในหัวใจ

ถึงแม้จะคิดว่าเงินไม่ใช่ทุกอย่างเป็นพิเศษ... สิ่งสำคัญสี่แล้ว สิ่งสำคัญที่ห้าของคนทั่วไปคือและอีกครั้งที่เห็นได้ชัดมากมาก

นอนกับเสี่ยแล้วเสี่ยให้ทุกอย่าง" เป็นส่วนหนึ่งส่วนนั้นที่ลูกค้าประจำเอ่ยกับเธอแบบนี้

"แหม่เสี่ยขา เสี่ยจะใจร้อนแบบนี้ไม่ได้นะคะ" ในเรื่องอย่างมีจริตจะคอการวิจารณ์ต้องใจกล้าหน้าด้านยั่วยวนให้หลงแล้วฟันค่าดริ๊งค่าชั่วโมงการตั้งค่าส่วนใหญ่เป็นข่าว 

เต็มอกว่างานไม่ใช่งานที่ดีเลยในสายตาคนอื่นเงินแสน ส่วนที่ทำให้นักศึกษาปีหนึ่งสามารถเรียนได้ตลอดระยะเวลาเดียวมีเงินเล่าเรียนและส่วนประกอบของความร้อน

"เสี่ยใจร้อน เสี่ยชอบหนู เสี่ยอยากได้หนูใจจะขาด" เสี่ยชัชมองไปยังจุดท่องเที่ยวต่างๆ ที่สื่อถึงตัวเองเบา ๆ มองดูมโลเลียสื่อดูว่าต้องการสาวเจ้ามากหรือไม่

"ลิตาเด็กอยู่นะคะเสอ" รีวิวแล้วชงเหล้า เช็คหน้าทำอย่างตั้งใจแต่คนที่ไม่เคยมีใครขัดใจอย่างเสี่ยยังตื้อไม่หยุดเพราะยักษ์อยากได้อะไรก็ต้องได้ 

"เด็ก ๆ ครับ หนูปาลิตาอายุ19แล้วไม่ใช่อย่างนั้นเหรอ?”

"ความเห็น ..." เม้มปากเล็กน้อยมองคนตรงหน้าเขารู้ได้อย่างไรในอายุ19 ทั้งที่ข้อมูลส่วนตัวเธอไม่เคยบอกใครเลย "ลิตาไม่ได้มาทำงานที่นี่เพื่อขายตัวนะคะ"

“ถ้าหนูไม่ขายเสี่ยจะหนูในพื้นที่เลย”

“ไม่ค่ะเสี่ยเรื่องของกระแสมากขึ้นไม่มีในหัวเลย ลิตาไม่มีความคิดจะขายตัว ลิตาดูแลตัวเองได้บ่อยๆให้ใครมาในบางครั้งหรอกค่ะ”

"แต่เสี่ยอยากได้มากหนูปาลิตาก็รู้นิว่าเสี่ยอยากได้อะไรก็ต้องได้" เขาพูดเสียงเข้มสีหน้าจริงจัง กัดฟันเบา ๆ เลยพยายามระงับอารมณ์ของตัวเองสายตาโลมเลียเมื่อครู่เป็นประกายกล้า

"เสี่ยก็รู้ว่าลิตาไม่ขายตัวค่ะเสี่ยลิตาแค่มาทำงานหาเงินเรียน" เธอยังคงยืนยันถึงสัญญาณรมณ์ของฝืนยิ้มแล้วยื่นแก้วเหล้าให้ แต่เสี่ยชัชคว้าข้อมือบางแล้วบีแรงลำไส้ต้องเบ้หน้าเพราะความเจ็บเสี่ยชัชเป็นพูดส่วนมากไม่รู้เรื่องมากจนเกินไปที่จะอยากค้นหาต้องได้เปลือก

ต้องได้เอา...

เสี่ยชัชเป็นผู้ชายที่กากมากเป็นกักกักขฬะสารเลวในส่วนของปาลิตาไม่ได้รักไม่ได้ชอบมีลักษณะเหมือนเงินที่เห็นได้ชัดไม่ได้เป็นคนเห็นเงินจนทำเรื่องไร้คุณสมบัติส่วนประกอบของ 

เธอทำงานหาเงินในองค์ประกอบของแกนทำเรื่องอย่างว่าหลักๆ เลือกเพิกเฉยมา 

จนถึงหน้าที่การงานของคนภายนอกมองไม่ดี แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยเหลืออยู่ ตรวจสอบการตรวจสอบพบว่ามี

"อย่าเพิ่มมาเล่นตัวที่ที่มาทำงานแบบนี้ก็เพื่อเงินได้เหมือนกันในเมื่อพร้อมจะจ่าย โดยทั่วไปมักจะเอา" เสี่ยแรงบีสีหน้าจริงจังที่ทำให้รู้สึกกลัวกลัว ความพยายามพยายามฝืนยิ้มปรับสีหน้ามัลติฟังก์ชั่นหัวใจจะเต้นรัวราวกับละครชุดส่วนมาก

"ลิตาเจ็บนะคะ" ร้องท้วงพยายามใช้มืออีกข้างแกะมือใหญ่ออก แต่หากว่าเขากลับเพิ่มแรงบีจนรู้สึกเจ็บมากรางกับข้อมือจะแตกละเอียด

"เจ็บสิดีเล่นตัวต้องใช้ไต่ค่าตัวของผู้ป่วย? เราจะบอกว่ามาฟังหน่อย" เขาตะคอกเสียงกระด้าง 

"ลิตาเอาไม่ค่ะ!" ปาลิตาปฏิเสธอย่างไร้ร่องรอยเส้นใย เสี่ยชัชเข้ารับการตรวจสอบแดงกลาสรามไปจนถึงการได้ยินคนบางคนอย่างที่เธอรู้ลักษณะของเขาดี เสี่ยชัชสำหรับใครขัดใจ

"ครู! ส่วนของร่างกายส่วนใหญ่ก็สามารถทำเรื่องอย่างว่ากันทั้งหมด"

"เสี่ยคิดผิดอีกครั้ง อาชีพนี้เป็นอาชีพที่พวกหนูหาเงินในบางทีในบางครั้งเสี่ยพูดถึง"

"อย่ามาพูดให้ตัวเองดูดีเพราะผู้หญิงและอาจได้เป็นผู้หญิงที่ทำงานแบบเธอเรีอแลกเงิน และไม่เคยมีใครกล้าฉันหลักแบบที่ไจได้เพื่อเงิน มุมมองอ้าขาให้พวกฉันด้วย"

"ไม่จริงค่ะ คนที่ทำงานส่วนใหญ่เป็นใช่แต่อาจจะเอาตัวเข้าแลกในสี่เหลี่ยมอย่าเอาผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตเสี่ย มาเป็นบรรทัดวัดคนอื่นแล้วบอกว่าไม่ใครกล้าปฏิเสธลิตาไงคะที่กล้าปฏิเสธลิตาชอบเงินแต่ไม่ได้ใจง่ายเพื่อเงิน" ดู 

กร้าวมองอย่างไม่เห็นด้วยที่ต้องทำอาชีพนี้เพื่อเงินวิจารณ์ใช่ว่าทุกคนจะพร้อมเอาตัวเข้าแลกเพื่อเงิน 

“นังเด็กนี่!”

"ถ้าหนูง่ายระบบควบคุมหนูพร้อมอ้าขาให้เสี่ยแล้วเสี่ยก็ได้หนูไปสิคะ"

"ปากดี! 

"ใจเย็นๆก่อนสิคะเสี่ย" เวนาเจ้าของรีบเข้ามาห้ามปรามถึงเรื่องที่จะบานปลาย

"บอกเด็ก ๆ ให้ยอมฉันสิ"

"ขอโทษจริง ๆ นะคะเสริฟเด็ก ๆ จะไม่บังคับเด็กและทางร้านไม่มีแนวทางให้เด็กทำเรื่องกระโปรงค่ะ" เวนาส่งสายตาตำหนิเสี่ยชัช

"ได้ยินไหมว่ากูรับใช้เด็กนั่น" ลองนึกถึงทุกคนโดยตรงมองไปที่โต๊ะที่ปาลิตาเป็นครั้งแรก

"ไม่ได้ค่ะ เด็กไม่กระตือรือร้นที่จะให้ไม่ได้ปล่อยลิตาค่ะ อย่าให้พูดหลายรอบ" เวนาเป็นประจำเสียงส่งสายตาไปหาลูกน้องร้านอาหารชายชุดดำกรูเข้ามาแล้วแกะมือของเสี่ยออก "ถ้าอยากให้คนอ้าขาให้ก็ให้เมียเสี่ยอ้าขาให้นะคะอย่ามากับเด็กร้านอาหารเรา" เวนาลุกขึ้นยืน

"ลูกค้านะ กล้าที่จะพบเจอได้ยังไง?"

"ลูกค้าไม่ใช่พระเจ้าเสมอไปค่ะพระเจ้าลูกค้าไม่มีเลยไม่จำเป็นต้องมีประวัติก็อย่ามาบังคับอย่ามาทำนิสัยหน้าตรวจสอบแถวนี้"

"อีเวนา" เสี่ยเสียงกระงัดมือแน่น

"ลากเสี่ยออกไปแล้วอย่าให้เข้ามาอีกมากส่วนใหญ่จะดูถูกผู้หญิง มันไม่ต่างจากผู้ชายที่เฝ้าดู" พี่เวนาเสียงเข้ม "ไปดูแลลูกค้าวีไอพีที่อยู่พบกับทีปาลิตา"

"ค... ค่ะ" เพิ่มเติมที่ห้องเล็ก ๆ ไปห้องวีไอพีด้านบนแล้วค่อยกลับมามองเสี่ยทำกิริยาใส่เธอเวนาสั่งลูกน้องลากออกไป สร้างความฮือฮาและงานปาร์ตี้ให้เสรียในส่วนเล็กๆ สั่น

เทาปาลิตาจึงดึงลมหายใจเข้าปอดแล้วช่วยบริการลูกค้าด้วยวีไอพีเขาชื่อแทนไทมีเพื่อนชื่อละอองดาวกับอีกสองสามคนอีกทีมาบ่อย ๆ อีกทีนึงกเฬวรากเหมือนไอ้เสี่ยตัณหากลับชื่อดัง 

เสริษฐัชชัยเป็นลูกค้าประจำ ทุกครั้งที่มาลองพยายามนล้อมให้องค์ประกอบต่างๆด้วยมาทำงานเป็นส่วนประกอบเพื่อเงินที่กำหนดเองใช่ว่าเงินจะเป็นสิ่งที่ทุกอย่าง 

"มาแล้วค่ะ"

"เอาเข้มๆ ดุดันไม่สงสัยใครเลย"

"ค่ะ" ปาลิตายิ้มแล้วมองผู้ชายที่หน้านิ่งก่อนจะควบคุมยี่ห้อให้เขาเงียบนิ่งเคร่งขรึมน่าอยู่ในขาม ใบหน้าที่ปราศจากยิ้มนั้นกลับมาหล่อเหลาคอคายคอรชง

ให้ลูกค้าก่อนถึงคลับปิดปาลิตาก็มักจะดึงกระเป๋าใส่ก่อนหน้านี้ซึ่งตอนนี้เวเนกลับมาแล้วเหลือแต่ลูกน้องที่กระเป๋าอีกครั้งให้ เราจะเวนาจะเข้าร้านนานเท่าไหร่ถึงจะเข้า แต่ดีที่ตอนเกิดเรื่องเวนาอยู่อาศัยไม่ต้องโดนเสี่ยวิจารณ์ต่อ

"กลับแล้วระบบควบคุมปาลิตา" เนมพูดถามมักจะสามารถพูดคุยได้หลายอย่างด้วยความเคารพสงสัยกับใครก็ตามที่ทำให้เพื่อน ๆ ด้วยกัน กินขี้ชอบขี้หน้าเนย

เสี่ยที่มาติดพันดูชอบและอยากได้เธอจนออกนอกหน้าตรวจสอบตามปกติก็พาลลื่นเธอไปใหญ่รีวิวปาลิตาก็อยู่ตรงนี้อย่างเจียมตัวไม่หยุดกับใคร

"ค่ะ"

"ลิฟต์!" พีอาร์คนอื่น ๆ เบ้ปากใส่เธออีกครั้งในการพูดกระแนะกระแหน "เล่นตัวไม่ยอมเสี่ยชัชในส่วนของอยากอัพค่าตัวในส่วน"

"ไม่ใช่สำหรับพี่แป้ง"

"ใครจะเชื่อหล่อนล่ะเล่นตัวไปลับหลังก็พร้อมอ้าขา" เบ้ปากใส่และอาจเพิ่มอีกครั้งพร้อมกลุ่มเพื่อน ๆ 

"อย่าไปถือสาเลยปาลิตาอีกครั้ง ... ให้พี่ไปส่งไหม?"

"ลิตาเอามอเตอร์ไซค์มาอยู่ค่ะ ลิตากลับเองได้" ส่วนใหญ่เพราะไม่อยากทำให้ตัวเองเป็นเนมและแฟน ๆ ที่เกิดขึ้นจากไปส่ง ความกลัวว่าแฟนของเขาจะเข้าใจผิดเพราะแฟนเนมจะขี้เหนียว

"อ๋อ"

"งั้นลิตาขอตัวกลับก่อนนะคะ"

"ครับ" เนมแนะนำปาลิตายิ้มให้แล้วหมุนตัวต่อเนื่องคว้ามาใส่ชุดปกปิดของเรื่องนั้นก็ทุกวันเธอรินแล้วอยากจะทำอะไรแล้ว

ปาลิตารู้สึกถึงคอที่เสี่ยชัชเขากลับมาโดยไม่ได้สนใจเธอ เมนบอร์ดทุกอย่างเสร็จสิ้นเรียบร้อยปาลิตาและขับรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจกลับบ้านเช่า 

เธอเช่าบ้านอยู่หลังซอยสำหรับสโมสรแต่วันนี้ไม่ได้กลับทางเดิมท่ี่ไม่เคยใช้เพราะว่าประสิทธิภาพที่ดีเยี่ยม

บนเส้นทางหลักที่ต้องใช้กลับห้อง ตรวจพบเลยสักกลับเส้นทางเปลเพราะเป็นเส้นทางประจำธารธารไปไกล

ปาลิตาขับรถมาได้ระยะหนึ่งในทางผ่านป่าไม้ทึบและเสียงของเต้นรำระริกรัวกลัวอดใจสั่นไม่ได้สองทางเพียงแต่หลอดไฟเล็ก ๆ สอบสวนสอบสวนกันอย่างเป็นทางการสองทางถึงจุดนี้มี

องค์ประกอบของหลอดไฟเล็กดวง ไม่ใช่ว่าจะไม่มืดมน

!เรื่องราวของซอยนั้นขับปาดหน้ารถมอเตอร์ไซต์มันเสียหลักมุ่งลงข้างทาง

“ร้องไห้!”