2. Part : โลกใบใหม่

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : โลกใบใหม่

--------------------------------------------------------------------------

“ฮืออ! เจ้านาย พี่ไซ ฮืออ ส้มกลัว”

แมวน้อยร้องไห้อยู่บนเตียงด้วยความสับสน เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้คืออะไร และเพราะเหตุใดถึงมองหามนุษย์สาวที่เป็นเจ้านายไม่เจอ อีกทั้งพี่ชายที่เป็นหมาใหญ่พันธุ์ไซบีเรียนก็ไม่อยู่ข้างกายคอยปกป้องเธอเหมือนทุกที

“ฮืออ พี่ไซ ฮืออ เจ้านาย”

เธอไม่กล้าขยับตัวลงจากเตียง หรือแม้แต่เดินสำรวจรอบห้องตามสัญชาตญาณของสัตว์ ได้แต่นอนขดตัวร้องเรียกหาเจ้านายที่เป็นมนุษย์ และพี่ชายที่เป็นหมาอยู่แบบนั้น

แต่ก็ยิ่งหวาดกลัวและสับสน เพราะทุกคำที่เธอพูดออกมานั้นเป็นภาษาที่มนุษย์ใช้สื่อสาร ไม่ใช่ภาษาสัตว์ที่เธอใช้เหมือนอย่างก่อนในตอนที่จำความได้

โรงพยาบาลสัตว์ (โลกมนุษย์)

“ฮืออ ไซแอนท์ น้องไม่อยู่กับเราแล้วนะ น้องกลับดาวแมวไปแล้ว ไซแอนท์ห้ามทิ้งแม่นะลูก หนูต้องหายนะรู้ไหม...”

เธอพูดบอกหมาแสนรักใบหน้าเปียกปอนไปด้วยคราบน้ำตา ในมือก็โอบอุ้มผ้าดิบสีขาวไว้ในอ้อมอก ผ้าที่ห่อคลุมร่างไร้วิญญาณของแมวน้อยแสนรัก เธอพาเด็กดื้อมาล่ำลาพี่หมาใหญ่หน้ากรงของไซแอนท์

หงิงง~

หมาใหญ่ครางเสียงออกมาด้วยความเสียใจ แถมยังเจ็บปวดกับบาดแผลที่เกิดขึ้นทั่วร่างกาย จนตนเองคิดว่าหากตนตายตามแมวน้อยไปคงดีกว่า แต่ก็อดสงสารเจ้านายมนุษย์ที่ร้องไห้เสียใจอยู่เบื้องหน้ากรงเวลานี้ไม่ได้ เธอคงต้องพบเจอกับความเสียใจเป็นครั้งที่สองหากความต้องการของเขาเป็นจริง

หลังจากที่เธอพาร่างไร้วิญญาณของแมวน้อยกลับบ้าน ไซแอนท์ก็ดูท่าจะมีอาการแย่ลงเลื่อย ๆ จนในกลางดึกของวันเดียวกันนั้น สายจากโรงพยาบาลก็โทรเข้าหาสาวผู้เป็นเจ้าของสัตว์อีกครั้ง...

ครืดด~

“ฮัลโหลค่ะ?”

“เมื่อครู่น้องหมามีอาการช็อคค่ะ หมอทำการตรวจ และรักษาน้องไปตามอาการ แต่ก็ไม่ดีขึ้นเลย เหมือนจะแย่กว่าเมื่อช่วงบ่ายด้วย หมอเลยโทรมาแจ้งให้เจ้าของทำใจไว้น่ะค่ะ น้องอาจจะอยู่ได้ไม่เกินพรุ่งนี้เช้า...”

“ฮืออ ไม่นะไซแอนท์”

ดาวสัตว์ (โลกหลังความตายของสัตว์)

คอนโดพักวิญญาณสัตว์...

เวลานี้แมวน้อยหลับไปอีกครั้งเพราะเพลียจากการร้องไห้ตรอมใจอยู่หลายชั่วโมง ตั้งแต่ที่เธอพบว่าตัวเองไม่ได้เป็นเหมือนอย่างภาพจำเดิม และหลายสิ่งรอบตัวก็เปลี่ยนไปจนน่ากลัว

และในตอนที่เธอหลับไปก็มีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นภายในห้องนี้อีก เพราะเวลานี้เธอไม่ได้นอนอยู่บนเตียงลำพัง ยังมีร่างชายหนุ่มสูงยาวนอนจ้องหน้าเธออยู่ด้วยความสงสัย และแปลกใจเหมือนอย่างที่เธอเป็นในตอนแรกที่ลืมตาขึ้น ว่าที่แห่งนี้คือที่ไหน

“...”

(เธอเป็นใคร หน้าตาไม่เหมือนเจ้านายเลย แล้วที่นี่ที่ไหน?)

เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นที่คอนโดพักวิญญาณสัตว์ไม่บ่อยนัก ที่สัตว์สองตัวจะต้องมาจุติอยู่ภายในห้องเดียวกัน แต่ก็เกิดขึ้นได้ไม่ใช่เรื่องที่แปลกใหม่อะไร

เพราะสัตว์ที่มีเจ้าของคนเดียวกัน เมื่อถึงคราวจากโลกใบเก่าไปพร้อมกัน ก็มักจะมาจุติที่ห้องเดียวกันแบบนี้ ตัวอย่างเช่น สัตว์เลี้ยงที่ถูกวางยาเบื่อทั้งบ้าน หรือแมวที่เป็นโรคติดต่อที่รักษายาก เช่น โรคไข้หัดแมว และตายในเวลาไล่เลี่ยกัน อย่างสองตัวนี้

“...” เธอตื่นแล้ว

“...” ใครกัน?

สองสัตว์ต่างจ้องมองหน้ากันอยู่แบบนั้น และด้วยสัญชาตญาณของหมา การดมกลิ่นของสิ่งแปลกปลอม หรือบุคคลแปลกหน้า เป็นเรื่องที่เขาคิดได้ว่าต้องทำในจังหวะนั้น

แมวน้อยนอนนิ่งไม่ขยับใบหน้าหนี ปล่อยให้ชายแปลกหน้าดมร่างเธออยู่เช่นนั้น ฟุดฟิด ฟุดฟิด

“...” เจ้านายคนใหม่เหรอ ไม่สิ ก่อนหน้านี้ผมอยู่โรงพยาบาลนี่นา

“...”

ส้มส้มดันตัวขึ้นนั่งตามชายหนุ่ม ร่างกายของเขาคล้ายกับมนุษย์ก็จริง แต่มีหูสีดำ แถมยังมีหางกวัดแกว่งไปมาอยู่ทางด้านหลัง สีตาของเขาก็ไม่เหมือนกับมนุษย์ทั่วไปที่เธอเคยเห็น มันดูคล้ายกับสีตาของสัตว์บางสายพันธุ์ที่ติดอยู่ในภาพจำของเธอ

“สวัสดี”

“...” เธอพูดกับผมแล้ว แต่คนอะไรทำไมมีหู แถมหางสีส้มนั่นอีก

“เป็นคน หรือเป็นอะไร?” ส้มส้มถาม

เธอพูดอะไร มองไม่ออกเหรอว่าผมเป็นหมา “เป็นหมา...?”

ขวับ! ขวับ!

ปฏิกิริยาที่ไซแอนท์ทำอยู่เวลานี้ ไม่ต่างจากที่ส้มส้มเป็นในก่อนหน้าเลย เขาดูจะมึนงงและสงสัยกับเสียงของมนุษย์ผู้ชายที่ดังขึ้น ทั้งที่ภายในห้องมองเห็นว่ามีแค่ผู้หญิงคนตรงหน้าเท่านั้น

“หมา? เป็นหมาได้ยังไง ก็เห็นอยู่ว่าเป็นคน...” เดี๋ยวนะ ฉันเองก็เป็นแมว แต่มาอยู่ในร่างของมนุษย์เหมือนกัน หรือว่าเขาจะเป็นสัตว์เหมือนกันกับฉันเหรอ

“เสียงนั่น เห้ย! อะไรกันเนี่ย?”

เขาตื่นตระหนกกับเสียงประหลาดนั้นที่ดังออกมาจากตัวเขาเองไม่เท่าไหร่ ก็มองเห็นว่าร่างกายที่เขาเป็นอยู่ไม่ได้มีขนตามตัว แต่เปลี่ยนไปจนดูคล้ายมนุษย์

“มันเกิดอะไรขึ้น ผมตายแล้วเหรอ?”

“ตาย? จริงด้วย หรือฉันตายแล้ว” ส้มส้มได้ยินแบบนั้นก็คิดเห็นตรงกันกับที่ชายแปลกหน้าพูด ว่าเธออาจจะตายแล้วจริง ๆ “ใช่แน่ ฉันตายแล้วแน่ ๆ ฮืออ!”

“...”

“ฮืออ เจ้านาย”

“...” เธอร้องไห้ ทำไงดี

ในขณะที่ไซแอนท์ตกอยู่ในความสับสน เขาก็ต้องสับสนหนักขึ้นอีก เมื่อจู่ ๆ หญิงสาวที่อยู่ภายในห้องกับเขา เกิดร้องไห้งอแงขึ้นเสียงดัง ซึ่งเขาไม่รู้วิธีจัดการหรือแม้แต่รับมือ ได้แต่นั่งเศร้ากับความคิดในหัวตอนนั้น ที่บอกว่าเขาตายไปแล้ว

“ฮืออ พี่ไซ”

“..?”

“ส้มขอโทษ ส้มไม่น่าดื้อออกไปเล่นนอกบ้านเลย ฮืออ! ส้มไม่อยากตาย” เธอพูดขอโทษลมขอโทษอากาศหวังว่าเจ้านายหรือพี่ชายของเธอที่อยู่อีกโลกจะได้ยินสิ่งนั้น

“...” ส้มส้มเหรอ?

“ฮืออ!”

แมวน้อยฟุบหน้าลงกับเตียงและร้องไห้ยกใหญ่ เพราะเธอคิดว่าการเปลี่ยนแปลงที่เจอนี้ คงเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากความตาย เพราะภาพจำสุดท้ายคือเหตุการณ์ที่เธอและพี่หมาใหญ่ถูกรถชน

“...ส้มส้ม”

“...ฮึก”

“ส้มส้มเหรอ?”

“...”

“ส้มส้มใช่ไหม”

ไซแอนท์กวาดตามองสีหู สีหาง และแววตาสีเหลืองคู่สวยของเธอที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ภาพจำของน้องสาวมีให้เห็นในตัวของมนุษย์ผู้หญิงคนนี้ อีกทั้งคำว่า ‘พี่ไซ’ ที่เธอพูดออกมา มันคุ้นหูจนนึกถึงใครไม่ได้นอกจากแมวน้อยจอมซน น้องสาวต่างสายพันธุ์ของเขา

“ฮึก ใช่”

“พี่อยู่นี่...”

“...”

“นี่พี่เอง พี่ไซของส้มส้มไง...เด็กดื้อ”

“ฮึก พี่ไซ! พี่ไซจริง ๆ เหรอ ฮืออ!”

แมวน้อยพุ่งตัวเข้าสวมกอดร่างชายหนุ่มที่มีจิตวิญญาณของหมาใหญ่ หรือพี่ชายของเธออยู่ภายใน เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นเรียกว่าความดีใจหรือความเสียใจกันแน่ แต่ก็อุ่นใจขึ้นเมื่อรู้ว่าไซแอนท์อยู่ที่นี่กับเธอ

“ใช่จริง ๆ ด้วย...เฮ้อ”

“ฮืออ พี่ไซ ส้มขอโทษ ฮืออ! ส้มไม่น่าดื้อเลย ฮืออ!”

“ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องร้อง...”

แม้ไซแอนท์จะพูดปลอบแมวน้อย แต่เขาเองกลับมีน้ำตาไหลออกมาไม่ต่างกัน นั่นก็อาจจะเพราะเสียใจที่ตัวเองตายจากเจ้านายสาวที่เลี้ยงดูตนมาเป็นอย่างดีเหมือนลูกที่ให้กำเนิด และเวลานี้เธอคงเสียใจมากกว่าใคร ที่พวกเขาทั้งสองคนจากเธอมาอยู่ในโลกอีกใบ

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds