3. Part : ไขข้อสงสัย

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ไขข้อสงสัย

--------------------------------------------------------------------------

เวลานี้สองพี่น้องเริ่มรู้แล้วว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในโลกใบเดิมที่เคยอยู่อีกต่อไป รวมทั้งไม่ได้เป็นหมา เป็นแมวเหมือนอย่างที่จำความได้ แล้วพวกเขาเป็นอะไรล่ะ?

“ส้มยืนสองขาได้ พี่ไซเห็นหรือเปล่า ส้มสูงขึ้นด้วย”

“สูงเหรอ?” ไซแอนท์สงสัยจึงลุกขึ้นยืนดูบ้าง และเขาก็ต้องแปลกใจกับภาพมุมสูงที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “ว้าว สูงขึ้นจริงด้วย”

“เฮ้อ ส้มไม่เข้าใจ นี่มันคืออะไร มีใครบอกเราสองตัวได้บ้าง”

“นั่นสิ พี่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ทำไมถึงเป็นแบบนี้...สัตว์ตายแล้วจะกลายเป็นมนุษย์งั้นเหรอ?”

พวกเขาจะรู้เหตุผลทั้งหมดก็ต่อเมื่ออยู่ที่นี่ครบกำหนดสามวันแล้วเท่านั้น เมื่อถึงเวลา จะมีเจ้าหน้าที่มาแจ้งให้ทราบถึงการปฏิบัติตัว เมื่อต้องอาศัยอยู่ที่คอนโดพักวิญญาณสัตว์แห่งนี้

“...”

“...”

เวลานี้สัตว์สองตัวมองเห็นรูปร่างของกันและกันอย่างชัดเจน พวกเขามีเพียงแค่ร่างกายที่เหมือนมนุษย์ แต่ไร้ซึ่งเสื้อผ้าปกคลุม นั่นจึงทำให้สัตว์ในร่างคนทั้งสองตัว กวาดสายตาขึ้นลง ยืนจ้องมองเรือนร่างของอีกฝ่ายสลับกับมองร่างกายของตัวเองอย่างสงสัย

“มนุษย์ร่างกายเป็นแบบนี้สินะ” หมาใหญ่มองทั่วทั้งร่างกายของตัวเองและแมวส้มที่เวลานี้อยู่ในร่างสาวสวย

“อันนั้นอะไร ส้มขอจับหน่อยได้ไหม”

ขวับ!

มือน้อยปัดไว ๆ เกือบถูกอวัยวะบางส่วนที่อยู่ต่ำกว่าสะดือของพี่หมาใหญ่ ลักษณะถูกใจแมวน้อย เพราะมองแล้วให้ความรู้สึกเหมือนของเล่น ทว่าเจ้าของร่างกายนั้นไม่ยอมให้เธอสัมผัสมันได้โดยง่าย

เขาถอยหลังไปก้าวใหญ่ ก่อนจะบอกให้เธอหยุดความสงสัยไว้เพียงเท่านั้น “หยุดเลย...”

“ส้มก็แค่สงสัย”

“สงสัยทีไร เป็นเรื่องทุกที” ทุกครั้งที่เธอพูดคำนั้น มักจะตามมาด้วยเรื่องวุ่นวายเสมอ

“พี่ไซ ก้อนนี้คืออะไร” แมวน้อยเอ่ยถามในขณะที่แอ่นอกโชว์พี่หมาใหญ่ พร้อมกับใช้นิ้วจิ้มไปที่ก้อนกลมอวบที่นูนอยู่บนหน้าอกของเธอ

“เอ่อ...ไม่รู้สิ น่าจะเป็น นมมนุษย์ล่ะมั้ง” หมาใหญ่พูดอย่างไม่มั่นใจ เพราะเขารู้จักเพียงแค่ร่างกายของหมา หรือสัตว์ที่มีรูปร่างคล้ายกันเช่นแมว

“งั้นมันมีหน้าที่ทำอะไร?” เธอส่ายสองเต้าไปมาซ้ายขวา สีหน้าของสัตว์ในร่างคนทั้งสองมึนงงกับสิ่งที่พวกเขาไม่รู้จัก

“พี่เป็นหมา พี่จะรู้เรื่องคนได้ยังไง...”

“นั่นสิ...แล้วทำไมเราถึงมาอยู่ในร่างของคนกันนะ?”

“...”

ไซแอนท์เองก็สงสัยเรื่องที่ส้มส้มกำลังสงสัยอยู่ เขาเริ่มขยับเท้าใหญ่เดินสำรวจห้องอย่างระวัง ด้วยท่าทางที่ยังเดินไม่ถนัด เก้ ๆ กัง ๆ แต่ก็ประคองตัวเองไปยังที่ต่าง ๆ ของมุมห้องได้ไม่ยาก

สัตว์ทั้งสองตัวเริ่มขยับออกจากโซนห้องนอนมาอยู่ที่โซนห้องนั่งเล่นขนาดเล็ก ก่อนที่ไซแอนท์จะค้นเจอบางอย่างที่เป็นประโยชน์ กับทั้งสองสัตว์

“นี่มันช่องอะไร?”

ช่องที่หมาใหญ่กำลังสงสัยนั้น เป็นช่องส่งของที่จะมีพนักงานของคอนโดนำส่งของจำเป็นต่าง ๆ ให้กับผู้พักอาศัย หรือเรียกว่าตู้ไปรษณีย์ขนาดใหญ่ ซึ่งเขาก็มองเห็นว่าในพื้นที่ว่างของช่องนั้น มีผ้าที่ดูคล้ายกับเสื้อผ้าของมนุษย์ถูกพับวางอยู่เป็นระเบียบ

โชคดีที่เขาเกิดเป็นหมาที่มีเจ้าของ จึงเคยเห็นอะไรแบบนี้มาบ้าง หากเกิดเป็นสัตว์ป่า หรือสัตว์ทะเล คงยากจะเข้าใจกับสิ่งของชิ้นนี้ “เสื้อผ้านี่นา”

“เสื้อผ้าเหรอ”

“ในเมื่อร่างกายเป็นแบบนี้ คงต้องสวมเสื้อผ้าพวกนี้ไปก่อน” ผมคิดว่ามันคงเป็นสิ่งจำเป็น และคงดีกว่าหากปิดไส้กรอกของผมไว้ ไม่เปิดล่อตาล่อใจส้มส้มแบบนั้น

ไซแอนท์พอมองออกว่าแท่งยาว ๆ ด้านล่างใต้สะดือที่แมวน้อยสงสัย เป็นไส้กรอกแสนรักของเขา ที่เจ้าตัวมักจะเลียทำความสะอาดบ่อยครั้งเมื่อตอนอยู่ในร่างของหมา และเป็นสิ่งที่เขาหวงมากที่สุดในร่างกาย

“น่าจะใส่แบบนี้หรือเปล่านะ?”

“โอ๊ย ส้มใส่ไม่เป็น พี่ไซใส่ให้หน่อย...”

เธอมองเห็นไซแอนท์แล้วก็รู้สึกว่าเขาสวมใส่เสื้อผ้าได้เข้าท่าเข้าทาง คล้ายกันกับที่มนุษย์สวมใส่มากกว่าที่เธอทำอยู่ ปลอกขากางเกงสีขาวสวมอยู่คาคอ เสื้อก็ถูกห่มไม่เป็นทรง ปิดอยู่ที่ลำตัวช่วงล่าง

ต่างจากไซแอนท์ที่สวมกางเกงและเสื้อได้ถูกจุด หลังจากทดลองทำอยู่ไม่นานก็สวมใส่เสื้อผ้าเสร็จ นั่นอาจจะเพราะเขาพอจะมีภาพจำของเจ้านาย เมื่อครั้งที่เห็นว่าเธอสวมใส่เสื้อผ้าหรือแม้แต่ถอดมันออกขณะอยู่ภายในบ้าน

“ยกขาขึ้น”

“ขาไหน บนหรือล่าง ซ้ายหรือขวา”

“ขาล่าง ยกข้างซ้ายก่อน แล้วแหย่เข้ามาในรูนี้...” หมาใหญ่จับถ่างกางเกงรอให้น้องแมวแหย่ขาลงไปในช่องว่างที่เขาบอก

แม้เวลานั้นใบหน้าจะอยู่ใกล้จนมองเห็นของลับของเธอได้ชัดเจน แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกสนใจมัน อาจเพราะนั่นเป็นสิ่งที่ยังไม่คุ้นชิน หากเข้าใจความเป็นมนุษย์จริง ๆ ทั้งคู่คงรู้สึกเขินอายเมื่อต้องแก้ผ้าให้อีกฝ่ายเห็นเรือนร่างโป๊เปลือยเช่นนี้

“โอเค แบบนี้ใช่เลย”

“พี่ไซเก่งจัง ฉลาดหัวแหลม”

แมวน้อยเอ่ยชมพี่หมาใหญ่ ที่เขาสวมใส่เสื้อยืดสีขาวและกางเกงผ้าขาสั้นสีเข้าชุดให้เธอได้เหมือนอย่างคนไม่มีผิด ส่วนตัวเขาเองก็สวมเสื้อยืดสีดำ กางเกงขายาวสีดำปิดคลุมเรือนร่าง

และนี่คือชุดยูนิฟอร์มของสัตว์ที่อาศัยอยู่ที่นี่ เสื้อผ้าสีขาวจะบอกได้ว่าเป็นเพศเมีย เสื้อผ้าสีดำจะบอกได้ว่าเป็นเพศผู้ เพื่อให้แยกออกได้โดยง่าย

ซึ่งกางเกงที่ทั้งคู่สวมใส่ก็เหมือนว่าจะตัดมาเฉพาะรูปร่าง ราวกับรู้ว่าพวกเขาเป็นสัตว์ประเภทไหน นั่นก็เพราะมีช่องเล็ก ๆ สำหรับแหย่หางออกมาได้อย่างสบายตัว ไม่ต้องขดหางไว้ในกางเกงให้อึดอัด

“ว่าแต่ของพวกนี้ใครเอามาให้เรานะ?”

“นั่นสิ...หรือจะมีสัตว์ตัวอื่นอยู่ที่นี่อีก” ไซแอนท์คิดได้แบบนั้นก็เดินสำรวจห้องต่อ และเมื่อเปิดประตูบานหนึ่งออก ก็เห็นว่าภายในเป็นห้องน้ำที่เหมือนกับห้องน้ำคนในโลกมนุษย์ ทว่าประตูอีกบานกลับเปิดไม่ออก ไม่ว่าจะออกแรงมากแค่ไหน

“ทำไมประตูนี้เปิดไม่ออกนะ”

“หรือนี่จะเป็น...ประตูออกไปข้างนอก” ส้มส้มตั้งข้อสงสัยเมื่อเห็นว่าไซแอนท์พยายามเปิดประตูบานนี้อยู่นาน แต่ก็เปิดไม่ออก นั่นก็อาจจะเพราะว่ามันยังไม่ถึงเวลาที่สมควร

ประตูบานนี้จะเปิดออกได้ก็ต่อเมื่อเจ้าหน้าที่ประจำคอนโดพักวิญญาณสัตว์แห่งนี้เดินทางมาเพื่อแจ้งบางอย่าง กับสองผู้เข้าพักใหม่ ซึ่งเวลานั้นจะมาถึงในอีกสองวันข้างหน้า

และสองวันที่ว่านี้ ก็มียี่สิบสี่ชั่วโมงเท่ากันกับโลกมนุษย์ ซึ่งทั้งคู่จะไม่สามารถออกไปไหนได้ หากว่ายังไม่ได้รับคู่มือการใช้ชีวิตในสถานที่ใหม่แห่งนี้...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds