4. Part : กฎของผู้พักอาศัย

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : กฎของผู้พักอาศัย

--------------------------------------------------------------------------

“ส้มอยากออกไปจากที่นี่ ไม่ชอบอยู่ในนี้เลย พื้นที่น้อย ไม่มีที่วิ่งเล่น...” เธอเริ่มงอแงเมื่อถูกขังอยู่ในนี้หลายวันเข้า

“เราไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน อยู่ในนี้ปลอดภัยกว่านะ”

“แต่...”

“แต่อะไร ก็เห็นอยู่ว่าประตูมันเปิดไม่ออก ข้างนอกอาจจะมีอันตรายก็ได้”

“เฮ้อ แต่ส้มหิว”

“...” ก็จริง สามวันแล้วที่เราสองคนยังไม่ได้กินอะไร น่าแปลกที่ตายแล้วแต่ยังรู้สึกหิว ยังรู้สึกราวกับมีชีวิตอยู่

ติ๊งต่อง!

ชั้นที่สิบเก้า ด้านหน้าห้องพักหมายเลขห้องสี่สิบห้าตอนนี้ ถึงเวลาที่ประตูบานต้องสงสัยจะถูกเปิดออก เพื่อไขความลับบางอย่างของสถานที่แห่งนี้

แก๊ก! “สวัสดีครับผู้พักอาศัยใหม่”

“...” ใครกัน?

“...” ใคร?

สองพี่น้องหมาแมวกระโดดกอดคอกัน มองไปยังผู้บุกลุกที่เปิดประตูเข้ามาด้านในห้องด้วยความหวาดกลัวพร้อมทั้งยังสงสัย ผู้ชายที่อยู่ในชุดทักซิโด้สีดำ แต่มีหูสีส้มคล้ายกับหมาสายพันธุ์หนึ่ง

“ผมชื่อเจ้าหน้าที่บ๊อบ เป็นเจ้าหน้าที่คอนโดพักวิญญาณสัตว์แห่งนี้ ผมมีหน้าที่มาแจ้งให้พวกคุณทราบ และเตรียมรับมือในการเดินทางครั้งต่อไปครับ…”

“...”

“...”

“และผมก็ยังมีข่าวร้ายจะมาบอกให้พวกคุณทราบอีกด้วย นั่นคือ พวกคุณทั้งคู่ได้ตายจากโลกใบเก่าแล้ว และที่นี่คือ โลกหลังความตายของสัตว์อย่างเรา ๆ”

“เราตายกันแล้วจริง ๆ สินะ”

“...”

“ที่นี่คือ คอนโดพักวิญญาณสัตว์ คอนโดนี้มีทั้งหมด 200ชั้น แต่ละชั้นมี 50ห้อง ห้องทั้งหมดของที่นี่มี 10,000ห้อง หากเจ้าของห้องเก่าหมดอายุไข หรือย้ายออกจากคอนโดแห่งนี้ ห้องนั้นจะมีวิญญาณใหม่เข้ามาพักทันที ที่นี่จึงมีสัตว์พักเต็มทุกห้อง...” เจ้าหน้าที่เริ่มพูดไดอะล็อกเดิม ๆ ที่เขาพูดอยู่ประจำทุกวัน ให้กับผู้พักอาศัยใหม่ได้เข้าใจถึงสถานที่แห่งนี้

“ย้ายออก ย้ายไปไหน?” ส้มส้มถาม

“สัตว์ที่ย้ายออกจากคอนโดพักวิญญาณสัตว์แห่งนี้ มีจุดหมายเดียวกันคือ ไปใช้ชีวิตเป็นพลเมืองของดาวนี้อย่างสมบูรณ์ และมีชีวิตที่เป็นอมตะ”

“อมตะ หมายถึงไม่ตาย”

“ใช่แล้ว เราทุกตัวจะไม่เวียนว่ายตายเกิดอีก หากย้ายเข้าไปอยู่ในเขตพื้นที่สวรรค์สัตว์ แต่ถ้าเลือกที่จะไม่ย้ายออก และอยู่ที่นี่ไปจนหมดอายุไข พวกคุณจะต้องไปเกิดในโลกใบเก่าอีกครั้ง และจะได้เกิดเป็นมนุษย์ครับ”

“โลกใบเก่ามีเจ้านาย ส้มอยากไป”

“ถ้าไปเกิดเป็นมนุษย์ ผมกับส้มส้ม จะได้ไปอยู่ในที่เดียวกันหรือเปล่าครับ?”

“แน่นอน...ว่าไม่ครับ”

“…”

“…”

“สัตว์ทุกตัวจะไปเกิดตามบุญตามกรรมที่ทำไว้ พวกคุณสองตัวอาจจะต้องแยกกันไปเกิดตัวและทิศและทาง ที่สำคัญ ความทรงจำที่มีเกี่ยวกับชาติก่อนก็จะถูกลบเลือน หายไป ไม่มีเหลือ...”

“...เราสองตัวจะจำกันไม่ได้ ถ้าไปเกิดเป็นมนุษย์ แบบนั้นใช่ไหม?”

“ถูกต้องแล้ว พวกคุณอาจจะไม่มีทางได้เจอกันอีกเลยก็เป็นได้ โลกน่ะกว้างใหญ่มากนะ...แต่ก็เป็นเรื่องที่น่าท้าทายใช่ไหมล่ะ”

“แบบนั้นไม่ดี…” ไซแอนท์ส่ายหน้าไม่ถูกใจกับทางเลือกนั้น เพราะเขาเป็นห่วงกลัวว่าส้มส้มจะไปเกิดในที่ที่ลำบาก และกลัวว่าจะไม่ได้เจอน้องสาวต่างสายพันธุ์อีก

“มีทางเลือกอื่น ที่เราสองตัวจะไม่ต้องแยกกันไหมครับ”

“มีแน่นอนครับ การเป็นพลเมืองของที่นี่ไง อย่างผม…”

“...”

“นั่นคือการย้ายออกไปอยู่ในพื้นที่เขตสวรรค์สัตว์ เพื่อใช้ชีวิตอมตะที่นั่น แต่มีข้อแม้ว่าจะต้องจ่ายคนละ500แต้ม ถึงจะออกไปจากคอนโดได้ และต้องใช้แต้มบุญจ่ายซื้อบ้านพักด้วยนะครับ เพราะถ้าไม่อย่างนั้นออกจากที่นี่ไปก็จะไม่มีที่อยู่...นี่เป็นโบรชัวร์บ้านครับ ลองเอาไปดูนะ”

หน้าโบรชัวร์บ้าน...

หมู่บ้านสัตว์500แต้ม (ห้องแถว)

หมู่บ้านสัตว์1,000แต้ม (ทาวน์โฮม2ชั้น)

หมู่บ้านสัตว์2,000แต้ม (บ้านแฝด1ชั้น)

หมู่บ้านสัตว์3,000แต้ม (บ้านแฝด2ชั้น)

หมู่บ้านสัตว์4,000แต้ม (บ้านเดี่ยว1ชั้น)

หมู่บ้านสัตว์5,000แต้ม (บ้านเดี่ยว2ชั้น)

หมู่บ้านสัตว์10,000แต้ม (คฤหาสน์) **พิเศษ** แถมคนใช้ คนงานUnlimited / รถเก๋งสุดหรู1คัน Unlimited / รถตู้หรู1คัน Unlimited / บริการอาหารส่งถึงหน้าบ้านตลอด100ปีแรกที่ย้ายเข้าอยู่อาศัย

“...”

“ว้าว คฤหาสน์ หลังใหญ่ถูกใจเลย พื้นที่ต้องกว้างแน่ ๆ ส้มซื้อเลย”

“คุณส้มส้ม รสนิยมดีนะครับ คฤหาสน์ ราคาเพียงแค่ 10,000 แต้ม งั้นมาดูกันว่าคุณส้มส้มมีแต้มบุญติดตัวมาเท่าไหร่...” เขาเปิดดูแฟ้มประวัติของทั้งสองสัตว์

“...” แมวน้อยเบิกตาหูผึ่งตั้งใจฟัง อยากรู้ในสิ่งที่เจ้าหน้าที่บ๊อบพูดถึง

“แต้มบุญของคุณส้มส้มมี เอ่อ มี 10 แต้ม เวลาอายุไขเหลือ 510วัน แบบนี้ต่อให้ทำงานหามรุ่งหามค่ำ ก็ไม่น่าจะได้ออกจากคอนโดนี้นะครับ...”

“สิบเองเหรอ ทำไมน้อยจัง”

“นั่นก็เพราะ คุณส้มส้มชอบล่าสัตว์ ฆ่าชีวิต ทั้งจิ้งจก จิ้งเหลน แมงสาป หนู นก ผีเสื้อ แมลงแทบทุกชนิดที่ผ่านสายตา...”

“นั่นของเล่นส้มทั้งนั้น” แมวน้อยพูดด้วยสีหน้าที่ไม่มีสลด

“ก็เพราะแบบนั้น คุณส้มส้มเลยมีแต้มบุญแค่ 10แต้ม ไงล่ะครับ นี่ถ้าไม่มีแต้มบุญสักแต้ม ป่านนี้คงกลายไปเป็นสัตว์นรกแล้ว เฉียดฉิวจริง ๆ นะครับเนี่ย”

“สัตว์นรก งือ น่ากลัวจัง”

“ส่วนของคุณไซแอนท์ ว้าว แต้มบุญมีอยู่ 900 แต้ม และมีเวลาอายุไขเหลือ 1,080วัน”

ในโลกใบเก่า ไซแอนท์เป็นหมาที่น่ารักเลี้ยงง่าย ไม่ดื้ออย่างหมาสายพันธุ์เดียวกัน เป็นหมารักสันโดด ใช้ชีวิตเรียบง่าย ไม่ดื้อกับเจ้านาย ต่างจากส้มส้มที่ตรงกันข้ามทุกอย่าง แต้มบุญที่มีติดตัวจึงเยอะกว่าเธอมาก

ส่วนอายุไขนั้นก็นับเป็นจำนวนวันที่ทั้งคู่อาศัยอยู่ในโลกใบเก่า เคยอาศัยอยู่ที่โลกใบเก่านานเท่าไหร่ ก็จะได้อาศัยอยู่ที่นี่นานเท่านั้น

“...”

“แต้มบุญสามารถส่งให้กันได้ผ่านนาฬิกาที่ข้อมือนี้...” เขายื่นสิ่งที่ว่าให้ทั้งสองสัตว์ใส่ติดไว้ที่ข้อมือ เพื่อเช็คแต้มบุญและอายุไขของตัวเอง

“แต่ว่า...อายุไขนั้นไม่สามารถส่งให้กันได้ หากหมดแล้วก็คือหมดเวลา”

“แล้วถ้า...ต้องการแต้มบุญเพิ่มขึ้น ต้องทำยังไงครับ?”

“ต้องทำงานครับ ค่าแรงขั้นต่ำวันละ3แต้มบุญ (เทียบเท่ากับเงิน300บาท) อยู่ที่หน้าที่การงาน หรือแล้วแต่นายจ้างจะจ่ายแต้มบุญให้”

“ส้มไม่ชอบเลย...” แค่ได้ยินคำว่าทำงานเธอก็รู้สึกขี้เกียจอยากจะทิ้งตัวลงนอน ต่างจากไซแอนท์ที่สนใจอยากจะหางานทำเพื่อให้ได้แต้มบุญเพิ่ม

ทั้งสองตัวต้องหา 1000แต้ม เพื่อที่จะออกไปอยู่พื้นที่เขตสวรรค์สัตว์ด้วยกัน อีกทั้งยังต้องซื้อบ้านก่อนที่จะย้ายออกจากคอนโดแห่งนี้

นั่นหมายความว่าแต้มที่จะนำมาใช้จ่าย ต้องมีมากกว่า1,500ขึ้นไป ทว่าแต้มของทั้งสองพี่น้องรวมกัน มีเพียงแค่ 910แต้มเท่านั้น แต่อายุไขของส้มส้มที่เหลืออยู่น้อยกว่าคนพี่ ก็น่าจะเพียงพอต่อการหาแต้มบุญเพิ่ม

“นี่เป็นคู่มือการเป็นมนุษย์เบื้องต้นครับ ผมคิดว่าพวกคุณคงจะยังไม่ได้อาบน้ำกินข้าวกัน อ่านคู่มือนี้จบแล้ว พวกคุณจะรู้วิธีการเป็นมนุษย์เบื้องต้น และการใช้ปุ่มทุกปุ่มที่ผนังห้องตรงนั้น” เขาพูดพร้อมชี้ไปยังจุดที่ว่า

“...”

“...”

“สัตว์ทุกตัวไม่ว่าจะสายพันธุ์ไหน พวกเราจะมีความสามารถในการสื่อสาร อ่านออก เขียนได้ โดยไม่ต้องเรียนหนังสือเหมือนอย่างมนุษย์ ไม่มีการแบ่งแยกสายพันธุ์”

โครก~

“หิวจัง”

“อ้อ ถ้าต้องการอาหาร กดปุ่มนี้แจ้งกับพนักงานได้เลยนะครับ แล้วของที่สั่งจะถูกนำส่งมาที่ช่องนี้ ทั้งของกิน ของใช้ ฟรีแค่บางรายการเท่านั้นนะครับ ส่วนบางอย่างจะต้องใช้แต้มบุญจ่ายซื้อมา”

“ส้มอยากกินปลาแซลม่อน”

“ปลาแซลม่อน ถ้าจำไม่ผิดน่าจะต้องจ่ายสองแต้มบุญเลยนะครับ”

“อาหารฟรีมีใช่ไหมครับ?” ไซแอนท์ถามกับเจ้าหน้าที่บ๊อบ ถึงทางเลือกที่ดีกว่าการเสียแต้มบุญที่แสนมีค่า

“มีครับ อาหารฟรีมีให้ทุกวันจนกว่าจะสิ้นอายุไข เสื้อผ้าชุดใหม่ก็เช่นกัน...”

“ขอบคุณมากนะครับ ที่มาแนะนำพวกเรา”

“นี่คืองานของผม ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ...”

“งั้น...ผมจะไปหางานทำได้จากที่ไหนครับ”

“อ่านได้ในคู่มือนี้เลยครับ ในนี้มีบอกรายละเอียดทุกอย่างไว้ครบแล้ว...ผมต้องขอตัวไปทักทายผู้พักอาศัยใหม่ที่ห้องอื่นก่อน หวังว่าพวกคุณจะศึกษามันก่อนที่จะเปิดประตูบานนี้ออกไปทัวร์รอบคอนโดของเรา ผมขอตัวก่อน…”

เขาพูดจบก็เปิดประตูออกไป ปล่อยทิ้งหมาใหญ่กับแมวน้อยให้นั่งจ้องหน้ากันอยู่แบบนั้น เพราะเขาคิดว่าตัวเองได้ส่งต่อสิ่งสำคัญและจำเป็นกับทั้งสองสัตว์ให้กับพวกเขาเรียบร้อยแล้ว

พวกเขามีทางเลือกอยู่สองทาง คือจะไปเกิดเป็นมนุษย์ กลับเข้าสู่วงจรเวียนว่ายตายเกิด หรือจะย้ายออกจากคอนโดพักวิญญาณสัตว์แห่งนี้ เพื่อเข้าไปอยู่ในเขตพื้นที่สวรรค์สัตว์ และกลายเป็นพลเมืองของดาวสัตว์อย่างเต็มตัว เพื่อมีชีวิตอยู่ที่นี่ไปตลอดการ...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

sds