ลางบอกเหตุ

“หนู รีบอาบน้ำเตรียมตัวเถอะ เดี๋ยวพี่จะช่วยเก็บของพวกนี้ เสร็จแล้วค่อยไปเก็บของที่ห้องพี่ต่อ”

ธันวาไม่อยากปล่อยให้วรางคณาอยู่คนเดียว เขาไม่ไว้ใจใครเลย แปลกที่หญิงสาวไม่ได้มีอาการตื่นกลัวอะไรเลยสักอย่าง

“ได้ค่ะ งั้นรอวอยสักครู่นะคะ “หญิงสาวเตรียมเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำ

ธันวาเดินดูตามระเบียงห้อง ไม่มีทางที่จะมีคนขึ้นมาถึงบนนี้ได้ นอกจากโรยตัวลงมาจากหลังคา หรือไม่ก็ใช้บันไดปีนขึ้นมา เขาเชื่อว่าเป็นเป็นคนจริงๆ ไม่ใช่เงาจากต้นมะพร้าวหรอก เขาไม่อยากให้ครอบครัวของวรางคณา ย้ายมาที่นี่เลย ข่าวที่เขาได้รับฟังจากที่หัวหน้างานไม่ค่อยดีนัก คนงานทำงานไม่กี่วัน ก็เจอดี กลับนนทบุรีครั้งนี้เขาจะคุยกับคุณน้าวีรวรรณสักหน่อย

“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณ หน้าเครียดจัง” วรางคณาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว สังเกตว่าธันวานิ่งไป

“น้องวอยมาดูตรงนี้กับพี่หน่อย ลองดูว่าถ้าจะมีคนเข้ามาที่ห้องเรา เขาจะมาทางไหน”

วรางคณาเดินตามธันวาไปดู ฟังเขาอธิบาย เหตุผลต่างๆ เธอเริ่มเชื่อเขา มีเหตุผล แต่ก็ยังไม่ปักใจนัก ถ้าไม่มีเขาอยู่ด้วยเมื่อคืน เธอคงนอนไม่หลับแน่ๆ ที่หลับเพราะสบายใจว่าเขามีปืน และอยู่เป็นเพื่อนเธอ

“เดี๋ยวเราขนของไปไว้ที่ห้องพี่เลย เดี๋ยวค่อยคุยกัน”

“คุณคิดยังไงคะ กับเรื่องเมื่อคืน วอยว่าวอยเห็น ต้องเป็นคนแน่ๆ”

“เราคิดเหมือนกัน เมื่อคืนตอนที่น้องวอยหลับ พีมีความรู้สึกว่า มีคนคอยจ้องมองเราตลอดเวลา”

“พี่สั่งให้ช่างกับคนงานหยุดทำงานที่นี่ก่อนนะครับ “

“ทำไมเหรอคะ”

“น้องวอยจำวันแรกที่พี่ไปดูที่ได้ไหมครับ คืนแรกหัวหน้าคนงานฝันว่า มีคนรูปร่างสูงใหญ่มาก มากันหลายคน มาห้ามไม่ให้มายุ่งกับพื้นที่ตรงนั้น และคนงานเกือบสิบคน ฝันเหมือนกันหมดทุกคน แปลกไหม”

“เมื่อวาน ช่างขุดเจอกระดูกคนโบราณ ข้าวของเครื่องใช้สมัยโบราณ แต่พี่สั่งให้หยุดขุด พี่ขอปรึกษาหนูก่อนว่าจะทำยังไงต่อไป”

“พื้นที่ตรงนั้นมีแต่ต้นไม้ใหญ่ ป้าปิ่นบอกว่า ไม่เคยเพาะปลูกอะไรเลย ต้นไม้ที่มีก็คือ ตั้งแต่สมัยปู่กับย่าปลูกไว้ค่ะ “

“วอยขอไปดูก่อนได้ไหมคะ จริงๆ วอยตัดสินใจได้เลย แต่ขอปรึกษาแม่กับน้องก่อน หรือคุณว่ายังไงคะ”

“พีมีหลายอย่างที่อยากจะพูด แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ อยากให้หนูตัดสินใจเอง”

“งั้นเรารีบกลับบ้านกันเถอะค่ะ วอยคิดถึงแม่ ใจโหวงเหวงยังไงไม่รู้ มีความรู้สึกไม่เหมือนครั้งแรกที่มาเลย”

“เรากินข้าวเช้าที่โรงแรมก่อนนะครับ เที่ยงค่อยไปกินที่บ้าน หนูบอกแม่รึยัง”

“บอกแล้วค่ะ ว่าจะไปกินข้าวกลางวันที่บ้าน”

ธันวาและวรางคณา ช่วยกันขนสัมภาระไปไว้ที่รถ แล้วกลับเข้าไปกินข้าวเช้าในห้องอาหาร เขาเป็นคนจัดการเรื่องอาหารและเครื่องดื่มให้วรางคณาหมดทุกอย่าง เห็นว่าหญิงสาวเริ่มเครียด สังเกตได้จากอาการนั่งเหม่อและนิ่ง

“ไม่สบายใจเรื่องอะไร เล่าให้พี่ฟังได้เลยนะครับ”

วรางคณาเงยหน้ามองผู้ชายตรงหน้า หลายวันที่ได้อยู่กับเขา คนที่เธออยากหนี ไม่อยากยุ่งด้วย เพราะจำวันที่เจอกับเขาวันแรก กลายเป็นคนที่คอยให้กำลังใจ คอยดูแลเธอ คอยห่วงใย สองครั้งแล้วที่เธอกับเขาอยู่ร่วมห้องเดียวกัน เชื่อว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ “หญิงสาวยกมือไหว้เขาอย่างเต็มใจ

“ไม่เป็นไรหรอก รีบกินข้าวเถอะ จะได้รีบออกเดินทาง”

ระหว่างที่นั่งรถกลับบ้าน วรางคณาเล่าเรื่องความฝันให้ธันวาฟังอย่างละเอียด “วอยแปลกใจค่ะว่า ทุกอย่างเหมือนจริงมาก แล้วแม่ที่อยู่ในฝันก็เป็นแม่แหวน วอยเสียใจมาก ในฝัน วอยแต่งงานแล้ว สามีวอยเสียชีวิต ตื่นมาวอยยังสะอื้นอยู่เลยค่ะ”

“มันเป็นแค่ความฝัน หนูไม่ต้องคิดมากหรอก” ปากเขาก็พูดปลอบใจวรางคณา แต่ใจเขาก็อดคิดตามไม่ได้

“ไม่รู้เป็นไรค่ะ ช่วงนี้วอยไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองเลย ตั้งแต่คิดว่าจะย้ายมาอยู่ที่นี่ “

“รู้สึกยังไงบ้าง เล่าให้พี่ฟังได้ไหม ความรู้สึกก็ได้ เผื่อพี่แนะนำได้”

“ไว้ถึงบ้านวอยค่อยเล่าไหมคะ อยากให้แม่กับน้องได้ฟังด้วย” หญิงสาวหันไปยิ้มให้เขา

“ได้เลย กาแฟไหมครับ ข้างหน้ามี จะได้แวะ”

“หนูอยู่บนรถนะ เดี๋ยวพี่ลงไปซื้อให้”

“ไม่เอาค่ะ วอยไปด้วยดีกว่าค่ะ “

ท่าทางตื่นกลัวและหวาดระแวงของวรางคณา ทำให้ธันวาสงสัย เขาจอดรถหน้าร้านกาแฟ เดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้เธอ ระหว่างที่เดินไปร้านกาแฟ วรางคณาจับแขนของธันวา เหมือนยึดไว้เป็นที่พึ่ง วรางคณาเป็นอะไรไป หน้าตาก็ดูเลิ่กลัก

“หนู เป็นอะไร “ธันวาดึงแขนวรางคณาให้เข้ามาใกล้ๆ กลายเป็นเขาที่จูงมือหญิงสาวไปที่ร้านกาแฟ

“ไม่มีอะไรค่ะ แต่วอยไม่อยากอยู่คนเดียว วอยเห็นผู้ชายคนนั้นอีกแล้วค่ะ วอยว่าเขาตามเรามา”

วรางคณาเดินแทบจะตัวติดกับธันวา กลับมาที่รถ

“อยู่กับพี่ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น แล้วก็ใส่พระนี่ไว้ เป็นพระที่พี่นับถือ ศักดิ์สิทธิ์มากด้วย”

ธันวาถอดสร้อยพระของเขา สวมให้วรางคณา หญิงสาวยกมือไหว้ หลับตาอธิฐาน

“ห้ามถอดนะ เวลานอนก็ใ่ส่ไว้ ถอดแค่เวลาอาบน้ำ เดี๋ยวถึงบ้านแล้วพี่จะหา สร้อยที่เล็กกว่านี้ให้ ของพี่ใหญ่และหนักไป”

“ขอบคุณมากนะคะ “หญิงสาวยกมือไหว้เขาอีกครั้ง อุ่นใจดีขึ้นมาก

ธันวาวางมือไว้บนมือเรียวของวรางคณา เธอไม่ได้ดึงมือหนี ปล่อยให้เขากุมไว้แบบนั้น รู้สึกปลอดภัย หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดคุยกันอีกเลย วรางคณาหลับไปอีกจนได้ ธันวาปล่อยมือคนข้างๆ ให้เป็นอิสระ หญิงสาวนอนกอดอก หลับสนิท

สิ่งใดที่มองไม่เห็น ไม่ควรประมาท เขาไม่ควรปล่อยวรางคณาอยู่คนเดียว ถ้าเป็นไปได้ อยากขอร้องให้ทุกค นล้มเลิกความคิดที่มาอยู่ที่อยุธยาเสีย เขามีลางสังหรณ์ไม่ดีเลย และถ้าเกิดอะไรขึ้นกับวรางคณา เขาจะทำยังไง

ธันวาตั้งใจขับรถ อย่างระมัดระวัง เขาอยากถึงบ้านเร็วๆ สงสารคนข้างๆ นี่ถ้าเขาเปิดใจเข้าหาวรางคณา ครอบครัวของหญิงสาวคงไม่ขายที่ดิน และซื้อที่ดินที่อยุธยา พอได้มาใกล้ชิด วรางคณาไม่ได้เป็นคนก้าวร้าว เรื่องมาก อวดดี อย่างที่เขาคิดไว้เลย จริงๆ นิสัยน่ารักมาก เป็นคนตรง ไม่เรื่องมาก่เป็นผู้ใหญ่กว่าอายุ เขาเองที่ไม่เปิดใจ คิดแต่ว่าครอบครัวของวรางคณา จะเข้ามาตีสนิท บ้านเขาซึ่งมีฐานะมากกว่า สุดท้ายกลายเป็น เขาเองที่พยายามเข้าหาวรางคณา นึกแล้วก็ขำ ต้องรำคาญและรังเกียจเขาขนาดไหน ถึงกับต้องย้ายบ้านหนี คนบ้านนั้นจิตใจดีกันทุกคน โดยเฉพาะคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา

“หนู ถึงบ้านแล้วครับ ตื่นเถอะ “ธันวาสะกิดคนข้างๆ ที่หลับนิ่ง

“โห...นี่วอยหลับสนิทเลยนะคะเนี้ย สดชื่นมากเลยค่ะ ขอโทษนะคะที่ไม่ได้คุยเป็นเพื่อนเลย “

“ไม่เป็นไรครับ หนูรีบไปหาแม่เถอะ เดี๋ยวพี่ขนของลงเอง “

นางวีรวรรณออกมาเปิดประตูรั้ว ดีใจที่เห็นทั้งสองกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย

“สวัสดีค่ะแม่ คิดถึงแม่จังเลยค่ะ คิดถึงมาก “วรางคณาโผเข้ากอดนางวีรวรรณ

“แม่ก็คิดถึงหนุมาก เป็นห่วงมาก หิวไหมลูก”

“ไม่เท่าไหร่ค่ะแม่ วอยหลับมาตลอดทางเลยค่ะ”

“นี่สร้อยใครลูก “นางวีรวรรณสังเกตเห็นสร้อยพระที่ลูกสาวใส่

“ของคุณเขาค่ะแม่ ให้วอยใส่เมื่อตอนที่แวะซื้อกาแฟนี่เองค่ะ พอใส่ปุ๊ปวอยหลับเลยค่ะแม่ รู้สึกว่าปลอดภัย”

“เอาล่ะ ไว้เราค่อยคุยกันนะลูก แม่ว่าเราคงต้องคุยกันยาว “นางวีรวรรณสะดุดกับคำว่า ปลอดภัย ของลูกสาว

“ไปช่วยพี่เขาขนของเข้าบ้านเถอะลูก เห็นหน้าหนูวอย แม่ก็โล่งใจแล้วล่ะ”

“สวัสดีครับคุณน้า”

“ไหว้พระเถอะค่ะ น้าดีใจนะคะ ที่กลับมาด้วยกันอย่างปลอดภัย”

“เดี๋ยววอยไปดูความเรียบร้อยในห้องให้คุณก่อนนะคะ เผื่อต้องดูดฝุ่น “

“เดี๋ยวก่อนก็ได้ครับ หนู พี่ว่าจะไปดูช่างที่บ้านตึกสักหน่อย ไปด้วยกันไหมครับ”

วรางคณามองหน้านางวีรวรรณ เป็นเชิงขออนุญาต

“ไปเถอะลูก ไปเป็นเพื่อนพี่เขา “

ธันวากับวราคณา เดินข้ามไปฝั่งบ้านตึก ซึ่งตอนนี้โรงเก็บของสร้างเสร็จแล้ว ช่างทำงานเร็วมากๆ ทุกอย่างราบรื่น วรวิทย์ช่วยงานธันวาได้มาก เขาตั้งใจ และดูมีความสุขมาก ถึงแม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ

“วันมะรืนพี่จะให้ช่างทำลายตึกลงทั้งหมด พรุ่งนี้พี่จะให้ช่าง ไปล้อมผ้าใบรอบบ้านของหนูด้วย เราต้องย้ายไปพักที่โรงแรมกัน สักหนึ่งอาทิตย์ทุกอย่างก็คงเสร็จเรียบร้อย แล้วเราค่อยย้ายกลับมานอนบ้าน”

“ยังไงก็ได้ค่ะ วอยได้หมด ตามใจพี่เลย”

“หนูช่วยพี่ดูหน่อย ว่าจะต้องเสริมตรงไหนบ้าง นี่เป็นแบบบ้านที่พี่จะสร้าง” ธันวายื่นแบบบ้านเรือนไทยให้วรางคณาดู

“โห...นี่คุณจะสร้างบ้านเรือนไทยเหรอคะ ดีจังเลย สร้างแทนที่ตึกนี่เหรอคะ ทำไมหลังใหญ่จัง อยู่กี่คนคะเนี้ย”

ธันวาไม่ตอบ เขาเดินเลยไปที่โรงเก็บของ ปล่อยให้วรางคณาดูแบบบ้านเรือนไทยอยู่คนเดียว

เธอไม่รู้ว่าเขาก็ชอบบ้านเรือนไทยเหมือนกัน หลังใหญ่น่าดู มีตั้งสามห้องนอน คล้ายแบบที่เธอชอบ จริงๆ บ้านเรือนไทยก็คล้ายๆ กัน นี่ถ้าเธอยกบ้านป้าปิ่นมาไว้ที่นนทบุรีได้ ก็คงดี เริ่มคิดว่า เธอคิดผิดหรือคิดถูกกันแน่นะ ที่รีบด่วนซื้อที่ดินที่อยุธยา เรื่องช่างและคนงานฝันเหมือนกัน เรื่องขุดเจอโครงกระดูกและของเก่า ทำเอาหญิงสาว คิดหนัก ยอมรับว่าตัวเองใจร้อน พาลทำให้แม่กับน้องเห็นดีเห็นงามไปด้วย มีเรื่องราวหลายอย่าง ที่ทำให้เธอไม่อยากกลับไปอยุธยา เธออยากอยู่กับแม่สักพักก่อน ไว้ให้ใจเธอแข็งแรงกว่านี้ค่อยกลับไป

วรางคณานั่งดูแบบบ้าน สลับกับมองธันวา ที่เดินไปมาสั่งงาน คนงาน เธออยากย้อนเวลากลับไป สมัยที่ยังไม่รู้จักเขา ยอมรับว่าตอนนี้สับสนไปหมด ความคิดเธอสะดุด ตั้งแต่วันที่ไปดูบ้านกับป้าปิ่น วันที่เธอรับหีบบรรพบุรุษจากป้าปิ่น ถ้าไม่มีธันวา คอยอยู่ข้างๆ เธอคงขวัญกระเจิงแน่ๆ เขาก็ไม่ได้เลวร้ายหรอก

“เป็นยังไงบ้าง ชอบไหมแบบนี้ “

“ชอบค่ะ สวยมากแน่ๆ เลย วอยเพิ่งรู้ว่าคุณชอบบ้านเรือนไทยเหมือนกัน ได้ช่างแล้วเหรอคะ”

“ครับ พี่ติดต่อแล้ว ช่างที่อยุธยานั่นแหละ ต้นเดือนหน้าคงจะเริ่มลงมือสร้างได้”

“ที่ทั้งหมดนี้มีสิบไร่ ไม่รวมของหนู พี่กันเป็นพื้นที่สร้างบ้าน สามไร่ เหลืออีกเจ็ดไร่ จะทำเป็นสวนผักส่งโรงแรมเหมือนเดิม ส่วนบ้านหนู พี่จะคงไว้เหมือนเดิม หรือหนูอยากได้บ้านเรือนไทยอีกสักหลัง เอาไหม พี่สร้างให้ “

ธันวาวางมือลงบนเรือนผมของวรางคณาแล้วลูบเบาๆ เขาทำเหมือนเธอเป็นเด็กๆ นั่นทำให้หญิงสาวหันหน้ามองเขาตรงๆ ไม่เข้าใจกับสิ่งที่เขาจะสื่อ

“ไม่ต้องสงสัยหรอก เดี๋ยวเราค่อยคุยกันเย็นนี้นะ ไปกลับบ้านกัน พี่สั่งงานหมดแล้ว ว่านทำงานได้ดีมาก ถ้าว่านตกลงมาทำงานกับพี่คงจะดี หรือหนูว่ายังไง ว่านฝีมือดี “

“หมายถึงงานเหรอคะ “

“ครับ ใช่ น้องทำงานดีมาก พูดดีด้วย ช่างกับคนงานเขาชมมา”

“ดีจังค่ะ “หญิงสาวหันไปยิ้มกับเขา โลกของธันวาสดใสขึ้นมาทันที เพราะรอยยิ้มของวรางคณา

“คุณยิ้มอะไรคะ มีอะไรหรือเปล่า “

“มีความสุขครับ”

วรางคณาเงียบ ความสุขของเขา ไม่ใช่ของเธอ

“เรากลับบ้านกันเถอะครับ สักหน่อยว่านคงกลับมา เผื่อคุณน้ามีอะไรให้ช่วย”

“กลับมาแล้วค่ะแม่ มีอะไรให้วอยช่วยไหมคะ”

“ไม่เป็นไรลูก แม่ทำเสร็จหมดแล้ว หนูวอยไปดูห้องให้พี่เขาหน่อยล่ะกัน ตั้งแต่ไปกัน แม่ยังไม่ได้ทำความสะอาดเลย”

“ได้ค่ะแม่ เดี๋ยววอยจัดการเองค่ะ”

วรางคณาผละไปทำความสะอาดห้องที่ธันวานอน เธอจัดการดูดฝุ่น เปลี่ยนเครื่องนอนทั้งหมด ไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย เข้าห้องของตัวเอง ทำความสะอาด หญิงสาวเพิ่งมีความรู้สึกว่า บ้านหลังนี้อบอุ่นแหลือเกิน ดีใจที่ได้กลับมา ความรู้สึกไม่เหมือนกับที่อยู่บ้านป้าปิ่น หญิงสาวคลำสร้อยพระที่คอ ธันวาบอกเธอว่าอย่าถอด เว้นแต่ตอนอาบน้ำ เวลานอนก็ต้องใส่ไว้ นึกขอบคุณเขา เพราะสร้อยพระและตัวเขา ทำให้เธออบอุ่น และรู้สึกปลอดภัย

“ว่านมาแล้วเหรอลูก จะอาบน้ำก่อนไหม หรือจะกินข้าวก่อน”

“ขออาบน้ำก่อนดีกว่าครับแม่ พี่วอยมาแบบนี้ต้องฉลอง ดีใจจังเลยครับ”

“พี่ธันวา สวัสดีครับ “

“พี่วอย ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับ เหมือนพี่วอยไปนานมาก แม่ห่วงพี่มากรู้ไหม ว่านก็ห่วง ไม่อยากให้พี่วอยไปอีกเลย”

“อ้าวว่าน ได้ไง ยังไงเราก็ต้องย้ายไปอยู่ที่โน้นอยู่แล้ว ทำให้ชิน”

“ไม่ชินหรอกครับพี่วอย ว่านไม่อยากไปแล้ว”

“ว่าไงนะว่าน คิดแบบนั้นเหรอ”

“จริงนะพี่วอย เดี๋ยวว่านอาบน้ำก่อนดีว่า ว่านอยากคุย น่าจะยาวครับ”

ทุกคนพร้อมกันที่โต๊ะอาหาร นางวีรวรรณนั่งหัวโต๊ะ ขวามือเป็นธันวา วรางคณานั่งฝั่งซ้าย วรวิทย์นั่งติดกันกับพี่สาว

“วันนี้แม่เตรียมของโปรดของทุกคน ไว้ เยอะแยะเลย กินกันให้เต็มที่นะลูก “

“ดีจังเลยค่ะแม่ ไม่มีที่ไหนอบอุ่นเท่าบ้านเราแล้วนะคะ กลับมาบ้านแล้วไม่อยากไปไหนเลย”

“นั่นแหละลูก กินให้เต็มที่เลย บ้านเรามีความสุขที่สุดแล้ว “

“แม่ครับ พี่วอย เรามีความจำเป็นที่จะต้องไปอยู่อยุธยาขนาดไหนครับ”

นางวีรวรรณ และวรางคณาหันมามองหน้ากันทันที

“ยังไงเหรอว่าน พูดให้พี่ฟังหน่อย ทำไมคิดแบบนี้”

“พี่วอย ว่านเพิ่งมารู้ความต้องการและใจตัวเอง ว่าไม่อยากจากที่นี่ไปเลย ไม่อยากไปอยู่อยุธยา ว่านว่าที่บ้านเราก็มีความสุขดี ใจว่านไม่อยากไปเลย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว เพราะเราขายที่นี่แล้ว ที่โน้นก็ซื้อไว้แล้วด้วย ว่านแค่อยากบอกว่าไม่อยากไป มันมีความรู้สึกว่า ห่วงพี่วอยกับแม่ ว่านอธิบายไม่ถูกเลยครับ รู้แต่ว่าไม่อยากให้พี่วอยไปอยู่ที่โน้น ว่านว่ามันไม่ปลอดภัย มันจะมีเรื่องที่ทำให้พี่วอย ทุกข์ใจ”

วรางคณามองหน้านางวีรวรรณและธันวา เผลอยกมือคลำสร้อยพระที่ใส่ไว้

“หนูวอย แม่คิดเหมือนน้อง ถ้าแม่จะขอร้องหนูวอย ให้อยู่ที่บ้านเรานี่เหมือนเดิม เราจะอยู่กันเหมือนเดิม หนูจะว่ายังไงลูก”

“ทำไมเหรอคะแม่ มีอะไรหรือเปล่าคะ วรางคณาตกใจไม่น้อย ที่แม่กับน้อง เปลี่ยนใจ”

“แม่ถามหนูวอยก่อน ว่าคิดยังไง ถ้าน้องกับแม่คิดเหมือนกัน “

“แม่คะ แต่เราจ่ายเงินหมดแล้วนะคะ แม่ไม่เสียดายเหรอคะ”

“ไม่เสียดาย ชีวิตลูกมีค่ากว่าเงินทอง”

“แม่แหวน มีอะไรหรือเปล่าคะ “

“ตอบแม่มาก่อน หนูวอยจะทำยังไง ถ้าแม่กับน้องไม่ไป”

“วอยไม่มีปัญหาค่ะแม่ แม่กับน้องไม่อยากไป วอยก็ไม่ไป แต่วอยอยากขอแม่อีกอย่างได้ไหมคะ ว่านด้วย”

“ขออะไรลูก “นางวีรวรรณมีสีหน้าผ่อนคลาย เมื่อได้ยินคำตอบจากลูกสาว

“วอยอยากบริจาคที่ดินที่อยุธยา ให้กับกรมศิลปากร หรือไม่ก็ถวายวัดค่ะ”

“ตามนั้นเลยลูก ทำได้เลย แต่แม่ไม่ให้หนูวอยไปที่นั่นอีกแล้วนะลูก ให้ใครก็ได้ทำแทนได้เลย “

ทุกคนถอนหายใจพร้อมกัน รวมถึงธันวาด้วย เขาชอบคนบ้านนี้ มีอะไรก็คุยกันตรงๆ ใจใหญ่ จริงใจ ดีก็บอกว่าดี ไม่ดีก็บอกไม่ดี ไม่ร่ำไร

“แม่อยากฟังเรื่องทุกอย่างที่หนูเจอที่อยุธยา ไม่ว่าจะเป็นความฝัน หรือความจริง “

วรางคณามองหน้าธันวา อย่างสงสัย แม่รู้อะไรมา แม่ไม่เสียดายเงิน ที่ซื้อที่ดินเลย ต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่ๆ ถึงตัดสินใจ ไม่ย้ายไปอยู่พระนครศรีอยุธยา แม่กลัวอะไรกันแน่นะ เธอเพิ่งนึกได้ว่า แม่ไม่เคยอยากไปดูที่ดินที่อยุธยาเลย ทั้งๆ ที่แม่สนิทกับป้าปิ่นมาก