แชร์

ตอนที่19

ผู้เขียน: monsita
last update วันที่เผยแพร่: 2025-06-27 09:44:39

ปรินหันไปมองหน้าแคทที่นั่งเงียบมาในรถ

“พี่นึกว่าเราจะหวงเพื่อนซะอีก”ปรินพูด

แคทมองไปข้างหน้า

“ไม่ได้หวงเพื่อนแต่ห่วงต่างหากค่ะ แล้วที่ยอมปล่อยให้ไปเพราะแคทคิดว่ามองคนไม่ผิด หรือพี่ปรินคิดว่าไงคะ”แคทย้อนถามปริน

“เอกชอบมายด์จริงๆและพี่ก็บอกได้เลยว่าเอกจะไม่ทำให้มายด์เสียใจแน่นอน”ปรินตอบ

แคทหันมามองหน้าคนพูดแล้วอมยิ้ม

“เป็นอย่างนั้นได้ก็ดีค่ะ เพราะถ้าพี่เอกหรือพี่ชยาทำให้เพื่อนแคทต้องเสียใจ รับรองว่าแคทจะไม่มีวันให้คนที่ทำได้มีความสุขแน่นอน”แคทบอกเสียงเรียบๆ

ปรินได้ยินจึงหันมามองทันได้เห็นแววตาที่เย็บเฉียบแม้จะแค่แว๊บเดียวแต่ก็ทำให้เขารู้ว่าเธอพูดจริงและทำจริง

ปรินกระแอมก่อนจะพูดเล่นๆ

“ดุ จริงๆนะเรา อย่างนี้ใครมาเป็นแฟนเรานี่คงต้องอยู่ในโอวาศสินะ”

คราวนี้แคทถึงกับขำ

“ก็ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่มีอะไรบอกกันตรงๆไม่ปิดบังกัน จะรักหรือจะเลิกก็บอกไม่ใช่อ้ำๆอึ้งๆหรือไปแอบๆทำ ก็แค่นั้น”แคทพูดด้วยท่าทีสบายๆ

“ได้ยินมาว่าเราไม่เคยคบกับใครเป็นแฟนเลยเหรอ ขอโทษนะที่พี่ถามก็แค่อยากรู้ถ้าไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็นไร”ปรินเริ่มถามในสิ่งที่เขาอยากรู้

แคทยังคงมองไปข้างหน้า

“ก็อย่างที่แคทเคยพูดไปแล้วว่าถ้ามันไม่ใช่ให้ทำยังไงมันก็ไม่ใช่ หลายคนที่เข้ามาจีบแคทส่วนใหญ่ ก็คงเป็นเพราะรูปร่างหน้าตาที่เขามองกันว่าสวยแต่แคทไม่เห็นว่ามันจะสวยตรงไหน ไม่มีใครรู้ว่าจริงๆแล้วนิสัยแคทเป็นยังไง จะคบกันได้มั้ย ดูกันแค่ฉาบฉวย แคทก็เลยไม่ค่อยชอบเวลามีคนมาบอกรักทั้งๆที่บางทียังไม่เคยคุยกันเลยด้วยซ้ำ”แคทพูดจากความรู้สึกจริงๆ

“เราก็เลยไม่เปิดใจให้ใครเลยเหรอ ใจร้ายนะ”ปรินพูด

“การที่แคทบอกปฎิเสธเพราะอยากให้เขาไปเริ่มต้นกับคนอื่นดีกว่าต้องมาจมปลักอยู่กับคนที่ไม่มีวันจะรักเขาได้ อีกอย่างแคทเห็นเพื่อนหลายคนมีแฟนคบกันไม่กี่วัน ไม่กี่เดือนแล้วก็เลิกกัน ถ้าคบกันแล้วต้องเป็นอย่างนั้นสู้ไม่มีดีกว่า สบายใจด้วยนะแคทว่า”แคทบอก

ปรินฟังแคทพูดความรู้สึกออกมาแล้วเขาจึงคิดว่าแคทมีความคิดที่คล้ายกับเขามาก ส่วนเรื่องที่เธอบอกว่าตัวเองไม่สวย ถ้าอย่างนี้ไม่สวยงั้นคงหาใครสวยไม่ได้แล้วมั้งบนโลกนี้

ในที่สุดก็มาถึงร้านหนังสือ ต่างคนต่างก็เดินหาหนังสือ หนุ่มๆต่างก็เดินตามคนที่ตัวเองชอบ

“หาหนังสืออะไรล่ะ เดี๋ยวพี่ช่วยหา”ปรินถาม

“ไม่รบกวนพี่ปรินหรอกค่ะ พี่ปรินหาที่อยากอ่านเถอะ”แคทพูดทั้งๆที่ยังก้มดูหนังสืออยู่

“ให้พี่ช่วยเถอะนะ”ปรินพูดอีก

แคทมองหน้าปริน ทำไมวันนี้เขาพูดแปลกๆแต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไร เขาคงอยากช่วยจริงๆ

“หาหนังสือที่สอนเกี่ยวกับการตกแต่งภายในค่ะ”แคทบอก

ปรินมองหน้าแคทงงๆ

“เราเรียนเลขาเอกภาษาต่างประเทศไม่ใช่เหรอ ทำไมหาหนังสือเกี่ยวกับสถาปัตฯล่ะ”ปรินถาม

“จริงๆแล้วแคทอยากเรียนสถาปัตฯแต่พ่อไม่ยอม พ่อบอกว่าคณะนี้มีแต่ผู้ชายเรียน ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ไม่ยอม ก็เลยต้องมาเรียนเลขานี่ล่ะค่ะ และก็หาหนังสือไปศึกษาเอาเอง”แคทพูดยิ้มๆ

ปรินมองแคทแบบทึ่งๆ

“ที่บ้านพี่มีหนังสือเรียนเกี่ยวกับสถาปัตฯตั้งมากไว้พี่จะเอามาให้ก็แล้วกันนะ”ปรินบอก

“ขอบคุณล่วงหน้านะคะ”แคทหันมาบอก

ปรินคิดว่านี่เขามีเรื่องไว้คุยกับเธอได้อีกเรื่องแล้วสินะ ปรินเองเรียนจบปริญญาตรีและโทคณะสถาปัตฯจากเมืองไทยกับอเมริกาเพราะบริษัทของเขาทำงานเกี่ยวกับการตกแต่งภายใน โดยรับงานทั้งในและนอกประเทศ

ในที่สุดก็ใกล้จะสอบเทอมแรกแล้ว ปรางจึงชวนแคทกับมายด์ไปติวกันที่บ้านของปรางในวันเสาร์ โดยให้แคทกับมายด์ไปค้างที่บ้านปราง 1คืน

แคทกับมายด์เคยมาเที่ยวค้างที่บ้านปรางบ่อยๆตอนที่เรียนกวดวิชาจึงรู้จักและคุ้นเคยกับทุกคนในบ้านปรางเป็นอย่างดี แต่ในตอนนั้นปรินไปเรียนที่อเมริกาจึงไม่ได้เจอกัน ตอนแรกปรางจะไปรับแคทกับมายด์เองแต่ทั้งคู่บอกว่ามาเองได้และไม่ยอมให้ไปรับ

แคทกับมายด์มาถึงบ้านปรางตอนสายของวันเสาร์ พอลงจากแท็กซี่ก็กดกริ่งหน้าประตู คนสวนเห็นจำแคทกับมายด์ได้ก็เลยมาเปิดประตูให้

แคทกับมายด์เดินเข้ามาเรื่อยๆผ่านสวนหย่อมข้างทางมีดอกไม้และต้นไม้ปลูกอยู่เรียงราย มีการตกแต่งสวนเป็นอย่างดีตามแบบสวนคนรวยทั่วไป

เมื่อแคทกับมายเดินเข้าไปในบ้านเห็นปรางนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขกกับแม่ ปรางหันมาเห็นรีบเดินมาหา

“มาถึงแล้ว ทำไมไม่โทรบอกล่ะ จะได้ออกไปรับ”ปรางบอก

แคทกันมายด์หันไปยกมือไหว้แม่ที่กำลังเดินมาหาพวกเธอ

“สวัสดีค่ะแม่”สองสาวพูดพร้อมกัน

แม่ยกมือรับไหว้ แล้วเดินมากอดแคทกับมายด์

“ทำไมไม่ให้ไปรับล่ะลูก ลำบากนั่งแท็กซี่มาอันตรายด้วย สมัยนี้ไว้ใจไม่ค่อยได้”แม่บอก

“มันเป็นตอนกลางวันและอีกอย่างมากันสองคนด้วยค่ะแม่”มายด์พูด

แม่หันไปมองแคท

“แล้วแคทล่ะ ขาหายดีแล้วเหรอลูก ปรางมาเล่าให้แม่ฟังว่าหนูไปเล่นบาสกับผู้ชาย เล่นเก่งกว่าผู้ชายอีก”แม่ถาม

แคทมองปรางทันทีพร้อมทำตาดุ

“หายดีแล้วค่ะ ก็แค่ออกกำลังกายนิดหน่อยค่ะ” แคทบอกกับแม่

“งั้นก็ไปติวกันเถอะ ไปที่เฉลียงข้างบ้านก็ได้ เดี๋ยวแม่ให้เด็กเอาของว่างไปให้”แม่บอกกับสามสาว

“ต้องรบกวนแม่อีกแล้วค่ะ”มายด์พูด

“ไม่เป็นไรลูก ดีซะอีกแม่จะได้ไม่เหงา”แม่บอกพร้อมกับเอามือลูบหัวแคทกับมายด์

ตกเย็นปรินกับพ่อกลับมาจากทำงาน ปรินรู้อยู่แล้วว่าแคทกับมายด์จะมาติวและนอนค้างที่บ้านเขา พอเดินเข้ามาในบ้านเขาไม่เห็นใครก็เลยยืนมองหา แม่เดินเข้ามาหาปรินแล้วชี้มือไปที่เฉลียงข้างบ้าน ส่วนพ่อเดินไปนั่งที่โซฟาห้องรับแขกโดยมีแม่เดินตามไป

ปรินเดินไปที่เฉลียงเห็นสามสาวกำลังนั่งติวกันอยู่ ปรางกับมายด์ทำหน้าตายุ่งเหยิง ส่วนแคทไม่แสดงท่าทีอะไรเหมือนเดิม เขาเดินเข้าไป

แคทเงยหน้าขึ้นจากชีทในมือแล้วยกมือไหว้

“พี่ปริน สวัสดีค่ะ”แคททักทายเขา

มายด์กับปรางจึงหันตามมา

มายด์ยกมือไหว้ปรินด้วยเช่นกัน

ปรินรับไหว้แล้วเอามือจับหัวปราง

“ท าไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะเรา”ปรินถาม

ปรางเงยหน้ามองพี่

“โอ้ย!ก็มันยากแถมยังมากจะอ่านไม่ไหวแล้วเนี่ย”ปรางบ่น

“ใช่ค่ะ ถ้ารู้ว่ามันจะยากขนาดนี้ไม่ตามยายแคทมาด้วยหรอก”มายด์สนับสนุนคำพูดของปราง

แคทมองเพื่อนๆ

“อ้าว ทำไมมาโทษกันล่ะจ๊ะ ไม่ได้บังคับเสียหน่อย”แคทว่าเพื่อนแล้ววางชีทในมือลง

ปรินหยิบชีทที่แคทวางมาดู เขาอ่านข้อความในชีท

“อันนี้ก็สอบด้วยเหรอ”ปรินถาม เพราะที่เขาอ่านมันเป็นเรื่องหลักการตกแต่งภายในขั้นสูง

“มันไม่ได้ใช้ในการสอบหรอกค่ะนั่นน่ะ แคทไม่ต้องอ่านหนังสือก็ผ่านอยู่แล้ว”ปรางพูด

“ใช่ค่ะ แคทไม่เคยอ่านหนังสือก่อนสอบแต่ก็ได้ท๊อปตลอดตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ”มายด์อธิบายให้ปรินฟัง

“ที่แคทมานี่ก็เพราะมาติวให้ปรางกับมายด์ต่างหาก”ปรางเสริมต่อ

“แล้วนี่แคทศึกษาเรื่องการตกแต่งภายในถึงระดับนึ้แล้วเหรอ”ปรินหันไปถามแคทบ้าง

เพราะที่เขาอ่านมันเป็นการเรียนในระดับปริญญาโทแล้วนะ

“ค่ะ ก็อ่านทำความเข้าใจไปเรื่อยๆ มันไม่ได้มีการสอบวัดผลอะไรเหมือนคนที่เรียน แคทก็เลยเอาเท่าที่ตัวเองเข้าใจแค่นั้น”แคทบอก

“พี่ว่าไม่ใช่แค่อ่านผ่านๆมั้ง เพราะถ้าไม่ศึกษาจริงจัง ให้อ่านยังไงก็ไม่เข้าใจหรอก นี่มันเป็นของนักศึกษาป.โทเลยนะ”ปรินพูด

“พี่ปรินไม่ต้องแปลกใจหรอกค่ะ แคทศึกษาเกี่ยวกับวิชาของสถาปัตฯตั้งแต่เรียนม.ปลายเทอมแรกแล้ว ความรู้ในหัวก็คงจะมากพอกับคนเรียนป.โทนั่นแหละ” มายด์บอก

“ไม่ได้ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ ก็แค่ชอบแล้วอีกอย่างจะได้มีอะไรไว้อ่านตอนที่ติวให้เธอสองคนไง”แคทพูดแล้วยิ้มที่เห็นเพื่อนทำท่าหมดแรง

“ถ้าชอบอ่านที่ห้องหนังสือของพี่มีหนังสือที่พี่เรียนตอนป.โทหลายเล่ม แคทก็เอาไปอ่านได้นะ”ปรินบอกกับแคท

“ขอบคุณค่ะ งั้นพรุ่งนี้ขอเข้าไปหาดูนะคะ”แคทบอกตาเป็นประกาย

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • รักนะยายจอมแก่น   ตอนที่206

    วันนี้เป็นวันครบรอบวันแต่งงานปีที่5ของปรินกับแคท ปรินอยากจะเซอไพร์สเธอจึงโทรไปจองโต๊ะที่ร้านอาหารบนดาดฟ้าเพื่อจะฉลองกับเธอสองคน ตอนบ่ายปรินพาแคทกลับบ้านก่อนเวลา เขาบอกให้เธอแต่งตัวเพราะจะพาไปที่แห่งหนึ่ง แคทลืมไปแล้วว่าวันนี้เป็นวันครบรอบวันแต่งงาน เธอจึงงงๆที่วันนี้เขาพาเธอกลับบ้านเร็วแล้วยังบอกว่าให้แต่งตัวจะพาไปไหนสักที่ เมื่อแคทแต่งตัวเสร็จ เธอเดินลงก็เห็นว่าปรินรออยู่แล้ว เขาพาเธอไปที่รถแล้วเอาผ้ามาปิดตาของเธอ "พี่ปรินจะทำอะไรคะเนี่ย..ปิดตาแคททำไมคะ" "พี่จะพาไปที่แห่งหนึ่ง แต่ต้องปิดตาก่อนจะได้ตื่นเต้นไงคับ" "เล่นเป็นเด็กเลยนะคะ" "ห้ามแกะออกนะคับ นั่งเฉยๆถ้าถึงที่แล้วพี่จะเปิดตาออกให้" "ค่ะ..ก็ได้" ปรินขับรถไปเรื่อยๆจนถึงโรงแรมที่เขาจองโต๊ะไว้ เขาลงไปเปิดประตูและก้มลงอุ้มเธอพาไปที่ลิฟต์ เขากดขึ้นไปชั้นบนสุด เมื่อลิพต์เปิดปรินก็อุ้มแคทไปนั่งเก้าอี้ที่ทางร้านได้จัดเตรียมไว้ เขาเอาผ้าที่ปิดตาของแคทออก "ลืมตาได้แล้วคับ"ปรินบอก แคทค่อยๆลืมตาขึ้น เธอมองไปข้างหน้าและมองไปรอบๆแล้วยิ้มออกมา รอบตัวเธอมีซุ้มดอกไม้เต็มไปหมด แถมมีเทียนหอมแท่งเล็กๆที่ถูกจุดแล้ววางไว้จนทั่วแทนการเ

  • รักนะยายจอมแก่น   ตอนที่205

    หลังจากนั้นทั้งคู่ก็นอนกอดกัน โดยปรินให้แคทซบไปที่หน้าอกของเขา แล้วก็กอดเธอไว้อย่างแน่น "พี่กลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้ทำแบบนี้กับเราอีกแล้ว" "แคทก็กลัวค่ะ...กลัวว่าจะไม่ได้นอนกอดพี่ปรินอย่างนี้อีก" "ผ่านเหตุการณ์นี้มาได้..ทำให้พี่รู้ว่า เวลาของพวกเราไม่รู้ว่าจะหมดลงเมื่อไหร่ เพราะฉะนั้นเราต้องดูแลรักษาคนที่รักไว้ให้ดีๆ อย่าปล่อยเวลาให้เสียไปเปล่าๆโดยที่ไม่ได้มีความสุขด้วยกันเลย" "ใช่ค่ะ..แต่จริงๆแล้วพี่ปรินกับแคทก็อยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลาเลยนะคะ" "ใช่คับ..แต่พี่ว่าจะเพิ่มเวลาของเราให้มากขึ้นอีกหน่อยนะ" "เวลาของเรา? เวลาอะไรคะ" "ก็...เวลาที่เราจะเป็นของกันและกันไงคับ" "บ้า..พี่ปรินอ่ะ...ไม่คุยด้วยแล้วค่ะ" "งั้น..ทำอย่างอื่นแทนนะคับ" "ว้าย!พี่ปริน..ไม่เอา...พอแล้ว..อือ..อือ" ปรินก้มไปจูบปิดปากแคท แล้วทุกอย่างก็เริ่มต้นและจบลงเหมือนเดิมอีกครั้ง แคทกับปรินเดินทางกลับมาจากออสเตรเลียแล้ว เปรมพอเห็นแคทกับปรินกลับมาก็วิ่งเข้าไปกอดทั้งคู่ "น้องเปรมคิดถึงพ่อปรินกับแม่แคทที่สุดเลยคับ" "แม่กับพ่อก็คิดถึงน้องเปรมนะคับ"แคทพูด "แล้วแม่แคทหายหรือยังคับ" "แม่หายแล้วคับ แล้วน้องเปรมดื้อกับค

  • รักนะยายจอมแก่น   ตอนที่204

    "พี่ปรินคะ..ไม่งอนนะคะ แคทอยู่ก็ได้ค่ะ"แคทจับมือของเขา ตอนนี้แคทนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง ส่วนปรินยืนอยู่ข้างๆเตียง "พี่ไม่ได้งอน ถ้าเราไม่อยากอยู่พี่ก็ไม่บังคับหรอก"ปรินพูด น้ำเสียงน้อยใจนิดๆ "อยากสิคะ แคทแค่หวงลูกกับงานน่ะค่ะ ขอโทษนะคะ"แคทบอก "เราอ่ะ ห่วงทุกอย่างแต่ไม่เห็นจะห่วงพี่เลย พี่แค่อยากอยู่กับเราสองคนต่ออีกหน่อยเท่านั้น"ปรินยังหน้าบึ้ง "ห่วงสิคะ แคทห่วงพี่ปรินที่สุด นะคะ นะนะเลิกงอน เลิกน้อยใจนะ"แคทพูด "เราห่วงพี่จริงๆนะ หรือแค่พูดให้พี่ดีใจเล่นๆ"ปรินถาม เขาเลิกงอนเธอแล้วแต่แค่อยากแกล้งเธอดูบ้าง "แคทพูดจริงๆค่ะ...ทำยังไงพี่ปรินถึงจะเชื่อล่ะคะ"แคทพูด "งั้นก็ต้องพิสูจน์"ปรินบอก "พิสูจน์ยังไงคะ"แคทถาม "อย่างนี้ไงคับ" ปรินก้มลงมาจูบโดยที่แคทไม่ทันตั้งตัว เขาใช้มือข้างหนึ่งดันหัวเธอไว้ แล้วจูบเธอด้วยความรู้สึกรักใคร่ เขาเอาลิ้นเข้าไปหยอกล้อกับลิ้นของเธอ แล้วก็ไล้ริมฝีปากไปที่แก้ม ตา ใบหูและลงมาที่ซอกคอขาว เขาไซร้คอจนแคทร้องครางออกมาเบาๆ แล้วเขาก็วนขึ้นไปจูบที่ปากเธออีกครั้ง "พี่หายงอนเราแล้วล่ะ"ปรินยิ้ม "ไม่ต้องมายิ้มเลย ขี้โกงตลอดอ่ะ"แคทอายหน้าแดง "พี่ก็โกงกับเราคน

  • รักนะยายจอมแก่น   ตอนที่203

    "หมอให้อยู่รอดูอาการอีก2-3วัน ถ้าไม่มีอะไรก็เดินทางกลับได้"ลุงหมอบอก "ดีเลยค่ะ งั้นปรางไปโทรบอกพ่อกับแม่ก่อนดีกว่า ป่านนี้คงรอแย่แล้วค่ะ ไปค่ะพี่ชยา"ปรางบอก "งั้น เดี๋ยวพี่กับมายด์ไปหาซื้ออะไรมากินฉลองกันหน่อยดีกว่านะ"เอกพูด "ลุงก็ขอไปคุยกับเพื่อนลุงก่อน หนูแคทพักผ่อนไปก่อนนะเดี๋ยวลุงมาใหม่"ลุงหมอบอก ทุกคนพากันเดินออกไปจากห้องกันหมด เหลือแค่ปรินที่ยังจับมือแคทและมองหน้าเธออยู่ "แคทมีอะไรแปลกไปเหรอคะ พี่ปรินถึงได้มองแบบนั้น"แคทถาม "แคทรู้มั้ยว่าพี่กลัวมากแค่ไหน ตั้งแต่เราเข้าห้องผ่าตัดมาจนกระทั่งก่อนที่เราจะฟื้นขึ้นมา พี่กลัวว่าจะไม่ได้ยินเสียงของเราอีกแล้ว พี่กลัวว่าเราจะเป็นเจ้าหญิงนิทรา นอนเฉยๆไม่รับรู้อะไรแต่นั่นพี่ก็ยังรับได้แค่ให้เรายังอยู่ไม่จากพี่ไปเลยก็พอ"ปรินหน้าเศร้ามาก "ทุกอย่างมันผ่านไปแล้วค่ะ..อย่าคิดมากเลยนะคะ...ต่อไปนี้แคทจะไม่ทำให้พี่ปรินต้องทุกข์ใจเพราะแคทอีกแล้ว"แคทพูด "พี่ไม่เคยทุกข์เพราะเราเลยนะ เราทำให้พี่มีความสุขเสมอขอแค่มีเราอยู่ข้างๆ อย่าทิ้งพี่ อย่าปล่อยให้พี่ต้องเดินไปคนเดียวโดยที่ไม่มีเรา ได้มั้ยคับ"ปรินถาม "ได้ค่ะ..ต่อไปนี้แคทจะไม่ทิ้งพี่ปรินกับลู

  • รักนะยายจอมแก่น   ตอนที่202

    "ขอบใจนะทุกคน ขอบใจจริงๆ"ปรินบอก ทุกคนเดินไปนั่งกันที่โซฟาข้างๆห้อง ลุงหมอเดินเข้ามาแล้วและนั่งคุยอยู่กับชยา เอก มายด์และปราง ส่วนปรินยังนั่งกุมมือแคทอยู่ข้างเตียง สักพักปรินก็รู้สึกว่านิ้วมือของแคทที่เขากุมอยู่กำลังขยับ ตอนแรกปรินไม่แน่ใจเขาจึงตั้งใจมองอีกครั้ง ก็เห็นว่ามันขยับจริงๆ "ลุงหมอคับ แคทขยับนิ้วคับ"ปรินบอก เขาเรียกลุงหมอเสียงดังด้วยความดีใจ ทุกคนรีบลุกแล้วเดินเข้ามายืนข้างเตียง "ไหนตาปริน..จริงด้วย"ลุงหมอบอกน้ำเสียงดีใจ "ใช่ค่ะ...ตาของแคทก็ขยับด้วยค่ะ"ปรางพูด เธอยิ้มด้วยความดีใจ "ดูกันไว้ก่อนนะ...ลุงจะไปบอกหมอ"ลุงหมอบอกแล้วรีบเดินออกไป แคทที่นอนอยู่บนเตียงเริ่มขยับเปลือกตาขึ้นๆลงๆ เพราะเธอหลับไปนานจึงยังไม่ชินกับแสง นิ้วมือก็เริ่มขยับมากขึ้น เธอรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่มือ รู้ว่ามีใครกำลังกุมมือของเธออยู่ ในที่สุดแคทก็ลืมตาขึ้นมาจนได้ "แคท...แคทรู้สึกตัวแล้ว ดีใจจริงๆ" ปรางกับมายด์หันมากอดกันเองด้วยความดีใจ "แคท..เป็นยังไงบ้าง รู้สึกเจ็บตรงไหนหรือป่าว รอเดี๋ยวนะคับลุงหมอไปตามหมอแล้ว"ปรินรีบพูด เขายิ้มด้วยความดีใจจนน้ำตาซึม ลุงหมอกับหมอที่ผ่าตัดแคทและพยาบาลเดิน

  • รักนะยายจอมแก่น   ตอนที่201

    เมื่อเดินไปถึงห้องที่แคทนอนอยู่ ปรินน้ำตาคลอเมื่อเห็นแคทนอนหลับตาสนิท มีเครื่องมือและสายอะไรหลายอย่างอยู่รอบๆตัวเธอ ผมของเธอยังอยู่เหมือนเดิม ปากเธอมีท่อใส่อยู่ เขาไม่อยากเห็นเธอต้องเจ็บแบบนี้ จนเขาไม่ยอมมีลูกอีกก็เพราะกลัวเธอจะเจ็บแต่นี่ยิ่งกว่าตอนผ่าคลอดอีก "พี่ปรินคับ พี่ปรินต้องสู้นะคับ ใจของพี่ปรินกับพี่แคทส่งถึงกันได้ เพราะอย่างนั้นถ้าพี่ปรินท้อหรือหมดหวังพี่แคทก็จะรับรู้ได้นะคับ"กวางจับมือของปริน "ได้กวาง พี่จะสู้จะไม่ท้อเพื่อที่แคทจะได้กลับมาอยู่กับพี่อีกครั้ง พี่สัญญา"ปรินมองหน้ากวาง "ผมเชื่อว่าพี่แคทต้องผ่านไปได้ เพราะพี่แคทไม่เคยยอมแพ้ไม่ว่าเรื่องอะไร ไม่ว่าจะหนักแค่ไหน ถ้าพี่แคทตัดสินใจจะทำก็จะทำจนได้"กวางพูด "ใช่ กูคิดเหมือนกวาง แคทเป็นนักสู้ที่ไม่เคยแพ้ เพราะฉะนั้นมึงต้องเข้มแข็ง"เอกพูด "ใช่ มึงยังมีพวกกู มีกวาง มีลุงหมอแล้วยังมีพ่อแม่ ปรางกับมายด์และที่สำคัญที่สุดคือมึงยังมีตาเปรม ที่เป็นตัวแทนความรักของมึงกับแคทอีกด้วย"ชยาพูด "กูรู้ กูจะสู้และผ่านมันไปให้ได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม"ปรินพูด วันรุ่งขึ้นปริน ชยา เอก กวางและลุงหมอมาโรงพยาบาลกันตั้งแต่เช้า ปรินโทรก

  • รักนะยายจอมแก่น   ตอนที่112

    ปรินรู้ว่าเธอเขินทุกครั้งที่เขาทำแบบนี้ เขาชอบมองเวลาที่เธอหน้าแดง เพราะมันทำให้เธอดูน่ารัก และน่าจูบมากแต่อย่างหลังเขาต้องห้ามตัวเองไว้ ไม่อย่างนั้นเธออาจจะโกรธเขาได้ สองอาทิตย์ต่อมาแคท ปรีชากับทุกคนในทีมก็เดินทางไปลาวโดยมีปรินไปด้วย ไบรอันมารอรับที่สนามบินเมื่อทั้งหมดไปถึง ไบรอันเดินตรงเข้าไป

  • รักนะยายจอมแก่น   ตอนที่111

    ส่วนแคทก็หน้าแดงนั่งหันหน้ามองออกไปทางด้านข้างรถแทน “แคทบอกไม่โกรธพี่แล้วเดินหนีพี่ทำไม โทรไปก็ไม่รับ ไลน์ไปก็ไม่อ่าน”ปรินถาม ขณะที่ขับรถออกมาได้สักพัก “ยอมรับค่ะว่าตอนแรกทั้งตกใจ โกรธ และโมโห แต่ถ้าไม่เดินออกมาแคทกลัวว่าจะพูดอะไรออกไปด้วยอารมณ์ ซึ่งมันคงไม่ดีนัก”แคทบอก เธอมองออกไปทางหน้ารถ

  • รักนะยายจอมแก่น   ตอนที่110

    ปรินค่อยสงบลงเมื่อเห็นแคทมองมาที่เขาด้วยสายตาแบบนั้น พนักงานบอกให้กลุ่มของแคทกับพวกมันไปที่ห้องสำหรับยิงปืนได้ การแข่งขันจะผลัดกันยิงแคทบอกให้พวกมันยิงก่อนทั้งสี่ชุด เธอจะยิงทีหลัง พวกมันตกลง คนที่จะเป็นคนยิงจะเข้าไปอยู่ห้องต่างหาก ส่วนคนที่มาดูจะมีที่ให้นั่งดูแบบชัดๆ แคทกับมันคนหนึ่งแยกเข้าห

  • รักนะยายจอมแก่น   ตอนที่109

    ทุกคนจึงเดินตามออกมาด้วยแล้วก็ขับรถตรงไปที่บ้านป้ามลทันที ส่วนแคทหลังจากที่เธอเห็นปรินกับผู้หญิงคนนั้น ตอนแรกยอมรับว่าเธอเสียใจ โกรธและโมโหมาก เธอจึงเดินหนีออกมาเพราะในตอนนั้น เธอรู้ตัวเองดีว่าคงไม่มีทางจะฟังเหตุผลอะไร และเธอเองก็อาจจะพูดอะไรออกไปเพราะความโมโหก็ได้ เธอจึงอยากให้ใจของตัวเองเย็นลงก

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status