บทที่ 3 หญิงไร้ยางอาย

            หนิงอวี่กลับเข้ามายังห้อง นางออกไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม แต่อาหารหลายสิบอย่างที่อยู่บนโต๊ะบัดนี้เหลือแค่ความว่างเปล่าแล้ว นางหลุดขำให้กับท่าทางหยิ่งทะนงของจ้าวหลี่หยาง ที่บัดนี้กลับมานั่งสุขุมและเย็นชาเช่นเดิม

                “อิ่มแล้วหรือยัง?” นางถามอย่างยิ้มแย้ม

                “อื้อ” จ้าวหลี่หยางตอบมาเพียงเท่านั้น

                “เมื่อข้าออกไปหางานวันนี้ได้ ข้าจะชดใช้ค่าอาหารให้”

            จ้าวหลี่หยางไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณคนอย่างนาง สตรีที่น่าเกลียดที่สุดที่เขาเคยเห็นมา

                “ไม่ต้องหรอก ข้าไม่คิดมาก” หนิงอวี่กล่าวยิ้ม ๆ พลางโบกมือเป็นการปฏิเสธ แต่คำพูดนั้นกลับทำให้หลี่หยางเดือดดาล

                “ข้ามิใช่ขอทาน! ที่จะให้คุณหนูเว่ยโยนอาหารให้”

                “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น แค่ข้าทำให้เจ้าต้องป่วย เลยถือเป็นการชดใช้อย่างไรเล่า” หนิงอวี่พยายามจะอธิบายไม่ให้เขาเข้าใจนางผิด

                “หึ! คนอย่างนายหญิงหอบุปผาเคยขอโทษผู้ใดเล่า”

            หลี่หยางพูดด้วยสายตาเย้ยหยัน

                “ครั้งก่อนเพียงข้าหาเงินมาให้ช้าไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ท่านถึงขั้นนำน้ำล้างชามมาสาดข้าต่อหน้าผู้คนมากมาย หรือแม้แต่ขอทานที่มาขอเศษอาหารจากคุณหนูเว่ย ท่านก็ยังใช้ไม้ไล่ฟาดอย่างกับหมูกับหมา” หลี่หยางเตือนสตินางถึงเรื่องในอดีต

            หนิงอวี่ได้แต่อ้าปากค้างฟังสิ่งที่เขาเล่าอย่างไม่อยากเชื่อ นางหันหน้าไปหาเจียลี่เพื่อขอคำยืนยัน เจียหลี่ยิ้มแห้ง ๆ พลางพยักหน้าให้กับนาง นั่นหมายความว่าที่เขาพูดมาล้วนเป็นความจริง

                “โหดร้ายเกินไปแล้ว” นางส่ายหน้าให้กับวีรกรรมที่ตัวของหนิงอวี่เคยทำ ในนิยายนางเขียนเฉพาะว่านายหญิงหอบุปผา จิตใจคับแคบ เห็นแก่ได้ แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดว่าโหดร้ายอย่างไรบ้าง

                “เอาเถิดคุณชายจ้าว ถือว่าข้าสติเลอะเลือนแล้วกัน เรามาปรองดองกันดีหรือไม่” นางยื่นข้อเสนอขออยู่กันแบบสันติ

                “คุณหนูเว่ยอยากให้ข้าน้อยทำเช่นไรเล่า” หลี่หยาง

กล่าวอย่างประชดประชัน เขาไม่เคยต่อรองอะไรกับนางได้มาก่อน

                “เรื่องคุณหนูป้าย...” หนิงอวี่ลองกล่าวหยั่งเชิงถามเขาดู

                “อย่าได้คิดแตะต้องนาง ไม่เช่นนั้นถึงตายข้าก็ไม่ยอมปล่อยเจ้า”

            หลี่หยางดูน่ากลัวทันทีที่หนิงอวี่กล่าวถึงป้ายลู่เสียน ทั้งที่เขายังไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่านางจะพูดเรื่องใด

                “ข้าไม่ได้คิดจะทำอะไรนาง เพียงแค่ว่าจะปล่อยให้นางไปกับคุณชายจ้าว โดยไม่กักขังตัวนางเอาไว้ดีหรือไม่” หนิงอวี่คิดหาวิธีที่นางจะไม่ต้องถูกเขาฆ่า

                “หึ! คุณหนูเว่ยล้อข้าเล่นแล้ว ตระกูลป้ายทำผิดฐานร่วมวางแผนก่อกบฏ บุรุษโดนประหารสตรีถูกขายให้หอนางโลม ต้องทำงานชดใช้ความผิดถึง 10 ปี ถึงจะสามารถออกจากนี่ได้ หากออกไปก่อนกำหนด ต้องรับโทษตายเท่านั้น นี่ท่านคิดจะฆ่านางเชียวหรือ” หลี่หยางกล่าวด้วยความชิงชัง

                “ไม่ใช่เช่นนั้น ข้าไม่รู้ ไม่รู้ จริง ๆ” หนิงอวี่รีบปฏิเสธทำไมนางไม่รู้เรื่องนี้ ในนิยายนางไม่ได้กล่าวถึงนี่

                “งั้นเอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ข้าไม่รับเงินวันละ 1 ตำลึงของคุณชายจ้าวแล้ว พอถึงเวลาที่เหมาะสมท่านก็พานางไป”

                “วันนี้คุณหนูเว่ยมีจิตใจเมตตาเสียจริง ข้าน้อยหลี่หยางขอบคุณที่เมตตา” หนิงอวี่ดีใจที่วาทศิลป์ของนางใช้ได้ผล เขายอมรับข้อเสนอของนาง แสดงว่าต้องไม่คิดบัญชีนางในภายหลังแน่

                “แต่ข้าไม่ขอรับน้ำใจนี้ของคุณหนูเว่ย  เพราะเกรงว่าท่านจะนำมาเป็นข้ออ้างบังคับให้คุณหนูลู่เสียนรับแขกโดยที่นางไม่เต็มใจอีก” หลี่หยางมองคู่สนทนาด้วยสายตารังเกียจ

                “ทำไมเจ้ามองคนในแง่ร้ายจัง ข้าขอใช้เกียรติของข้าเป็นประกัน ข้าไม่กลับคำแน่” หนิงอวี่พูดด้วยท่าทางจริงจัง

                “ข้าน้อยพึ่งรู้ว่าคนอย่างคุณหนูเว่ยมีเกียรติด้วย ขอแค่ท่านไม่ส่งคนมารังควานข้าน้อยตอนทำงาน แค่นี้ก็ถือว่าเมตตาแล้ว”

                “ข้าส่งคนไปรังแกท่านเมื่อไหร่กัน?” นางยังไม่คิดจะยอมแพ้

                “คุณหนูเว่ยควรถามว่า เมื่อไหร่ที่ท่านไม่ส่งคนไปรังควานข้าต่างหาก”

            หลี่หยางกล่าวจบก็เดินออกจากห้องของนางไป ปล่อยให้หนิงอวี่ยืนงงอยู่อย่างนั้น นางอุตส่าห์คิดว่าจะรอดพ้นจากความตายแล้วแท้ ๆ แต่จ้าวหลี่หยางคนขี้ระแวงนั่นก็ไม่ยอมรับข้อเสนอของนางแม้แต่น้อย

                “ข้าไปรังควานเขาตอนไหนกัน” หนิงอวี่ ทำหน้างงแล้วหันไปถามเจียลี่ที่ยืนเงียบดูนางกับหลี่หยางเถียงกันไม่หยุด

                “คุณหนูส่งคนไปรังควานเขาทุกที่เลยเจ้าค่ะ”

                “จริงหรือ?” หนิงอวี่ตกใจ ในนิยายไม่ได้เขียนแบบนี้นี่ มิน่าเล่าที่หลี่หยางจะไม่ยอมเชื่อใจนาง

                “เจียลี่เจ้าลองเล่ามาซิว่าข้าทำอะไรกับจ้าวหลี่หยางบ้าง ตอนข้าล้มหัวฟาดได้ลืมไปบางส่วนแล้ว” หนิงอวี่กล่าวพลางชี้ให้เจียลี่นั่งลง นางจะต้องรู้สิ่งที่ทำกับเขาเสียก่อนจึงจะหาทางทำให้เขาหายโกรธได้

                “คุณหนูเคยสั่งใช้หวายเฆี่ยนคุณชายจ้าว 30 ครั้ง เพื่อแลกกับการไม่ให้เขาจ่ายเงิน 1 ตำลึง ในวันนั้นเจ้าค่ะ”

                “จริงหรือ! ทำไมข้าต้องทำเช่นนั้นด้วยเล่า” นางตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งที่ในนิยายไม่ได้เขียนละเอียดเช่นนี้ ในนิยายกล่าวเพียงว่าหนิงอวี่กลั่นแกล้งหลี่หยางต่าง ๆ นานา เพื่อระบายความโมโหที่ไป๋มู่เฉินชื่นชอบป้ายลู่เสียน

                “ก็คุณหนูไม่พอใจที่คุณชายไป๋มาหาป้ายลู่เสียนโดยไม่เหลียวมองคุณหนู ท่านโมโหทำร้ายคุณหนูป้ายไม่ได้เลยมาลงกับคุณชายจ้าวแทนเจ้าค่ะ”

                “และอีกเรื่อง คุณชายไป๋นำปิ่นไข่มุกจากราชวังมาเป็นของขวัญให้คุณหนูป้าย คุณหนูเห็นเข้าไม่พอใจจึงลากคุณหนูป้ายมายังกลางโถง และประกาศว่าจะประมูลราคาถอดอาภรณ์ของคุณหนูป้าย ใครที่จ่ายสูงกว่าจะได้เป็นคนถอดอาภรณ์ทีละชิ้นเจ้าค่ะ ตอนนั้นคุณชายจ้าวมาทันได้เห็นเหตุการณ์จึงคุกเข่าขอร้องท่าน คุณหนูจึงให้คุณชายจ้าวถอดเสื้อผ้าแทน คนในหอต่างหัวเราะเยาะคุณชายจ้าว ดีที่คุณชายไป๋มาทันคุณชายจ้าวถึงได้ถอดเพียงเสื้อตัวนอกเท่านั้น”

            เจียลี่เล่าจนนางเห็นเหตุการณ์ได้อย่างชัดเจน หนิงอวี่แทบเป็นลมเมื่อรู้เรื่องเลวร้ายในอดีต เช่นนี้นางจะทำเช่นไรถึงจะรอดพ้นจากการโดนฆ่าได้เล่า

                “เรื่องเลวร้ายที่ข้าทำ หมดแล้วใช่หรือไม่” นางมั่นใจว่าแค่นี้ก็เลวร้ายพอแล้วไม่น่ามีเรื่องอื่นอีก

                “ยังเจ้าค่ะ แต่บ่าวจำได้ไม่หมด ไว้คิดออกจะเล่าให้คุณหนูฟังนะเจ้าคะ” เจียลี่พูดพลางลุกขึ้นเก็บชามอาหารบนโต๊ะแล้วจากไป

            ทิ้งให้หนิงอวี่อยากจะบ้าตายอยู่ในห้องเพียงลำพัง หากเป็นเหมือนในนิยาย นางเหลือเวลาอีกเพียง 1 เดือนที่จะเปลี่ยนความคิดของเขา ก่อนที่ฐานะที่แท้จริงของหลี่หยางจะถูกเปิดเผย