บทที่ 2.

“แต่มันเป็นของเรา บ้านของเรา” เด็กหญิงศรัญภัทรายังไม่ยินยอมเห็นด้วย เธอเกลียดผู้หญิงคนนั้นและเกลียด พ่อ ของตน เด็กหญิงมองประตูห้องที่บิดาเดินเข้าไปกับผู้หญิงคนนั้นด้วยความเกลียดชัง

“ศรัญภัทรา ไม่เชื่อฟังคุณแม่แล้วหรือลูก...” เมื่อมารดาเรียกด้วยชื่อเต็มเช่นนี้ศรัญภัทรารู้ดีว่า นั่นคือประกาศิตและคุณแม่ของเธอไม่ต้องการให้ใครขัด...

“คุณแม่ขา น้องแพรกับน้องพราวเห็นด้วย เราไปอยู่ที่อื่นกันนะคะ...” ชนกวนันท์แฝดผู้พี่เอ่ยขึ้นเมือเห็นว่าน้องสาวกำลังจะทำให้มารดาเครียดกว่าเดิม ศจีพรรณพยักหน้าแล้วโอบกออดบุตรสาวทั้งสองแน่น ดวงตาเคยงดงามสดใสบัดนี้แห้งผาก ฉายเพียงแววความร้าวรานตรอมตรมในใจเท่านั้น...

ร่างบอบบางที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่กับเตาอบขนมนั้นดูเพลิดเพลินกับงานที่ตนเองทำอยู่ มือบางค่อยๆ หยิบถาดขนมปังกรอบสูตรพิเศษที่ลูกค้าติดใจสั่งเป็นของฝากจำนวนมากออกมาพักไว้แล้วค่อยๆ นำกล่องพลาสติกสี่เหลี่ยมน่ารักบรรจุขนมปังกรอบแผ่นบางใส่อย่างระมัดระวังแต่ทุกๆ ท่วงท่าของเธอนั้นเต็มไปด้วยความสุข

            “แพร พราวไปทำงานแล้วนะ อย่ามัวแต่ทำขนมเพลินจนลืมกินข้าวล่ะ” พราว หรือ ศรัญภัทรา แฝดผู้น้องเอ่ยกับพี่สาวฝาแฝดของตนด้วยความห่วงใย ใบหน้าที่เหมือนเธอราวกับแกะนั้นหันมายิ้มให้อย่างอ่อนโยนเหมือนทุกๆ วัน แพร หรือ ชนกวนันท์ หญิงสาวที่ชอบทำอาหารเป็นชีวิตจิตใจ

            “จ้า แม่ดาราดัง รีบๆ ไปเถอะ เดี๋ยวก็ไปถ่ายแบบสายหรอกมัวมาบ่นเป็นแม่แก่อยู่ได้”

            “แพรจ๋า ตัวทำงานหนักมากเกินไปแล้วนะ แล้วนั่นจะก้มหน้าก้มตาเอาขนมใส่กล่องอีกนานมั้ย พราวยังไม่ได้ทานข้าวเลยนะ” แฝดผู้น้องกอดอกยืนอิงกรอบประตูห้องครัวกล่าวน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาอีกนิด เมื่อพบว่าอาหารเช้าของพี่สาวยังไม่พร่องไปเลยสักนิดแต่ใบหน้าสวยนั้นก็ยิ้มละไมให้พี่สาวด้วยความรักห่วงใย

ชนกวนันท์เงยหน้าจากขนมปังกรอบแผ่นบางเฉียบหอมกรุ่นด้วยกลิ่นเนยโรยหน้าด้วยอัลมอนด์สไลด์บางๆ ซึ่งเป็นขนมปังกรอบสูตรเฉพาะของเธอ หญิงสาวมองน้องสาวที่ยืนยิ้มหวานอยู่หน้าประตูห้องครัวด้วยความรัก ศรัญภัทราน้องสาวฝาแฝดของตนนั้นงดงามอยู่ในชุดเดรสสั้นเข้ารูปสีม่วงอ่อนใสโชว์ไหล่ขาวนวล ใบหน้ารูปไข่นั้นนวลใสไร้เครื่องสำอางแต่ก็ดูเปล่งปลั่งอมชมพู ดวงตากลมโตดำขลับนั้นพราวระยับดูร่าเริงมีเสน่ห์น่ารัก จมูกโด่งเป็นสันงดงามโดยไม่ต้องศัลยกรรมรับกับเรียวปากอวบอิ่มระเรื่อด้วยวัยสาว เรือนผมดำขลับเงาระยับนั้นยาวสยายเต็มแผ่นหลังบางทุกอย่างที่เป็นศรัญภัทราเสมือนกระจกที่ส่องเงาของเธอไม่ผิดเพี้ยน...

แต่หากใครช่างสังเกตจะพบว่า ระหว่างเธอกับศรัญภัทรานั้นจะมีสีตาต่างกัน ชนักวนันท์นั้นมีดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มเจิดจ้าต่างจากน้องสาวที่มีดวงตาดำสนิทในขณะที่ศรัญภัทราไว้ผมยาวสยายถึงกลางหลัง แต่ชนกวนันท์เลือกที่จะไว้ผมบ๊อบสั้นสวมแว่นตากรอบหนาเตอะเพื่อให้แตกต่างจากน้องสาวและศรัญภัทราจะสูงกว่าเธอราวสามเซนติเมตร ที่สำคัญศรัญภัทราก็เป็นดารานางแบบดาวรุ่งที่ฮอตที่สุดในขณะนี้ ไม่มีใครไม่รู้จัก น้องพราว ศรัญภัทรา ดารานางแบบสาวสวยวัย ยี่สิบเอ็ดปีคนนี้ ชนกวนันท์ชอบชีวิตเรียบง่ายและไม่ค่อยมั่นใจในตนเองแต่ศรัญภัทรานั้นชอบชีวิตที่ท้าท้าย ได้ท่องไปในโลกกว้างและมีความมั่นใจในตนเองสูง แต่สิ่งที่เธอทั้งคนมีและชอบเหมือนกัน คือชีวิตสงบสุขพอเพียง ซึ่งหากใครรู้จักเธอทั้งสองจะพบว่าสองสาวฝาแฝดนี้เป็นคนที่มัธยัสถ์ประหยัดอดออมเลยทีเดียว...

            “โอเค แพรทานข้าวก่อนก็ได้ ไปๆ รีบไป เดี๋ยวก็โดนพี่หนูนาบ่นหูชาอีกหรอก”

            “ทานข้าวจริงๆ นะ”

            “จ้า ทานจริงๆ นี่เห็นมั้ยแพรตักข้าวใส่ปากแล้ว” ชนกวนันท์ตักข้าวใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ เพื่อให้เห็นว่าเธอกำลังรับประทานอาหารมื้อเช้าอย่างเอร็ดอร่อยซึ่งสร้างความพอใจให้ศรัญภัทราเป็นอย่างมาก

“ดีมาก ถ้าอย่างนั้นพราวไปทำงานก่อนนะ”

“พราว...” ชนกวนันท์เรียกน้องสาวเบาๆ ก่อนที่ร่างระหงจะเดินออกไป

“อะไรหรือ”

“เมื่อวาน... เอ่อ แพร เจอ... พ่อ” ผู้เป็นพี่สาวอ้อมแอ้มบอก ทั้งรู้ว่าต้องสร้างความไม่พอใจให้กับศรัญภัทรา

“ใครคือพ่อเราล่ะแพร ตัวคิดว่าผู้ชายคนนั้นคือพ่อเราหรืออย่างไร”

“แต่เราก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเราไม่ใช่ลูกของเขานะพราว”

“ไม่รู้หรอก พราวมีพ่อ มีแม่ ก็คือพ่อจักร ส่วนแม่ก็คือแม่ศจีกับแม่อุ่นเรือน..” ศรัญภัทรากล่าวถึงบิดามารดาของ พี่หนูนา หรืออานนท์ สาวประเภทสองคนสวยผู้จัดการส่วนตัวของตน ผู้ซึ่งอุปการะพวกเธอมาตั้งแต่ระหกระเหินออกจากบ้านหลังงามของตนพร้อมกับอัฐิของมารดา แม้แต่วันที่มารดาจมน้ำเพราะช่วยเธอจากการตกเรือที่นั่งมาเพื่อพาพวกเธอออกจากบ้านไปหาที่อยู่ใหม่ บิดาของเธอก็ยืนมองดูมารดาค่อยๆ จมน้ำไปต่อหน้าต่อตาอย่างเย็นชาพร้อมกับสายตาสะใจของผู้หญิงใจร้ายคนนั้น