บทที่ 3.

ศรัญภัทรายังจำวันนั้นได้ดีเธอสองคนกอดกันร้องไห้ปานจะขาดใจอยู่บนเรืออย่างเสียขวัญเสียใจ หลังจากที่หน่วยกู้ภัยมากู้ร่างไร้วิญญาณของมารดาขึ้นมา เพื่อนบ้านต่างก็ช่วยกันจัดงานศพให้มารดา ตามมีตามเกิดทั้งๆ ที่ฐานะทางบ้านของพวกเธอใช่จะยากจนกลับเป็นผู้มีอันจะกินด้วยซ้ำ แต่เพราะผู้หญิงคนใหม่ของพ่อนั้นได้ห้ามไม่ให้บิดามาร่วมงานศพและครอบครองทรัพย์สมบัติของมารดาเธอทุกอย่าง หลังจากนั้นพวกเธอก็ไม่เคยกลับเข้าไปในบ้านหลังนั้นอีกเลย และไม่คิดจะสนใจด้วยว่าพวกเขาเหล่านั้นจะอยู่กันอย่างไร พวกเธอทั้งสองเดินทางไปหาญาติคนสุดท้ายของมารดาที่ต่างจังหวัดแต่ในระหว่างทางพวกเธอเจอกับอานนท์เสียก่อน จึงเป็นเหตุที่ทำให้ชีวิตของเด็กหญิงวัยสิบขวบผูกพันกับครอบของอานนท์เสมือนคนในครอบครัวเดียวกัน... 

“ตัวอยากกลับไปเป็นลูกเขาหรือไง” ศรัญภัทราสูดหายใจลึกๆ แล้วถามเสียงขื่น

“เปล่า แค่จะบอกว่าท่าทางเขาดูไม่สบายมาก สภาพร่างกายผอมโซ แต่งกายเอ่อ ซอมซ่อเหมือนไม่มีใครดูแลและไม่มีเงิน แพรเห็นเขาทำงานเป็นคนรับจ้างเข็นของในตลาดสด”

“ช่างเขาสิ ไม่เกี่ยวกับพราว ตัวอยากจะช่วยเหลือเขามันก็เรื่องของตัว แต่สำหรับพราว ความสัมพันธ์ทั้งหมดที่มีมันจบไปตั้งแต่วันที่แม่จมน้ำไปต่อหน้าต่อตาพวกเราแล้ว..” หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไม่มิด...

“เอาล่ะ หากตัวไม่มีอะไรแล้วพราวไปก่อนนะ ทานข้าวแล้วอย่าลืมทานยาล่ะ” นางแบบสาวยิ้มร่าแล้วเดินออกไปยังรถยนต์ซึ่งจอดอยู่หน้าบ้านหลังเล็กกะทัดรัดแต่ไม่วายหันมาตะโกนย้ำให้พี่สาวกินข้าวแล้วกินยาอีกครั้งก่อนจะขับรถออกไปด้วยน้ำเสียงที่ชนกวนันท์ฟังก็รู้ว่าศรัญภัทราฝืนพูดออกมาให้ดูสดใสร่าเริงเหมือนเคย

“พราว...” ชนกวนันท์มองตามน้องสาวไปด้วยใจที่หนักอึ้งเล็กน้อย เมื่อนึกถึงสภาพของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อซึ่งเจอที่ตลาดเมื่อวันก่อน สภาพบิดาไม่ได้เป็นหนุ่มรูปงามภูมิฐานอย่างที่จำได้ แต่ร่างสูงสง่าของบิดานั้นผอมโซดวงตาลึกโปนผิวกร้านดำ ชนกวนันท์แน่ใจว่าท่านเห็นเธอแต่ก็เลี่ยงไปเสียเมื่อเธอเดินตามไป ร่างผอมๆ ของบิดาก็รีบเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว...

หญิงสาวถอนหายใจกับทิฐิในใจของศรัญภัทรา สำหรับเธอนั้นไม่ได้มีความรู้สึกคับแค้นอะไรมากมายเหมือนน้องสาวมี แม้จะเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึงอดีตก็ตาม เพราะตอนนี้เธอมีพร้อมทุกอย่างโดยไม่ต้องมีสมบัติมากมายของมารดาติดตัวมาสักชิ้น แต่ด้วยความขยันและได้รับการอุปการะเลี้ยงดูจากมารดาของพี่หนูนา ทำให้พวกเธอสามารถมีกิจการเล็กๆ ของตัวเอง และศรัญภัทราก็มีรายได้จากการถ่ายแบบ พวกเธอจึงซื้อบ้านหลังนี้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเองแต่ศรัญภัทราก็ไม่ได้มาที่บ้านนี้บ่อยนักเพราะต้องเดินทางไปถ่ายแบบ ถ่ายละครบ่อยๆ จึงสะดวกที่อาศัยอยู่กับพี่หนูนาที่คอนโดซึ่งอยู่ใจกลางเมืองมากกว่า และเพื่อความสบายใจของชนกวนันท์ที่ต้องการความเป็นส่วนตัวและไม่ต้องการให้ใครรู้ว่าพวกเธอเป็นฝากแฝดกันด้วย   

            ชนกวนันท์วางมือจากช้อนที่ตักข้าวใส่ปากเมื่อครู่หันมาสนใจงานของตนต่อโดยไม่ได้สนใจคำสั่งของน้องสาวนัก อาหารที่พร่องไปแค่ครึ่งจานและยาลดไข้ก็ยังคงไร้การเหลียวแลจากหญิงสาวที่กำลังคร่ำเคร่งกับการติดสติ๊กเกอร์แสดงความเป็นเจ้าของ ของขนมทุกอย่างที่เธอทำ แพรพราวเบเกอรี่

“นายไปเจรจายังไงวะ เขาถึงไม่รับข้อเสนอของฉันไอ้ศร..” เสียงห้าวนั้นดังลั่นแสดงถึงอารมณ์ที่เดือดประทุ ใบหน้าหล่อเหลาของ  เบนจามิน สุรกานต์ บราวส์ บึ้งจัด ดวงตาสีเขียวมรกตนั้นวาววับราวจะลุกไหม้ริมฝีปากหยักได้รูปนั้นเม้มแน่นอย่างระงับอารมณ์ที่ร้อนระอุเมื่อความต้องการของเขาไม่ได้รับการตอบสนอง ทุกสิ่งที่เขาต้องการมักต้องได้เสมอแต่ครั้งนี้มันไม่ได้เป็นอย่างที่คิด...

ชายหนุ่มวัยสามสิบสามปีเชื้อสายไทย อังกฤษ ผู้ร่ำรวย หล่อเหล่าเจ้าของกิจการบริษัทผลิตอาหารเพื่อสุขภาพยักษ์ใหญ่ และเจ้าของอสังหาริมทรัพย์อื่นๆ อีกมากมายรวมถึงกรรมสิทธิ์ในเกาะที่ให้ผลผลิตรังนกแท้คุณภาพเยี่ยมส่งออกไปทั่วโลก เกาะที่มูลค่ามหาศาลทั้งงดงามด้วยทรัพยากรธรรมชาติทั้งชายหาดและน้ำตกสวย เกาะดาหวัน... ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเขาดูเพียบพร้อม หากแต่ความจริงนั้นไม่ใช่ทั้งหมด...

            “ผมก็เจรจากับเธอตามที่คุณเบนบอกนั่นล่ะครับ แต่เธอไม่ตกลง และยังบอกอีกว่าข้อเสนอตลกมาก เหมือนเด็กเล่นขายของ เธอไม่ตกลงทำงานแบบนั้นแน่นอน” แสงศร ลูกน้องคนสนิทผู้ซื่อสัตย์บอกนายหนุ่มเสียงอ่อย

            “หึ! มันจะมากไปแล้วศรัญภัทรา เธอบังอาจมากที่ว่าข้อเสนอของฉันเหมือนเด็กเล่นขายของ”