登入
เสียงฝีเท้าด้านนอกเงียบหายไปพักใหญ่
หญิงสาวเงยหน้ามองหน้าต่างด้านข้าง สายฝนยังคงกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งไม่หยุดเธอนั่งตัวสั่นอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ขนาดใหญ่
เมื่อเห็นว่าด้านนอกเงียบสนิท จึงค่อย ๆ คลานเข่าออกมา สายตากวาดมองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง แน่ใจแล้วว่าปลอดภัย เธอจึงลุกขึ้น ก่อนจะก้าวออกจากที่ซ่อนเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ
ทำให้ร่างบางแข็งทื่อ หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ“ให้ตายสิ… ทำไมต้องมีข้อความเข้าตอนนี้ด้วยนะ”
เธอรีบเดินออกจากห้องเก็บของ มุ่งหน้าไปยังประตูหลังร้าน
“ไง!”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง
นรินสะดุ้งโหยง ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วพลันซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม
เธอรีบหันกลับไปมองชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ใช่คนเดียวกับที่เธอเห็นในร้าน
ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเรียบเฉย หางคิ้วและมุมปากมีรอยแตก เลือดซึมออกมาเล็กน้อย แววตาดุดันเย็นชาคู่นั้น ทำให้เธอหนาวสะท้านไปทั้งร่างสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดสั่งให้ร่างกายขยับก่อนความคิด เธอพุ่งไปที่ประตูหลังก่อนจะผลักมันออกแล้ววิ่งฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำ
แต่เขาเร็วกว่า ร่างสูงวิ่งตามมาในพริบตา ช่วงขายาวทำให้ระยะห่างถูกลดลงอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก เขาก็ตามทัน
ฝ่ามือใหญ่คว้าข้อมือเธออย่างแรง ร่างเล็กชะงักก่อนจะเซถลาถอยกลับไปตามแรงกระชากทันที
“ โอ๊ย! ปล่อยฉันนะ ” นรินพยายามดิ้นสุดแรงเพื่อให้หลุดพ้นจากอ้อมแขนทั้งสองข้างของเขา
“ บ้าฉิบ! หยุดดิ้นซักที บอกให้หยุดไงวะ!! ”
เสียงแข็งกร้าวที่ตวาดดังลั่นทำให้ร่างเล็กชะงักนิ่งด้วยความตื่นกลัว มือแข็งออกแรงฉุดกระชากลากถูร่างเล็กที่ดิ้นอย่างสุดแรงเข้ามายังลานจอดรถ หลังจากผลักหญิงสาวชิดติดผนังกำแพงด้านหลัง มืออีกข้างก็จัดการบีบข้อมือเล็กอย่างแรง ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ
“ โอ๊ยยย เจ็บนะ ปะปล่อยฉันนะ ไอ้บ้า!! ”
ความกลัวและความเจ็บที่ข้อมือทำให้นัยน์ตาทั้งคู่คลอเอ่อไปด้วยน้ำตา มืออีกข้างที่เหลือก็พยายามแกะมือแข็งราวกับคีมหนีบเหล็กที่บิดข้อมือเธอออก
“เอามือถือมา!! ”
ริมฝีปากหนาตวาดออกมาเสียงดัง ดวงตาคมเป็นประกายวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ เมื่อเห็นเธอยังนิ่งเงียบถึงออกแรงบีบข้อมือเล็กมากขึ้นกว่าเดิม
“ จะเจ็บ ”
“หูหนวกเหรอ! กูบอกให้เอาโทรศัพท์มาไง!!”
นรินสะดุ้งตกใจจนตัวสั่น เงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มที่ยืนประชิดเธอ ลมหายใจร้อนที่ปะทะมาพร้อมกลิ่นแอลกอฮอล์แรงจัด
เขาเมา..
นรินนิ่งอึ้งไปอึดใจหนึ่งเมื่อสังเกตเห็นหน้าตาเขาชัดเจน
ชายหนุ่มลูกครึ่งคนนี้ หน้าตาหล่อเหลาราวกับภาพวาด ดวงตาคมเข้มจมูกโด่งเป็นสันแต่ผิวกลับขาวจัดจนดูซีดราวกับกระดาษ หยดน้ำที่เกาะพราวอยู่รอบกรอบหน้าทำให้อีกฝ่ายดูดีอย่างน่าประหลาด
“ ฉันจะพูดอีกครั้งเดียว ส่ง มือถือ มา ” เขาพูดย้ำทีละคำช้าๆ ชัดๆ ด้วยน้ำเสียงกดดัน
เพราะกลัวจะถูกทำร้าย นรินรีบเปิดกระเป๋าสะพายของเธอออก ล้วงหยิบมือถือออกมายื่นส่งให้คนตรงหน้าทันที
มือหนากระชากมือถือไปจากเธอก่อนเหวี่ยงมันใส่กำแพงอย่างแรง ชิ้นส่วนแตกกระจายหล่นเกลื่อนพื้น
ดวงตากลมโตเบิกโพลงด้วยความตกใจ
“ นายทำบ้าอะไร! เขวี้ยงโทรศัพท์ของฉันทำไม!!”
“ แค่เขวี้ยงทิ้งก็ถือว่าใจดีมากแล้ว ฉันเห็นนะ..ตอนอยู่ในร้านเธอกำลังทำอะไร ” เขาเหยียดยิ้มหยัน สายตายังจ้องเธอไม่วาง
“ ทำอะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย นายกับพวกนายต่างหากที่ทำน่ะ ” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย
“ แน่ใจว่าไม่ได้ทำอะไร? ”รอยยิ้มหยันผุดขึ้นมุมปาก ขณะสายตาคมกริบจ้องอีกฝ่ายนิ่ง
“…” ได้ยินแบบนั้นนรินก็ทำได้แค่ยืนนิ่งเงียบไป
ทั้งที่ข้างในร้านกำลังชุลมุนแท้ ๆ เขายังอุตส่าห์เห็นว่าเธอทำอะไร
สายตาคมกริบดุดันคู่นั้นทำให้เธอยิ่งรู้สึกกลัวมากกว่าเดิม บรรยากาศรอบตัวผู้ชายคนนี้สร้างแรงกดดันให้เธอรู้สึกถึงอันตรายได้อย่างน่าประหลาด
ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปนเสียว เวลาไม่เจอกันนานๆ หรือเวลาที่ไมค์ดื่มเหล้าหนักๆอารมณ์ของเขาจะรุนแรงขึ้น และเซ็กซ์ของเขาก็รุนแรงดิบเถื่อนตามไปด้วย นรินเอื้อมมือไปจับใบหน้าเขาให้เงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ ไมค์รับรู้ความรู้สึกของคนตรงหน้าผ่านทางสีหน้าและแววตาของเธอ เขาผ่อนแรงลงพร้อมกับโน้มใบหน้าลงจูบเธอเบาๆ จังหวะนุ่มนวลดำเนินไปได้แค่ครู่เดียว เอวสอบก็ขยับกระแทกเข้าออกรัวเร็วขึ้นเมื่อเขากำลังจะถึงจุดสุดยอด ไม่นานนักแก่นกายใหญ่ก็เกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำรักออกมาจนหมดสิ้น ไมค์ขยับตัวลงนอนข้างๆร่างเล็กที่นอนหอบกระเส่าด้วยความเหนื่อยอ่อน “ ทำไมเฮียไม่โทรมาบอกรินก่อน ” “ เฮียมาถึงตอนบ่ายๆ กะว่าจะมาเซอร์ไพรส์รินซะหน่อย ไอ้จอห์นก็ลากไปเที่ยวต่อ คิดถึงเฮียไหมครับ ” “ คิดถึงค่ะ ” นรินยิ้มน้อยๆออกมา ไมค์โอบกอดร่างเล็กไว้ด้วยความรักใคร่ กดริมฝีปากลงบนหน้าผากกลมมนหนักๆ“ เฮียรักรินนะ ” เขาเอ่ยบอกเสียงเบา “ อืม รู้แล้ว รินก็รักเฮียเหมือนกัน ”เธอยิ้มตอบพลางซุกหน้าลงบนแผลงอกกว้างของเขา เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไปนาน พอเงยหน้าขึ้นมองดูถึงรู้ว่าเขาหลับไปแล้ว นรินหัวเราะออกมาเบา
หลังจากแคทและแองจี้บินกลับอเมริกาไปแล้ว ไมค์ก็เดินทางบินไปกลับระหว่างไทยกับอเมริกาตามที่รับปากพี่สาวเอาไว้ ส่วนนรินก็ย้ายกลับมาพักที่คอนโดของตัวเองตามเดิม ช่วงนี้ใกล้สอบแล้ว เธอจึงอยากใช้เวลาอยู่กับการอ่านหนังสือให้เต็มที่ และการได้กลับมาอยู่ในพื้นที่ของตัวเองก็ทำให้เธอรู้สึกสบายใจมากกว่าเดิมอย่างน้อย ที่นี่ก็เงียบสงบพอจะทำให้เธอมีสมาธิกับการอ่านหนังสือได้มากกว่าตอนอยู่กับไมค์ เห็นข้าวของอะไรที่เป็นของเขาก็ยิ่งทำให้คิดถึงกันมากขึ้น แม้บางครั้งเธอจะคิดถึงเขาจนเผลอเหม่อลอยอยู่บ่อย ๆ ก็ตามวันนี้ไมค์ไม่ได้โทรมาหรือส่งข้อความมาหาเธอเลยทั้งวัน ออกจะแปลกๆอยู่ซักหน่อยนรินนั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบ ๆ ภายในห้องพัก แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามฝืนจดจ่อมากแค่ไหน เนื้อหาที่อ่านก็ไม่เข้าหัวเลยสักนิด ดวงตากลมโตเหลือบมองนาฬิกาบนโต๊ะ ก่อนจะพบว่าตอนนี้เกือบห้าทุ่มแล้วเปลือกตาของเธอเริ่มหนักอึ้งจนแทบลืมไม่ขึ้น ความง่วงค่อย ๆ เข้าครอบงำทีละน้อย สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วปิดหนังสือลง ฝืนอ่านต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรจึงตัดสินใจเข้านอนแทนที่ไนต์คลับแห่งหนึ่ง ไมค์กับกลุ่มเพื่อนสนิทนัดออกมาสังสรรค์
เรียวขาของเธอแยกออกกว้างตามที่เขาสั่งหัวสมองของเธอตอนนี้ว่างเปล่ามึนเบลอไปหมด ร้อนวูบวาบไปทั่วร่างยามที่ลิ้นร้ายปาดเลียจากซอกคอลงมา ก่อนจะขบเม้มบนผิวนุ่มตรงเนินอก ริมฝีปากขยับเข้ามาประกบดูดดึงยอดอกสีหวานพร้อมกับใช้อุ้งมือบีบเคล้นคลึงก้อนเนื้อนุ่มสองก้อนไปด้วยฟันคมครูดกับเนื้ออ่อนนุ่ม ถึงไม่แรงนักแต่ก็ทำให้ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก “ อือออ เฮีย อ๊ะ ” เสียงครางในลำคอดังออกมาเบาๆ มันเจ็บแต่ก็เสียวซ่านจนร่างเล็กนอนบิดเร่าไปมาด้วยความเสียวสยิวริมฝีปากและลิ้นร้อนเคลื่อนต่ำลงมาจนถึงเนินเนื้อนุ่ม มองร่องสวาทที่ฉ่ำวาวไปด้วยน้ำหวาน แค่ถูกกระตุ้นปลุกเร้านิดหน่อยเธอก็พร้อมโบยบินไปกับเขาแล้ว ปลายนิ้วสากบดคลึงลงบนปุ่มกระสันเบาๆ ก่อนปลายลิ้นอุ่นชื้นจะรุกล้ำเข้าไปในช่องทางคับแคบ แค่ถูกปลายลิ้นเข้าออกรัวเร็ว ร่างเล็กก็ดิ้นพล่านด้วยความเสียว ริมฝีปากเล็กส่งเสียงครางหวานออกมาไม่หยุด สะโพกกลมมนร่อนส่ายไปมา ปลายเล็บจิกเกร็งลงบนผ้าปูที่นอนแน่น “ อ๊า อื้ออ อ๊าา ไม่ไหว..แล้ว รินจะเสร็จ อ๊าา!!”ไมค์เงยหน้าขึ้นมองร่างเล็กที่เกร็งกระตุกอย่างแรง เขาหยัดกายขึ้นนั่งหยิบถุงยางสวมใส่ลงบนแก่นกายอย่างไม
“ อาบน้ำแล้วรีบนอนพักดีกว่านะ ”“ ค่ะ ”นรินตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ มองร่างสูงที่ช้อนอุ้มยกตัวเธอขึ้นมา เดินตรงดิ่งเข้าไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว“ เดี๋ยวเฮีย! รินอาบเองได้ เอ่อ วันนี้รินเหนื่อยมากไม่มีอารมณ์จะทำเรื่องนั้น ตอนนี้ก็ยังรู้สึกมึนๆหัวด้วย ” “ เฮียไม่ทำอะไรหรอก วันนี้รินเจอเรื่องหนักๆมาทั้งวัน เฮียก็แค่อยากอาบน้ำด้วยเท่านั้นเอง ” ไมค์พูดเสียงเบา พลางมองนรินด้วยสายตาอ่อนโยน เขาแค่อยากดูแลเธอบ้าง… หลังจากเห็นเธอเหนื่อยและเครียดมาตลอดทั้งวันมือทั้งสองข้างของเขาค่อย ๆ ช่วยปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของเธอออกอย่างแผ่วเบา นรินรีบยกมือขึ้นจับมือเขาไว้ทันที ใบหน้าเห่อร้อนด้วยความเขินอาย“รินถอดเองได้”เธอพูดเสียงเบาพลางหลบสายตาเขาเล็กน้อย ขณะที่ ไมค์มองปฏิกิริยานั้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดูบาง ๆเมื่อห้ามยังไงก็ไม่ฟัง นรินก็ได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้คนเอาแต่ใจทำตามความต้องการของตัวเองไป เสื้อนักศึกษาถูกถอดออกอย่าง่ายดายตามด้วยบราเซียร์ ไม่นานนักกระโปรงและแพนตี้ตัวจิ๋วก็ถูกโยนทิ้งลงในตระกร้าผ้านรินช่วยเขาถอดเสื้อผ้าออกจนเหลือแต่เนื้อตัวเปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่ เธอพยายามไม่มองต่ำก
ไมค์ชำเลืองมองนรินเป็นระยะ ขณะที่ขับรถไปตามเส้นทางที่มุ่งหน้ากลับคอนโดของตัวเอง “ เมื่อกี้แองจี้คุยอะไรกับรินบ้าง เฮียเห็นเอกสารสัญญาวางอยู่บนโต๊ะ”“ พี่สาวของเฮียเสนอเงินให้รินก้อนหนึ่ง เเลกกับการเลิกกับเฮีย แต่รินปฏิเสธไปแล้ว ” นรินเอ่ยออกมา ดวงตากลมโตเหม่อมองออกไปนอกกระจกรถ “ เฮียรู้จักนิสัยแองจี้ดี คงพูดข่มขู่อะไรให้รินกลัวใช่ไหม แล้วมีเรื่องอื่นที่รินยังไม่ได้บอกเฮียอีกหรือเปล่า? ”“ ไม่มีแล้วค่ะ ”ไมค์ไม่อยากปล่อยผ่านไม่ว่าเรื่องเล็กน้อยอะไรที่เกิดขึ้นกับนรินก็ตาม ตั้งแต่ออกมาจากเซฟเฮ้าส์ นรินก็ดูนิ่งเงียบเหมือนคนกำลังใช้ความคิดอยู่ตลอดเวลา เขาไม่ชอบที่เห็นเธอเป็นแบบนี้เลย ไมค์ขับรถมาจอดริมถนนเงียบ ๆ ก่อนดับเครื่องยนต์ลง บรรยากาศในรถเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงหายใจเบา ๆ ของทั้งสองคน นรินหันไปมองเขาก่อนจะเห็นว่าไมค์ขยับตัวเข้ามาใกล้มากขึ้น“ แน่ใจนะ ” “ ไม่มีอะไรจริงๆ เฮีย รินไม่โกหกหรอก มีแค่ที่รินบอกเฮียไปเท่านั้นแหละ ” นรินฝืนยิ้มส่งให้แฟนหนุ่ม แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่“ รินหิวแล้ว เฮียไม่หิวเหรอ ” เธอพูดตัดบทไปเสียดื้อๆ รู้สึกเหนื่อยจนไม่
“ยัยบ้า!! นี่เธอเอาเรื่องฉันไปฟ้องแด๊ดกับมัมเหรอ!!” แองจี้เบิกตาโพลงมองน้องสาวฝาแฝดราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ“ใช่ โทรไปบอกหลังจากมาไทย แด๊ดกับมัมถาม…ฉันก็เลยเล่าไปหมดแล้วว่าเธอทำอะไรบ้าง กลับไปอเมริกาคราวนี้เธอโดนพวกท่านเฉ่งยับแน่นอน”ไมค์กระตุกยิ้มที่มุมปาก แอบขำกับสีหน้าของเเองจี้ แคทปรายตามามองที่น้องชายตัวแสบ“ฉันก็เล่าเรื่องแกเหมือนกัน แด๊ดกับมัมไม่ว่าอะไรเรื่องที่แกมีแฟน พวกท่านอยากให้แกพาผู้หญิงคนนั้นไปแนะนำให้รู้จัก แด๊ดกับมัมอยากให้แกกลับอเมริกามากนะ เดี๋ยวมัมเค้าจะโทรมาคุยกับแกเอง แกควรจะมีคำตอบดีๆ ไว้บอกท่าน ไม่งั้น คราวหน้าคนที่มาลากแกกลับอเมริกาก็คงเป็นแด๊ดกับมัมเอง”แคทพูดพลางพ่นควันบุหรี่ออกมา ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ มองสบสายตาน้องชายที่จ้องหน้าเธอเขม็งด้วยความไม่พอใจพอๆกับแองจี้จุดอ่อนของทั้งคู่ก็คือแด๊ดกับมัม ถ้าบอกพวกท่านเมื่อไหร่ ศึกย่อม ๆ นี้ก็จะยุติลงทันที“เธอนี่มันตัวแสบจริงๆ ” ไมค์มองหน้าแคทพลางส่ายหน้าไปมาแคทยิ้มยียวนใส่พวกเขาทั้งคู่ แววตาเปล่งประกายวาววับราวกับคนที่คุมเกมได้ทั้งหมด เธอหันไปมองน้องชายก่อนจะเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ“แกจะกลับอเมริกาได้
ไนต์คลับหรูแห่งหนึ่ง“มันมาละ กว่าจะออกมาได้ ” จอห์นหันไปพูดกับเพื่อนในกลุ่ม สายตามองเพื่อนสนิทที่กำลังเดินตรงมายังที่พวกเขานั่งอยู่ไมค์หย่อนตัวลงนั่งโซฟาที่ยังว่างอยู่ กวักมือเรียกพนักงานสาวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ให้เดินเข้ามาหา“เบอร์เบิ้นแก้วหนึ่ง”“ค่ะ” พนักงานสาวส่งยิ้มหวานให้ก่อนเดินจากไป“มึงดู
ไมค์ยักไหล่น้อยๆ เดินไปเปิดลิ้นชักโต๊ะ หยิบมือถือเครื่องใหม่ขึ้นมายื่นส่งให้นริน“ของเธอ”คิ้วเรียวขมวดมุ่นมองมือถือราคาแพงในมือของเขานิ่ง“ไม่เอา ฉันซื้อเองได้”“จะโทรหาเพื่อนไม่ใช่หรือไง เอาไปโทรสิ”เธอลังเลแต่ก็จำใจหยิบมือถือเครื่องนั้นออกมาจากมือเขา กดเบอร์ของเพื่อนสนิทแล้วกดโทรออก รอสายไม่นาน
“ อ๊ะ นะนาย เอามันออกไปก่อนได้ไหม ”“ ไม่ใช่นาย เรียกชื่อฉันสิ ”“ ไมค์ เรียกสิ ” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยบอก“ อ๊ะ!! ”เอวสอบออกแรงกระแทกส่งมันเข้าไปจนสุดลำเอ็น แช่คามันไว้ครู่หนึ่งก่อนเริ่มขยับเข้าออกช้าๆ มองใบหน้าหวานแดงก่ำที่เหยเกด้วยความเจ็บ“ เรียกไมค์สิ..นริน”“ ไม่เอา ”นรินเบะปากทำหน้า
“โอเค” เขาพยักหน้าช้า ๆ“ถ้าอยากกลับ…ก็กลับได้ แต่…”คำว่าแต่ตรงท้ายประโยคนั้นทำให้เธอชะงัก คิ้วเรียวขมวดด้วยความไม่เข้าใจ แต่.. อะไร“หมายความว่ายังไง ”ไมค์เอนหลังพิงโซฟา สายตาคมกริบมองเธออย่างไม่ละสายตา “ก็ไม่มีอะไรมาก แค่ทำให้ฉันพอใจก่อน”นรินเม้มปากเข้าหากันแน่นเมื่อได้ยินประโยคถัดมา







