บทที่ 1 หลานสาวตัวแสบกับคุณปู่เจ้าเล่ห์ (2)

ปิ่นอนงค์นั่งตาเหม่อลอยมองตัวเองผ่านกระจกบนโต๊ะเครื่องแป้งภายในห้องนอนของตัวเองในช่วงเช้ามืดเวลาตีสามของวันใหม่หรือก็คือวันถัดมาจากที่คุยกับคนเป็นปู่เรื่องว่าที่สามีของเธอ!

สาวเจ้าได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองในใจด้วยความสับสนไม่เข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้อย่างไม่ทันให้เธอได้เตรียมตัวเตรียมใจสักนิด

ไหนบอกว่าจะให้ไปเดต?

คุณปู่บอกแค่ว่าจะให้ไปเดตมิใช่หรือ

เดตไงเดต ไหนเดต!?

เดตที่แปลว่าแต่งงานกันเหรอ!

               หญิงสาวตกใจไม่น้อยเมื่ออยู่ๆ เวลาตีหนึ่งครึ่งก็ถูกคนของบ้านใหญ่เข้ามาในห้องปลุกเธอให้ตื่นแล้วบีบบังคับให้อาบน้ำก่อนจะส่งต่อให้กับช่างแต่งหน้าทำผมรวมไปถึงพนักงานจากบริษัทจิวเวลรี่ชื่อดังที่แม้จะเห็นผ่านๆ ตาแต่เธอก็รู้ว่าเป็นบริษัทชื่อดังที่บรรดาลูกหลานคนดังนิยมซื้อเครื่องเพชรของแบรนด์นี้

               แบรนด์วราไดมอนด์…

               หลังแต่งหน้าทำผมปิ่นอนงค์ก็ถูกจับแต่งตัวด้วยชุดเจ้าสาวที่ทำให้คนใส่อย่างหญิงสาวตกใจกับการจัดการของปู่ที่เตรียมการทุกอย่างได้รวดเร็วและไม่มีข้อผิดพลาดจนทุกอย่างสมบูรณ์แบบเช่นนี้ หลังสวมชุดแต่งงานจนเรียบร้อยทุกอย่าง เธอก็ถูกประดับด้วยเครื่องเพชรของวราไดมอนด์ทันที และเมื่อเจ้าสาวเตรียมตัวเรียบร้อยก็เป็นเวลาหกโมงเช้าซึ่งเป็นเวลาเข้าพิธีพอดี

               และเมื่อเธอถูกพาออกจากห้องนอนก็พบว่าบ้านของเธอที่หาเงินซื้อมาสร้างถูกเนรมิตให้กลายเป็นงานวิวาห์ขนาดหน่อมได้อย่างน่าทึ่งกับความสวยงามของงานแต่งงาน

               “นี่มัน…อะไรกันเนี่ย!”

               ปิ่นอนงค์ส่งเสียงเป็นครั้งแรกหลังจากได้สติแล้วมองไปรอบๆ งานวิวาห์ก่อนจะก้มมองตัวเองที่อยู่ในชุดเจ้าสาวถือช่อดอกไม้ก่อนสายตาจะไปปะทะกับเจ้าบ่าวที่ยืนอยู่บนเวทีหันหลังให้ เธอมองอย่างอึ้งและตกใจกับสิ่งที่ปู่ทำลงไป

               นี่มันตลบหลังกันชัดๆ เลยนะคะปู่!

               เธอโอดครวญอยู่ในใจก่อนจะมองสถานที่บ้านของตัวเองที่ถูกเนรมิตเป็นงานวิวาห์ด้วยโถงกว้างก่อนเข้ามาด้านในบ้าน แม้แขกเหรื่อที่มางานจะเป็นคนสนิทฝั่งเธอและอาจจะฝั่งเขาด้วยเท่านั้น แต่มันก็เกินไปที่เธอจะรับไหวนี่นา!

               “ฉันไม่เคยแต่งงานและไม่รู้ต้องทำยังไง ขอ…”

               ปิ่นอนงค์คิดจะชิ่งหนีแต่แล้วก็ถูกตัดไฟตั้งแต่ต้นลมด้วยเสียงของปู่ที่อยู่ในชุดสูทหล่อเนียบเดินมาทำหน้าที่ส่งตัวเจ้าสาวให้กับเจ้าบ่าว

               “จะหนีตอนนี้ก็หนีไม่ทันแล้วปิ่น ปู่ไปพูดกับเตโซจนเขายอมตกลงพร้อมสินสอดที่สมน้ำสมเนื้อเลย ไหนจะมีเครื่องเพชรจากบริษัทของเขาที่ให้หลานใส่ในวันงานวันนี้อีก ตาถึงนะหลานปู่” ธรรมรงค์เย้าหลานสาวด้วยความสุขและสนุกที่ได้เห็นปิ่นอนงค์พ่ายแพ้ให้กับคนเป็นปู่

               “ปู่แก่ขนาดนี้แล้วทำไมเจ้าเล่ห์เหมือนคนหนุ่มแบบนี้คะ” เธอบ่นอย่างหัวเสียที่เสียรู้คนเป็นปู่เข้าให้

               “ปู่รักหลานและอยากเห็นหลานได้อยู่กับคนที่รัก เป็นไง ปู่เก่งมั้ยที่เอาใจหลาน” ธรรมรงค์พูดด้วยน้ำเสียงอย่างมีความสุขและนึกสนุกที่ทำให้หลานสาวตัวแสบสยบให้กับตนได้ในยกที่หนึ่ง

               “คุณปู่คะ!” เธอแหวใส่คนเป็นปู่

               “เอาน่า ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยนะที่เตโซที่ปิ่นไม่รู้จักและเขาก็ไม่รู้จักจะยอมตกลงแต่งงานกับหลานสาวตัวแสบของปู่ นี่เขายังแอบตกใจที่รู้ว่าปิ่นแอบชอบเขา เห็นว่าหลานเป็นสาวสวยมีใจรักเขา เขาถึงได้ยอมเป็นพ่องานในวันนี้เลย ปู่ปลิ้มหลานเขยคนนี้มาก” ธรรมรงค์ยังคงเย้าหลานสาวพลางยื่นมือไปคว้ามือของปิ่นอนงค์มาควงแขนของตนก่อนจะพาหลานสาวที่พยายามขัดขืนให้เดินลงบันไดตามพรมสีแดงไปยังแท่นพิธี

               “ปู่คือหมาจิ้งจอกเฒ่าที่เจ้าเล่ห์และร้ายกาจที่สุด!” ปิ่นอนงค์โอดครวญออกมาอย่างขัดใจถึงที่สุดเมื่อเธอแพ้ให้กับคนเป็นปู่

               “เพื่อรับมือหลานสาวตัวแสบของปู่ ปู่ก็ต้องมีเล่ห์เหลี่ยมมากกว่าสิถึงจะรับมือไหว” หันไปยิ้มให้หลานสาวอย่างคนถือไพ่เหนือกว่าที่จะไม่มีทางแพ้พร้อมกับคำพูดที่ทำให้หลานสาวอย่างปิ่นอนงค์อึดอัดและอัดอั้นในใจแทบจะรอการระเบิดออกมาไม่ไหว

               “ปิ่นหย่ากับเขาแน่คะคุณปู่หลังจากผ่านวันนี้ไป” หญิงสาวเลือกที่จะต่อปากต่อคำกับผู้เป็นปู่แทนเมื่อทำอะไรไม่ได้อย่างการหนีไป จึงระบายออกไปด้วยคำพูดก่อนจะระเบิดออกมาจนทำให้งานวันนี้พังเป็นหารหักหน้าผู้เป็นปู่ที่เคารพก่อนจะมองไปที่พี่ชายกับแฟนหนุ่มที่หันมาส่งยิ้มแห้งให้อย่างรู้ดีถึงฝันร้ายของเธอเพื่อแสดงความเสียใจ

               “เขาไม่มีทางหย่ากับปิ่นแน่นอน” คนเป็นปู่ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงสบายใจโต้ตอบกลับอย่างคนที่รู้ว่าหลานสาวตัวแสบจะทำอย่างไรก็ไม่มีทางชนะ

               “เขาจะต้องยอม ผู้ชายมีนิสัยหวงแหนความโสดของตัวเองมากกว่าปิ่นอีกนะคะ ถ้าปิ่นยื่นข้อเสนอให้เขาแน่นอนว่าเขาจะต้องยอม” เธอหรือจะยอมเพราะคนอย่างเธอแสบได้อีกหากผู้เป็นปู่ยังไม่ยอมอ่อนข้อให้เพื่อพบกันคนละครึ่งทาง

               แต่ดูเหมือนว่าปู่ของหญิงสาวจะไม่ยอมพบกับเธอคนละครึ่งทางอย่างที่ต้องการเมื่อธรรมรงค์ยังคงทำหน้าที่เป็นปู่ที่ดีให้กับหลานสาวตัวน้อยด้วยการพูดทิ้งท้ายก่อนจะดันหลังให้หลานสาวเดินขึ้นไปบนแท่นพิธีทำหน้าที่เจ้าสาวให้สมบูรณ์แบบและสาวเจ้าก็ไม่ยอมแพ้เช่นกันจึงโต้ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและมั่นใจ ไม่วายส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับผู้เป็นปู่ก่อนจะยอมทำตามในสิ่งที่ปู่ต้องการในวันนี้ให้เสร็จสิ้นพิธีแล้วหลังจากนั้นเธอจะทำให้ปู่ที่แสนดีของเธอได้รู้ว่ากำลังทำสิ่งที่พลาดจากการจับสาวเจ้าคลุมถุงชนแบบนี้

               “เชื่อปู่สิ เขาไม่ยอมหรอก”

               “เขาจะต้องยอมปิ่นคะ”

               แต่ปิ่นอนงค์ไม่มีทางรู้เลยว่าเหตุผลของว่าที่เจ้าบ่าวอย่างเตโซที่ยอมตกลงแต่งงานในวันนี้อย่างสายฟ้าแลบด้วยเหตุผลอะไร และไม่ว่าเธอจะพูดหรือยื่นข้อเสนอให้กับเขาอย่างไรก็ไม่มีทางที่ชายหนุ่มจะยอมทำในสิ่งที่เธอต้องการ ก็เพราะว่าเขาเองก็อยากแต่งงานกับใครสักคนเพื่อกำจัดความรู้สึกบางอย่างออกไปจากหัวใจและเพื่อไม่ทำผิดกับคนที่เขาให้ความสำคัญ ไม่ทำให้คนที่เขาใส่ใจความรู้สึกยิ่งกว่าตัวเองต้องผิดหวังและเสียใจ

               อย่างน้องชายและน้องสะใภ้...