บทที่ 2 ฮันนีมูน (7)

เสียงคลื่นยกระทบฝั่งพร้อมสายลมหอบใหญ่ที่พัดเข้าฝั่งปะทะผิวกายของปิ่นอนงค์ที่เดินออกมาจากตัวพลูวิลลาส่วนตัวของตัวเองภายในรีสอร์ตสาขาป่าตอง หญิงสาวยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความสุขเมื่อได้กลับมาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวจึงรู้สึกสบายใจขึ้นมาฉับพลันจนลืมไปว่าภายในพลูวิลลามีเตโซนั่งไขว่ห้างอยู่ที่โซฟาชุดภายในห้องนั่งเล่นซึ่งติดกับระเบียงทางออกเดินลงไปยังชายหาดซึ่งหญิงสาวกำลังยืนรับลมอยู่ สายตาของเขามองเธออย่างลุ่มลึกอย่างไม่รู้ตัวเมื่อได้เห็นรอยยิ้มกว้างจนไปถึงดวงตาอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนตั้งแต่เมื่อวานจนตอนนี้

ช่างเป็นรอยยิ้มที่สดใสอย่างที่เจ้าสัวบอกเสียจริง

“ลมเย็นแบบนี้อีกสองสามวันมีฝนแน่ๆ เลย ฮ่า กลิ่นทะเลที่รักของฉัน” ปิ่นอนงค์สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อรับบรรยากาศที่เธอชอบเข้าร่างกายเพื่อผ่อนคลายก่อนจะเปรยขึ้นมากับตัวเองอย่างไม่รู้ตัวเสียที

จนกระทั่ง...

“ลุงสี่ตาเป็นใคร เข้ามาได้ไงครับมามี้” เจ้านายยืนกอดอดหน้าบึ้งใส่เตโซที่หันมามองเมื่อเด็กชายตัวน้อยวิ่งเข้ามาภายในพลูวิลลาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะหุบยิ้มเมื่อเจอกับเตโซที่นั่งมองปิ่นอนงค์อย่างไม่วางตา ความหวงปิ่นอนงค์จึงปะทุขึ้นภายในใจของเด็กชายตัวน้อยจนต้องวางท่า

“น้องนาย!” ปิ่นอนงค์หมุนตัวกลับไปมองทันทีอย่างรู้ตัวด้วยความตกใจแกมดีใจที่ได้เจอกับเจ้านายหลังไม่ได้เจอกันมาครึ่งปี

“เอ่อ ขอโทษนะคะคุณปิ่น สายคว้าตัวน้องนายไม่ทันน่ะคะ ขอโทษนะคะ ขอโทษค่ะ” สายพิณที่วิ่งตามเข้ามารีบขอโทษขอโพยจากเจ้านายสาวและสามีของเจ้านายทันที

“ไม่เป็นไรคะพี่สาย เอ่อ น้องนายครับ มาหามามี้ก่อน เดี๋ยวมามี้แนะนำให้รู้จักนะครับ” ปิ่นอนงค์ซึ่งเดินกลับเข้ามาก็ยื่นมือออกไปเชิงเรียกเจ้านายให้เดินมาหา

“คิดถึงมามี้” เจ้านายรีบวิ่งไปสวมกอดปิ่นอนงค์ที่ย่อตัวลงรอรับกอดลูกชายตัวน้อย

“มามี้ก็คิดถึงน้องนายครับ คิดถึงมากๆ มากที่สุด ขอมามี้หอมให้ชื่นใจหน่อยนะครับ” ปิ่นอนงค์สวมกอดเจ้านายเอาไว้แน่นโยกตัวไปโยกตัวมาก่อนจะผละออกแล้วพูดกับเด็กชายตัวน้อยเสียงนุ่ม

“ครับ หอมเยอะๆ นะครับมามี้” เด็กชายตัวน้อยยิ้มร่า

“จัดให้เลยครับ” พูดจบ ริมฝีปากอิ่มก็จรดลงที่แก้มตุ้ยนุ้ยของเจ้านายข้างละสองทีก่อนจะดันตัวเด็กชายให้หันกลับไปทางเตโซ

ชายหนุ่มมองหญิงสาวและเด็กชายตัวน้อยด้วยสีหน้าและท่าทางปกติเพื่อริการแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ทว่าการมองมาที่เขาทำให้เธอชะงักเล็กน้อยเมื่อได้สบสายตาจังๆ ของเขาภายใต้กรอบแว่นสายตาที่ยิ่งมองเขาก็ยิ่งดูมีเสน่ห์ยามที่สวมแว่นตา ยิ่งไม่ใช่แว่นตากรอบหนาเตอะด้วยแล้วทำให้เขาดูร้ายกาจอย่างไรบอกไม่ถูก สาวเจ้ากระแอมหลังชะงักไปเสี้ยววินาทีก่อนจะเริ่มแนะนำตัวให้เขาได้รู้จักกับเจ้านาย

“เอ่อ นี่พี่สายพิณคะ พี่เลี้ยงของเจ้านายหรือน้องนาย ลูกชายของฉันคะ…น้อง” ปิ่นอนงค์กำลังจะแนะนำเจ้านายให้รู้จักกับเตโซทว่าถูกเด็กชายตัวเล็กร้องทักท้วงเสียก่อน

“มามี้พูดไม่ครบ พูดใหม่ นายจะโกรธ” เด็กชายตัวน้อยมองคนเป็นแม่

“โอเคครับๆ ลูกชายสุดที่รัก น้องนายครับ นี่คุณเตโซ เอ่อ เขาคือ…” ปิ่นอนงค์อึกอักเมื่อไม่รู้จะแนะนำเตโซในฐานะอะไรให้กับเจ้านายได้รู้จัก

กระทั่ง…

“แฟนของมามี้ใช่ไหมครับ คุณตาโทร. มาบอกนายว่ามามี้จะพาปาป๋ามาหานาย…ปาป๋า” เด็กชายตัวน้อยพูดขึ้นพลางมองสบสายตาปิ่นอนงค์ก่อนจะหันขวับไปมองเตโซที่ยังคงนั่งที่เดิมด้วยท่าเดิมแล้วเรียกเขาในคำที่ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสามคนที่ได้ยินต่างตกใจ หากแต่คนถูกเรียกเพียงยกยิ้มมุมปากยากที่จะสังเกตเห็น

“น้อง เอ่อ น้องนายครับ คือว่า…” ปิ่นอนงค์ทำตัวไม่ถูกจนอึกอักไม่รู้จะพูดออกมาเช่นไรดีจนเป็นคนที่ถูกเรียกว่า ‘ปาป๋า’ ต้องเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเอง

“เรียกกันแล้วต้องทำยังไงครับ” เตโซพูดพลางยิ้มบางแล้วยื่นมือออกไปทั้งที่ยังนั่งไขว้ห่าง

“ปาป๋า…นายจะมีพ่อแล้วพี่สาย” เด็กชายตัวน้อยเรียกเตโซเสียงใสลากยาวำลางวิ่งเข้าไปกอดเตโซแล้วพูดในสิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มต้องเงยหน้าไปมองปิ่นอนงค์

“ยินดีด้วยนะคะน้องนาย งั้นเย็นนี้พาคุณพ่อคุณแม่ไปดินเนอร์ที่ริมหาดกันดีไหมครับ” สายพิณยิ้มกว้างตอบรับคำพูดของเจ้านายก่อนจะดึงสายตาไปมองปิ่นอนงค์เมื่อสาวเจ้าเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ดินเนอร์? ดินเนอร์อะไรกันคะ ปิ่นกับคุณโซตกลงกันแล้วว่าจะสั่งอาหารที่ห้องอาหารจามจุรีมาทานที่นี่นะคะ ปิ่นบอกพี่สายก่อนมาที่นี่แล้วไม่ใช่เหรอคะ” หญิงสาวมองสายพิณอย่างต้องการคำตอบ

“ขอโทษนะคะคุณปิ่น เจ้าสัวสั่งให้จัดดินเนอร์ให้คุณปิ่นกับคุณเตโซค่ะ” สายพิณตอบออกไปตามตรง

“คุณตาบอกว่ามามี้กับปาป๋าจะมาฮันนีมูนกัน ขอให้น้องนายช่วย” เจ้านายสำทับพี่เลี้ยงทั้งที่ยังนั่งอยู่บนตักของเตโซไม่ยอมลึกกลับไปหาปิ่นอนงค์

“น้องนายครับ รู้ด้วยเหรอครับว่าฮันนีมูนหมายถึงอะไร…คุณปู่นะคุณปู่” ปิ่นอนงค์พรูลมหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลงข้างเตโซและเจ้านายพลางพูดออกมา ไม่วายบ่นคนเป็นปู่ในตอนท้ายประโยคเสียงรอดไรฟังอย่างไม่จริงจัง

“คุณตาบอกว่ามามี้กับปาป๋าจะมามีน้องให้น้องนายที่นี่ครับ น้องนายอยากมีน้อง ขอน้องสาวนะครับ นายอยากมีน้องสาว” เด็กชายตัวนายวัยกำลังเรียนรู้โชว์ความเก่งกาจของตัวเองออกไปพร้อมรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจจนคนมองอย่างปิ่นอนงค์อดที่จะมันเขี้ยวไม่ได้

“เก่งจังเลยนะครับเรื่องทำตามใจคุณตาทวดเนี่ย” ปิ่นอนงค์พูดพลางยื่นมือไปบีบแกมตุ้นนุ้ยเบาๆ อย่างเอ็ดดูพร้อมรอยยิ้มกว้างก่อนจะหุบยิ้มเหลือเพียงยิ้มบางหากแต่รอยยิ้มส่งไปถึงตาของเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่ เผลอช้อนสายตาไปประสานเจ้ากับนัยน์ตาสีหม่นน้ำตาลเข้มของเตโซ

“นายอยากมีน้อง นายจะได้ไม่เหงา มีปาป๋าแล้วก็ต้องมีน้องสาว พี่สายก็อยากให้มามี้มีน้องสาว” เจ้านายพูดเสียงมสอย่างมีความสุขตามประสาเด็ก

“เปล่านะคะ โธ่ คุณปิ่น พี่ก็ต้องพูดเอาใจน้องนายสิคะ” คำพูดของเจ้านายทำให้ปิ่นอนงค์หันขวับมามองจนต้องรีบยกมือขึ้นมาทั้งสองข้างโบกไปมาเร็วๆ เชิงปฏิเสธพลางแสดงสีหน้าแบ่งรับแบ่งสู้

“ช่างเถอะคะ…ดินเนอร์ก็ดินเนอร์คะ” ปิ่นอนงค์บอกปัดอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะพรูลมหายใจออกมาแล้วดึงสายตากลับไปมองเตโซแล้วพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อเธอรู้ตัวแล้วว่าทำไมคนเป็นปู่ถึงยอมได้ง่ายเช่นนี้

หากไม่ใช่เพราะมีแผนกำราบเธอที่ภูเก็ตแทนที่ฮ่องกง

ตอนนี้ปิ่นอนงค์ฉุกคิดหาวิธีรับมือกับวิธีของเจ้าสัวธรรมรงค์ที่จะส่งคนรอบข้างมาขีดเส้นให้หญิงสาวได้ฮันนีมูนกับเตโซตามที่คนเป็นปู่ต้องการ เพราะเธอรู้ดีว่าปู่สุดแสนที่รักของเธอเอาแต่ใจมากแค่ไหน หากต้องการอะไรแล้วก็ต้องได้ตามใจอยาก เธอไม่แปลกใจเลยว่าการดินเนอร์เย็นนี้จะต้องเกิดขึ้นทั้งที่เธอต่สายตรงมาย้ำแล้วว่าจะสั่งอาหารจากห้องอาหารจามจุรีมาทางที่พลูวิลลาส่วนตัว แต่ใช่ว่าที่ฮ่องกงจะไม่มีคนของเจ้าสัวธรรมรงค์คอยตามไปกำกับทุกอย่างใช่ว่าเธอจะไม่รู้

ร้ายเกินไปแล้วนะคุณปู่!