บทที่ 2 ฮันนีมูน (6)

เตโซยืนมองตามหลังปิ่นอนงค์ที่รีบจ้ำอ้าวไปที่เตียงนอนก่อนจะล้มตัวลงนอนที่เตียงแล้วดึงผ้าห่มนวมขึ้นมาคลุมจนถึงศีรษะ ชายหนุ่มยิ้มขบขันก่อนจะดึงมือจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมากอดที่อกพลางยืนพิงขอบประตูห้องน้ำแทนที่จะเดินเข้าห้องน้ำอย่างที่บอกหญิงสาว

“ลุกเถอะครับ เดี๋ยวผมจะลงไปรอข้างล่างนะ” เตโซตัดสินใจพูดออกไปพลางยืดตัวตรงแล้วเดินออกห่างจากห้องน้ำ

“นี่คุณแกล้งฉันเหรอ โรคจิตปะเนี่ย” ปิ่นอนงค์ลุกพรวดมานั่งแล้วหันไปมองเขาพลางต่อว่าออกไปอย่างไม่จริงจัง

“เปล่า ผมลืมไปว่าข้างล่างก็มีห้องน้ำ ลุกได้แล้วครับ ผมให้เคนจองตั๋วไว้รอบสิบโมง” เตโซพูดทั้งที่ยิ้มซึ่งทำให้ปิ่นอนงค์ต้องชักสีหน้าเพราะคิดว่าเขากำลังแกล้ง

“แกล้งกันชัดๆ แบบนี้ นี่ จริงๆ แล้วคุณเป็นคนแบบนี้หรือไงคะ” ปิ่นอนงค์แหวใส่พลางลุกลงจากเตียงเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่ยั่งยืนยิ้มอยู่อย่างขบขันเธอ

“คงงั้นมั้ง...ผมก็ไม่เข้าใจตัวเอง” เตโซตอบปิ่นอนงค์ก่อนจะเงียบแล้วพึมพำกับตัวเองขึ้นมาใหม่

“คุณพูดอะไรนะคะตอนท้ายประโยค” หญิงสาวถามกลับเมื่อได้ยินไม่ชัด

“ผมจะลงไปรอข้างล่าง จะได้คุยกับเจ้าสัวเรื่องที่จะไปภูเก็ตแทนฮ่องกงด้วย อาบน้ำเตรียมตัวไปนะครับ” เตโซยิ้มบางให้เธอก่อนจะก้าวเดินตรงไปยังประตูห้องนอนทิ้งให้สาวเจ้าขมุบขมิบปากบ่นชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจกับท่าทางของเขาที่เหมือนจะมีเรื่องบางอย่างที่ไม่ยอมพูดออกมาตามตรง

ชายหนุ่มเดินลงบันไดมาด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มในหน้าให้กับหญิงสาว ลึกๆ แล้วเขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกอยากแกล้งเย้าสาวเจ้ากันเมื่อครู่นี้ เพียงแค่นึกอยากแกล้งก็ทำเลยทั้งที่ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อนแม้แต่กับดาริกา

เขาก็ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน...

“คุณโซยิ้มอะไรครับ” พฤกษ์เอ่ยถามเจ้านายหนุ่มซึ่งกำลังเดินลงมาจากด้านบน

“พฤกษ์? นายมาที่นี่ได้ยังไง ไม่ได้บินไปไต้หวันหรือไง” เตโซเอ่ยถามด้วยความสงสัยที่ลูกน้องของตัวเองที่ยอมยกให้เป็นสายตำรวจอย่างเต็มตัวหลังจบเรื่องของดาริกามาได้หนึ่งปีเต็มกำลังยืนอยู่ภายในบ้านของเจ้าสัวธรรมรงค์พลางมองหาเคน

“ถึงผมจะเป็นสายให้ตำรวจแต่หน้าที่หลักของผมคือดูแลคุณโซนะครับ ส่วนเคนบินไปภูเก็ตก่อนแล้วครับ คือเจ้าสัวทราบเรื่องแล้วที่คุณโซให้เคนจองตั๋วเครื่องบินไปภูเก็ตแทนฮ่องกงเพราะคุณเจ้านาย” พฤกษ์ให้คำตอบอย่างชัดเจนให้เจ้านายเข้าใจทันที

“เจ้านาย? ลูกชายของคุณปิ่นน่ะเหรอ” เตโซเอ่ยถามอย่างไม่ต้องการคำตอบเสียเท่าไร เพราะรู้ว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของหญิงสาว

อย่างไรแล้วเขาก็ยังเป็นคนนอกสำหรับเธอ

“เอ่อ เรื่องนั้น...” พฤกษ์กำลังจะให้คำตอบเรื่องของเด็กชายที่ชื่อ ‘เจ้านาย’ ให้เตดซได้ทราบ ทว่าก็ถูกเจ้าสัวธรรมรงค์เอ่ยแทรกเสียก่อนพลางเดินออกมาจากห้องทานอาหารตรงมาหาเตโซ

“เจ้านายเป็นลูกพี่สาวของปิ่น หลังปิ่นฉัตรคลอดน้องนายได้สามเดือนก็เกิดอุบัติเหตุรถตกเขาที่ภูเก็ตพร้อมสามี หลังจากนั้นปิ่นก็รับหน้าที่เป็นคนดูแลและจดทะเบียนรับน้องนายมาเป็นลูก อย่าได้คิดมากล่ะ ปิ่นยังโสดบริสุทธิ์เหมาะสมกับเธอแน่นอนเตโซ ฝากหลานทั้งสองคนของฉันด้วยนะ” เจ้าสัวธรรมรงค์ยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะตบบ่าแล้วเดินขึ้นบันไดไป

“ผมไม่...” เตโซคิดจะปฏิเสธไปตามตรงด้วยความรู้สึกของตัวเองว่าเขาไม่ได้คิดมากใดๆ ทั้งสิ้น ทว่าก็ถูกคนที่เดินขึ้นบันไดไปหยุดเดินแล้วหันกลับมาพูดแทรก

“ปิ่นผ่านเรื่องราวมาเยอะ เยอะกว่าเรื่องของคุณกับครอบครัวของดาริกา ทั้งชีวิตนี้ฉันไม่ห่วงอะไรเลยนอกจากปิ่นและน้องนาย เมื่อก่อนปิ่นเป็นคนสดใสร่าเริงยิ้มง่าย ตั้งแต่เสียพ่อแม่และพี่สาวไปด้วยอุบัติเหตุรถยนต์ตกเขาที่ภูเก็ตก็กลายเป็นคนเก็บตัวมีโลกส่วนตัวสูง ฉันหวังว่าเธอจะช่วยให้ปิ่นกลับมาเป็นคนที่ร่าเริงสดใสได้นะเตโซ” เจ้าสัวธรรมรงค์ตัดสินใจที่จะพูดในสิ่งที่รู้กันภายในให้กับเตโซ

เพราะรู้ว่าชายหนุ่มเป็นคนที่ไว้ใจได้และเชื่อว่าจะทำให้หลานสาวสุดหวงคนนี้ของตนกลับมาเป็นคนเดิมเหมือนเมื่อก่อน เหมือนเมื่อห้าปีก่อนที่มีแต่รอยยิ้มของหลานสาว ถึงแม้ว่าปิ่นอนงค์จะเหลือปาริฉัตรพี่ชายคนเดียวก้ยังทดแทนกับบุคคลที่สูญเสียไปไม่ได้เพราะปาริฉัตรเองก็กลายเป็นคนที่นิ่งเงียบมากกว่าเดิม ย้ายออกไปอยู่ข้างนอกไม่พอยังตัดตัวเองจากกิจการภายในครอบครัวไปเปิดไนต์บาร์เกย์แทน

ฉะนั้น การที่ปิ่นอนงค์ได้มีเตโซเข้ามาชีวิตในครั้งนี้ เจ้าสัวธรรมรงค์เชื่อว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ตลอดห้าปีที่ผ่านมาเสียงหัวเราะจากปิ่นอนงค์ที่ออกมาจากใจไม่มีเลยสักนิด

“เจ้าสัวทราบ?” เตดซเอ่ยถาม

“การที่ฉันจะวางใจให้ใครมาแต่งงานกับปิ่น ฉันก็ต้องสืบประวัติคนนั้นก่อนให้ละเอียดสิ แน่นอนต้องให้คนจับตาดูการเคลื่อนไหวด้วย ถึงเธอจะเป็นคนดีแต่หลานสาวฉันทั้งคนนะ แล้วก็ขอบคุณที่ยอมให้ปิ่นได้ไปภูเก็ตแทนฮ่องกง ฉันดูคนไม่ผิดจริงๆ สินะ” เจ้าสัวธรรมรงค์ยอมรับออกไปตามตรง

“ครับ” เตโซได้แต่รับคำตอบกลับไป

“ฝากปิ่นกับน้องนายด้วยนะ ถึงฉันจะไม่รู้ว่าพวกเธอตกลงอะไรกันหรือเปล่า แต่ฉันหวังว่าเธอจะไม่ทำให้ปิ่นเสียใจก็พอ” เจ้าสัวธรรมรงค์ยังคงพูดพร้อมรอยยิ้มผู้ใหญ่ใจดีหากแต่ทั้งคำพูดและรอยยิ้มกำลังบีบบังคับให้เขาทำตามในสิ่งที่อีกฝ่ายคาดหวัง

“เจ้าสัวดูออก?” หากแต่เตโซก็พอจะมองออกว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงเรื่องอะไรและมองเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสาวเจ้าออกอย่างทะลุปุโปร่ง

“ตอนที่ฉันพูดกับปิ่นและเธอ ฉันก็ดูออกแล้วแต่ไม่คิดว่าพวกเธอจะยืนยันออกมาว่ารักกัน ถึงจะไม่รู้ว่าโกหกไปทำไมแต่ตอนนี้เธอกับปิ่นได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีภรรยากันถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ก็ช่วยรักษาเกียรติหลานสาวฉันด้วยนะ” เจ้าสัวธรรมรงค์พูดออกมาให้ชายหนุ่มได้รู้ว่าเขาและเธอโป้ปดใส่คนแก่อย่างเจ้าสัวธรรมรงค์ไม่ได้

“ครับ ผมจะไม่ทำให้เธอเสียชื่อเสียงหรือเสียเกียรติ” เตโซตอบรับกลับไปตามตรงเมื่อตอนนี้อีกฝ่ายก็มองออกแล้ว

“คุยอะไรกันคะปู่ ดุอะไรคุณสาของปิ่นล่ะ เขาดีเว่อร์ยังจะไปดุเขาอีกเหรอคะ” ปิ่นอนงค์พูดขึ้นเมื่อเดินมาที่บันไดแล้วเห็นคนเป็นปู่และหลานเขยสนทนากันจึงทักทายกลับไป

“ไม่มีอะไรหรอก ฮันนีมูนกันให้สนุกล่ะ ปู่รอเหลนอีกคนนะ” เจ้าสัวหันไปส่งยิ้มหลานสาวที่เดินลงมาจากบันไดไม่วายแซวปิ่นอนงค์ให้เธอต้องหน้ายู่ใส่

“มีแค่น้องนายก็พอแล้วค่ะ” ปิ่นอนงค์ตอบกลับพลางยิ้ม

“น้องนายไม่เหมือนกัน เอาล่ะ ไปทานมื้อเช้าก่อนไปสนามบินเถอะ เดี๋ยวตกเครื่อง” เจ้าสัวธรรมรงค์ยิ้มให้หลานสาวพลางดันหลังของปิ่นอนงค์ไปหาเตโซอย่างไม่ให้ตั้งตัว

ปิ่นอนงค์ที่ถูกดันหลังกะทันหันทำให้ถลาไปหาเตโซจนชายหนุ่มต้องรีบอ้าแจนรวบเอวไม่ให้หญิงสาวล้มลงไปก้นจ้ำเบ้าที่พื้น ทว่าหน้าผากของเธอกลับไปกระแทกที่คางของเขาแทนจนต้องผละออกเล็กน้อยแล้วยกมือขึ้นมาลูบที่ศีรษะซึ่งทำให้เขารีบก้มดูด้วยความตกใจพลางยกมืออีกข้างขึ้นมาลูบที่หน้าผากช่วยสาวเจ้า เพราะเสียงกระแทกที่หน้าผากกับคางดังจนรู้ได้เลยว่าเธอคงเจ็บไม่ใช่น้อย

“เจ็บมากหรือเปล่า” เขาถามเสียงนุ่มอย่างเป็นห่วงพลางมองที่หน้าผากมนด้วยสายตากังวลเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยแดงจางๆ ที่หน้าผากของเธอ

“นิด นิดหน่อยคะ” สาวเจ้าที่ช้อนสายตาขึ้นมองเขาก็ต้องตะกุกตะกักพูดออกไปเมื่อเห็นสายตาที่เป็นห่วงจากเขาจนมีผลกระทบต่อหัวใจที่เต้นปกติให้สั่นระรัวขึ้นมาฉับพลันจนสัมผัสได้ว่าสองแก้มร้อนผ่าวเมื่อลมหายใจอุ่นของเขารินรดที่หน้าผาก

ปิ่นอนงค์รู้สึกได้เลยว่าร่างกายของเธอกำลังรู้สึกแปลกๆ อย่างไม่เข้าเมื่อได้ใกล้ชิดกับเตโซมากขึ้นจนกลายเป็นคนที่ทำตัวไม่ถูกและพูดเหมือนคนติดอ่างไปเสียได้ โดยเฉพาะหัวใจของเธอที่มันสั่นไหวราวกับเกิดแผ่นดินไหวด้วยความแรงที่เก้าริกเตอร์เสียอย่างนั้น มันสั่นไหวรุนแรงมากราวกับต้องการล้างผลาญทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมีเป็นพันกิโลเมตร

เขาช่างอันตรายสำหรับเธอเสียจริง