บทที่ 2 ฮันนีมูน (8)

“ถ้าคุณปิ่นไม่อยากดินเนอร์ สั่งอาหารจากห้องอาหารมาตามเดิมก็ได้ครับ” เตโซมองปิ่นอนงค์ซึ่งพยายามกดสีหน้าอึดอัดใจด้วยรอยยิ้ม ชายหนุ่มจึงหันไปมองสายพิณพลางยิ้มก่อนจะออกคำสั่งออกไปใหม่เพื่อไม่ให้หญิงสาวรู้สึกไม่ดีกับการถูกบีบบังคับให้ทำในสิ่งที่เธอไม่อยากทำ ก่อนจะหันกลับไปมองที่สาวเจ้าเมื่อเธอโพล่งออกมาทันควัน

“ไม่ต้องค่ะ เอ่อ คุณปู่จัดการแล้วเราสองคนปฏิเสธไม่ได้หรอก ดินเนอร์กับสั่งห้องอาหารก็ไม่ต่างอะไรหรอกค่ะ แค่เปลี่ยนโต๊ะกินข้าวให้มันดูรกกว่าเดิมก็เท่านั้นเอง” ปิ่นอนงค์พูดยิ้มๆ ให้กับเตโซซึ่งหันกลับมามองพลางเลิกคิ้วส่งมาเชิงถาม สาวเจ้าจึงรีบอธิบายออกไป

“งั้นดินเนอร์นะคะคุณปิ่นคุณโซ” สายพิณยิ้มกว้างออกมาได้สายทีเมื่อสุดท้ายแล้วดินเนอร์ของทั้งสองคนจะไม่ล่มพลางฉุกคิดไปถึงคำพูดของเจ้าสัวก็อดไม่ได้ที่จะหวาดเสียวสันหลังขึ้นมาทุกที

“ดินเนอร์ค่ะพี่สาย กี่โมงคะ ปิ่นอยากนอนสักตื่นก่อนค่ะ” ปิ่นอนงค์ยืนยันคำตอบพลางจับมือเจ้านายเล่นซึ่งเจ้าตัวยังนั่งให้เตโซกอดอยู่บนตัก

“โอเคค่ะคุณปิ่น หนึ่งทุ่มนะคะที่หาดหน้าฝั่งโรงแรมเลยค่ะ…สายดีใจจัง” สายพิณยิ้มกว้างอย่างดีใจพลางพึมพำกับตัวเองเมื่อภายในโสตประสาทยังจดจำคำพูดของเจ้าสัวธรรมรงค์ได้ไม่ลืม

‘ยังไงเย็นวันนี้ทั้งสองจะต้องดินเนอร์กันให้ได้ ถ้าทำไม่ได้เธอก็ต้องชดใช้ค่าดินเนอร์ที่ฉันเสียไป และ…ถูกหักเงินเดือนครึ่งปี ถ้าเธอเลือกไม่ทำ!’ เสียงเจ้าสัวธรรมรงค์ที่แข็งและเด็ดขาดเอื้อนเอ่ยออกมา

‘ค่า ค่าดินเนอร์เท่าไรค่ะคุณท่าน’ สายพิณอึกอักถามออกไป เพราะตนทราบดีว่าไม่สามารถบีบบังคับเจ้านายสาวได้ อีกทั้งก่อนหน้าที่ปิ่นอนงค์ต่อสายตรงมาให้เตรียมอาหารจากห้องอาหารจามจุรีสำหรับมื้อเย็นก่อนหน้าเจ้าสัวธรรมรงค์ได้เพียงสิบนาทีเท่านั้น

‘หนึ่งแสน’

เพียงคำสั้นๆ ก่อนตัดสายไปทำให้สายพิณทรุดลงไปนั่งกับพื้นทันทีที่ได้ยินคำตอบซึ่งก้องกังวาลอยู่ในหัวเป็นเสียงสะท้อนไม่หยุด หลอกหลอนให้สายพิณต้องทำตามคำสั่งให้สำเร็จเพราะรู้ว่าหากทำไม่สำเร็จหรือไม่คิดทำก็ไม่มีทางไหนให้เธอเลือกได้เลย หนึ่งแสนกับถูกหักเงินเดือนเดือนละสองหมื่นเป็นเวลาครึ่งปีก็เกินแสน

แล้วสายพิณจะเลือกได้อย่างไรเล่า!

เตโซเดินเข้ามาภายในห้องนอนที่เปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นฉ่ำไปทั่วทั้งห้อง สายตาคมมองไปที่เตียงนอนใหญ่ซึ่งมีปิ่นอนงค์นอนตะแคงข้างกอดเจ้านายที่หลับอยู่ข้างกายอย่างผ่อนคลายก่อนจะชำเลืองตามองไปที่นาฬิกาเรือนใหญ่โมเดิร์นภายในห้องนอนก็พบว่าอีกสามชั่วโมงจะถึงเวลาดินเนอร์ ชายหนุ่มจึงตัดสินใจกลับออกมาแล้วเดินตรงไปยังประตูพลูวิลลาฝั่งตรงข้ามกับหน้าชายหาดเพื่อออกไปพบกับเคนและพฤกษ์ที่รอเขาอยู่ที่ห้องอาหารจามจุรี

ทว่า เมื่อเตโซเดินออกมาจากพลูวิลลาก็เจอกับสายพิณซึ่งเดินกลับมาทางฝั่งโรงแรมแทนที่จะเป็นรีสอร์ตเมื่อสายพิณยังมีอีกหนึ่งหน้าที่รับผิดชอบในส่วนรีสอร์ตคือเอฟโอหรือฟอนต์ออฟฟิศเมเนเจอร์ ชายหนุ่มจึงทำเพียงส่งยิ้มทักทายไปเท่านั้นก่อนจะเดินผ่านกันได้เพียงสามก้าวเขาก็หันกลับไปรั้งสายพิณเอาไว้

“เอ่อ เดี๋ยวครับ” เตโซหันกลับไปมองสายพิณด้วยรอยยิ้มบาง

“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณเตโซ” สายพิณหันกลับไปตอบรับตามปกติ

“คุณปิ่นกับน้องนายยังหลับอยู่ หกโมงค่อยเข้าไปปลุกก็ได้ครับ…ผมมีเรื่องอยากถามคุณสายพิณด้วยครับ” เตโซพูดออกไปก่อนจะเงียบลงและเข้าเรื่องที่ทำให้เขาต้องตัดสินใจรั้งเอาไว้

“เอ่อ ค่ะ มีเรื่องอะไรจะถามเหรอคะ” สายพิณมีสีหน้างุนงงก่อนจะถามกลับไป

“ช่วยตามผมไปที่ห้องอาหารจามจุรีหน่อยนะครับ” เตโซตอบเพียงเท่านั้น

“ได้ค่ะ” สายพิณตอบรับเมื่อพบว่าชายหนุ่มไม่ได้ประสงค์ร้ายแต่คงมีเรื่องอยากสอบถามตนจริงๆ แต่ก็แอบสงสัยว่าทำไมจะต้องไปที่ห้องอาหารแทนที่จะนั่งพูดคุยกันที่พลูวิลลา

“ขอบคุณครับ” เตโซยิ้มขอบคุณก่อนจะเดินนำไปที่ห้องอาหารจามจุรีโดยมีสายพิณเดินตาม

ปิ่นอนงค์เดินออกมาจากห้องนอนหลังอาบน้ำเปลี่ยนชุดมาเป็นเดรสสีขาวแขนยาวพองเล็กน้อยถึงข้อศอก ช่วงหน้าอกแหวกลงมาเพียงเล็กน้อยให้พอเห็นเนินสวยรัดรูปลงมาที่เอวคอดเผยให้เห็นสัดส่วนที่ซ่อนรูป ส่วนกระโปรงยาวลงไปถึงข้อเท้าปล่อยบานเป็นจีบใหญ่ไม่รัดรูป หากถูกลมคงพลิ้วไหวอย่างสวยงามมากกว่าจะดูล่อแหลม