บทที่ 2 ฮันนีมูน (9)

หญิงสาวเลือกที่รวบผมเกล้าขึ้นทั้งหมดเมื่อค่ำวันนี้จะต้องทานอาหารริมทะเลที่ต้องเจอลมแรงไม่ใช่น้อยจึงไม่อยากให้ผมปลิวไปตามลมจนเกิดปัญหาระหว่างทานมื้อค่ำ ส่วนรองเท้าเธอเลือกสวมใส่รองเท้าแตะรัดข้อเท้าสีขาวเข้ากับชุดเดรสที่สวมใส่ หากแต่เสียดายที่สาวเจ้าไม่ใช่คนชอบสวมใส่เครื่องประดับเหมือนคนอื่นๆ จึงทำให้ลำคอขาวเนียนดูโล่งต่อสายตาผู้คนที่มองแต่ใช่ว่าเธอจะใส่ใจ

หากเธอใส่ใจป่านนี้ก็คงมีห้องเก็บเครื่องประดับเหมือนพี่น้องคนอื่นไปนานแล้ว มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่ภายในบ้านหรือที่คอนโดมิเนียมจะไม่มีห้องเก็บเครื่องประดับนอกจากจะมีนาฬิกาข้อมือหรือไม่ก็กำไลหยกสองสามชิ้นที่ได้มาจากผู้หลักผู้ใหญ่ที่เมตตาเอ็นดูมอบให้มาเป็นของขวัญ

แน่นอน สิ่งของล้ำค่าทางจิตใจเธอก็เลือกที่จะเก็บไว้ที่ธนาคารมากกว่า

“มามี้ๆ นายหล่อไหมครับ” เจ้านายวิ่งออกมาตรงไปหาปิ่นอนงค์ที่กำลังนั่งรออยู่ที่โซหาเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มสดใส

“หล่อมาก…หล่อมากๆ เลยครับ” ปิ่นอนงค์พูดเสียงลากยาวก่อนจะพูดซ้ำอีกครั้งแล้วก้มลงหอมแก้มตุ้ยนุ้ยของเจ้านาย

เธอมองเด็กชายตัวน้อยซึ่งอยู่ในชุดเสื้อเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมกางเกงเอี๊ยมสามส่วนสีน้ำเงินทับพร้อมร้องเท้าผ้าใบไม่มีผูกเชือกสีน้ำเงินเข้ากับกางเกงเอี๊ยม ยิ่งมองก็ยิ่งทำให้เธออดที่จะนึกถึงคนทั้งสองคนที่จากโลกนี้ไปแล้วรวมอยู่ในตัวของเด็กชายเจ้านายได้อย่างลงตัว

แก้มยุ้ยนุ่มนิ่มสีขาวแดงระเรื่อด้วยเลือดฝาด คิ้วเข้มหน้าทรงสวยอย่างไม่ต้องตัดแต่งยิ่งมองก็รู้ว่าได้มาจากผู้เป็นบิดา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจมูกโด่งเป็นสันสวยมาตั้งแต่เล็กที่เหมือนกับบิดายิ่งกว่า หากแต่ริมฝีปากบางชมพูระเรื่อธรรมชาติและดวงตาที่คมหวานนั้นมีผลกับปิ่นอนงค์มากกว่าเมื่อมันเหมือนกับคนที่เธอคิดถึงมาเสมอห้าปีแต่ทว่าคนคนนั้นจากโลกนี้ไปด้วยอีกคน

“มามี้ก็สวย ปาป๋าต้องชอบมากๆ ครับ เพราะน้องนายชอบ ปาป๋าก็ต้องชอบ” เด็กชายตัวน้อยเอ่ยชมปิ่นอนงค์หลับด้วยรอยยิ้มร่าเริงก่อนจะพากันหันไปมองที่ประตูทางเข้าพลูวิลลาเมื่อได้ยินเสียงคนเปิดประตู

“ว้าว น้องนายของพี่สายหล่อจังเลยนะครับ แบบนี้สาวๆ ต้องกรี๊ดแน่ๆ เลย” สายพิณเอ่ยแซวทันทีเมื่อเห็นเด็กชายตัวน้อยที่ช่วยปิ่นอนงค์เรียกมานั้งแต่ยังแบเบาะ

“น้องนายต้องหล่อๆ ครับ ปาป๋าจะได้ชอบน้องนาย” เด็กชายตัวน้อยพูดกับสายพิณตามประสาเด็กวัยกำลังเรียนรู้และจดจำ หากแต่ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองคนชะงัก

“ปาป๋าจะต้องชอบน้องนายอยู่แล้วครับ…ไปกันเลยไหมคะพี่สาย ปิ่นอยากแวะไปดูความเรียบร้อยโรงแรมกับรีสอร์ตด้วยค่ะหลังทานเสร็จ จะได้ไม่รบกวนคุณเตโซมากจนเกินไป” ปิ่นอนงค์ลูบแก้มของเจ้านายพลางยิ้มเอาใจขณะที่พูดสำทับก่อนจะหันไปพูดกับสายพิณแล้วลุกขึ้นยืน

“คือว่า…” สายพิณไม่ทันจะกล่าวจบก็ถูกตัดบทด้วยชายหนุ่มที่ปิ่นอนงค์เพิ่งพูดถึงไป

“ไม่รบกวนหรอกครับ” เตโซพูดพลางเดินแทรกเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าปิ่นอนงค์

หญิงสาวมองชายหนุ่มที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวคอตั้ง ขอบเสื้อด้านซ้ายไขว้ทับด้านขวาอย่างมีสไตล์คล้ายหนุ่มเกาหลีเพียงตัวเดียวสวมทับด้วยกางเกงสแลคสีดำพอดีตัว ไม่ทีเข็มขัดแบรนด์หรูไม่ทีเนกไทหรือเครื่องประดับใดๆ นอกจากแว่นตาอันเดิมที่สวมใส่อยู่บนใบหน้าเพียงแค่นั้นก็ทำให้เขาดูน่ามองจนบะสายตาไม่ได้แล้ว ยิ่งสีผิวขาวธรรมชาติด้วยแล้วก็ยิ่งทำให้เขาเหมือนมีออร่าขึ้นมารอบๆ ตัวเสียอย่างนั้น ทรงผมไม่ได้จัดทรงปล่อยตามธรรมชาติก็ยิ่งเสริมออร่าอย่างไม่ตั้งใจ คิ้วหนาจมูกโด่งเป็นสันชัดเจน ดวงตาคมราวกับดวงตาหมาป่าที่กำลังออกล่าเหยื่ออย่างไม่ตั้งใจเพราะถูกสร้างสรรค์ออกมาให้เป็นเช่นนี้จนมีเสน่ห์ ริมฝีปากบางแดงน่าลิ้มลอง ผิวหน้าเนียนไม่ต่างจากผิวเด็กจนเธอแอบอิจฉาเล็กน้อย หากแต่เมื่อมองโดยรวมแล้วมันช่างลงตัวเกินกว่าที่ใครๆ จะมีรูปหน้าได้สมบูรณ์เช่นนี้ แม้แต่ดารานายแบบที่เธอรู้จักก็ยังไม่มีรูปหน้าที่ลงตัวได้เท่าเขาเลยสักนิด

แต่มันกลับมาตกอยู่ที่เขาเสียนั้น

เพราะความหล่อมีเสน่ห์และสไตล์สบายๆ ที่เธอเพิ่งเห็นจากผู้ชายตรงหน้าจนหัวใจสั่นไหวไม่รู้ครั้งที่เท่าไรอดที่จะบ่นกับตัวเองภายในใจไม่ได้อย่างหน้าไม่อายและเธอไม่รู้ตัวเลยว่าเพียงเขาทำตัวเฉยๆ ก็สามารถทำให้เธอไปไม่เป็นพูดไม่ออกเสียแล้ว และยิ่งไม่เป็นตัวของตัวเอง

อ่า…ทำไมเขาหล่อจังนะ