บทที่ 10 หวั่นไหวนับครั้งไม่ถ้วน (3)

ดาริกายังคงยืนสนทนาถ่วงเวลาด้วยบทคนหลงทางได้ราวสิบนาทีแล้วก็ยังแสร้งไม่เข้าใจจนพนักงานส่งของต้องหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองและสั่งให้เธอหยิบตัวเองขึ้นมาเพื่อเปิดเส้นทางพร้อมอธิบายให้ละเอียดอีกครั้ง ซึ่งกินเวลาต่ออีกราวสิบนาทีก่อนจะต้องเงยหน้าขึ้นไปมองทิศทางเดียวกันเมื่อได้ยินเสียงรถที่เหยียบเบรคอย่างกะทันหันพร้อมกับเสียงไซเรนของรถตำรวจที่ตามหลังรถซีดานคันหรูที่มาจอดก่อน หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยยังคงแสร้งทำเป็นงุนงงกับสถานการณ์ต่างจากคนด้านข้างที่เริ่มยืนไม่นิ่งและแกล้งหันไปถาม

“เอ่อ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ” เธอแสร้งถามด้วยสีหน้ามึนงง

“ไม่มีอะไร คุณรีบไปได้แล้ว” พนักงานส่งของตอบส่งๆ พลางก้าวถอยหลังไปทีละก้าวช้าๆ เมื่อเคนก้าวลงจากรถเดินตรงมาโดยไม่พูดอะไรพร้อมกับตำรวจ

“อย่าหนีนะ” เมื่อเห็นว่าพนักงานส่งของกำลังจะหนีดาริการีบเปิดเผยตัวด้วยการวิ่งไปคว้าแขนดึงเอาไว้

“คุณหนู!” เคนสบถออกมาก่อนจะเรียกดาริกาด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นหญิงสาวพาตัวเองไปใกล้คนร้ายอย่างไม่ห่วงชีวิต

“ตายแล้วคุณหนู!” รินนราอุทานออกจะวิ่งเข้าไปช่วยดาริกาเมื่อเธอรีบลงจากรถทันทีที่เห็นเคนกับตำรวจแต่เธอก็ถูกตำรวจขวางไว้เพื่อความปลอดภัย

“ปล่อยนะเว้ย!” พนักงานส่งของที่กำลังยื้อยุดฉุดกระชากอยู่กับดาริกาจนตำรวจจะเข้าถึงตัวจึงรวบรวมแรงทั้งหมดผลักหญิงสาวจนมือของเธอหลุดออกจากแขนล้มลงหัวกระแทกกับฟุตบาททางเดินเท้าในซอยเล็กๆ จนหมดสติไปทันที

ภาพที่ดาริกาถูกผลักล้มลงจนศีรษะไปกระแทกกับฟุตบาทจนหมดสติและยิ่งทำให้เคนตกใจรีบพุ่งตัวไปพยุงร่างหมดสติเธอเอาไว้แล้วปล่อยให้เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าไปคุมตัวคนร้ายแทน มือหนาสั่นระริกด้วยความกลัวเมื่อเห็นเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากเส้นผมของสาวเจ้ามากขึ้นเรื่อยๆ ไหลลงอาบแก้ม

“คุณหนู คุณหนู” เคนเอ่ยเรียกดาริกาเสียงสั่นเครือด้วยความกลัว

“คุณหนู! คุณเคนรีบพาคุณหนูไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่าคะ ทางนี้นราจัดการเอง คุณเตทราบเรื่องแล้วด้วย ยังไงค่อยตามไปโรงพักยังทันคะ” ด้วยความกังวลและกลัวไม่ต่างจากเคนเมื่อเห็นเลือดสีแดงสดจำนวนไม่น้อยของดาริกาที่ไหลซึมออกมา

“ผมฝากทางนี้ด้วย แจ้งผู้จัดการที่โกงให้ตามไปที่สถานีตำรวจทันที” เคนออกคำสั่งก่อนจะรีบช้อนตัวอุ้มดาริกาตรงไปยังรถของตัวเองทันที

รินนรารีบวิ่งไปช่วยเปิดประตูรถให้กับเคนก่อนจะถอยออกห่างแล้วยืนมองรถของเคนขับเคลื่อนออกไปอย่างเป็นห่วงดาริกาก่อนจะหันกลับไปมองที่ตำรวจและคนร้ายพลางรีบต่อสายหาผู้จัดการโกงดังทันทีอย่างไม่รอช้าเมื่อตำรวจจับคุมคนร้ายได้ทันก่อนที่อีกฝ่ายจะหลบหนีไปได้เสียก่อน หนำซ้ำตอนนี้ก็ยังมีข้อหาทำร้ายร่างกายจนคนอื่นได้รับบาดเจ็บด้วยก็ยิ่งต้องระมัดระวังในการจับคุมมากขึ้น เมื่อตำรวจจับคุมคนร้ายขึ้นรถไปแล้วเธอจึงเดินไปหาเจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งที่คาดว่าคงเป็นเจ้านายของทุกคนหรือมียศตำแหน่งสูงกว่า

“ขอโทษนะคะคุณตำรวจ พอดีในตู้มีเครื่องเพชรที่จะต้องนำไปส่งลูกค้า ถ้าเป็นไปได้ช่วยให้ฉันนำไปให้ลูกค้าก่อนได้ไหมคะ” เธอถามออกไปแม้จะรู้ว่ามันอาจจะยาก

“ยังไม่ได้ครับจนกว่าจะดำเนินคดีเสร็จสิ้น รบกวนแจ้งคนที่เกี่ยวข้องให้ไปให้ปากคำที่โรงพักด้วยนะครับ คุณเคนแจ้งมาแล้ว รวมถึงของกลางที่คุณจจะนำไปให้ลูกค้าด้วยครับ” เจ้าหน้าที่ตำรวจตอบออกมาซึ่งเป็นอย่างที่รินนราคิดเอาไว้แล้ว

“โอเคคะ” เธอยอมรับด้วยความรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อนึกถึงปัญหาที่จะตามมาหากคุณหญิงวดีไม่พอใจ

“ผมเองก้ต้องขอให้คุณตามไปให้ปากคำด้วยนะครับ” นายตำรวจคนเดิมเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ได้ค่ะ ฉันจะรีบตามไป” เธอตอบรับด้วยรอยยิ้มบางอย่างลำบากใจเมื่อเอาแต่คิดถึงปัญหาใหญ่ที่จะตามมาก่อนจะละความสนใจไปที่โทรศัพท์มือถือของตัวเองเมื่อสายเรียกเข้าดังขึ้น

ทันทีที่รินนราเห็นชื่อของคนโทร. เข้ามาจึงรีบกดรับทันทีอย่างดีใจแกมกังวลกับปัญหาที่เกิดขึ้นทั้งกับดาริกาและกับคุณหญิงวดี

“คุณเต!” เธอเรียกเจ้านายอย่างดีใจทั้งที่ปากยิ้มแห้ง

“ผมแจ้งคุณหญิงวดีแล้ว คุณหญิงวดีจะเข้าไปรอที่บริษัท คุณนราเข้าไปดูแลคุณหญิงวดีก่อน แล้วตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง” เตชินบอกสิ่งที่เขาต่อสายหาคุณหญิงวดีให้ทราบข่าวซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่มีปัญหาแต่อย่างใด ขอเพียงไม่ทำให้ต้องเดินทางไปขึ้นเครื่องสายก็เท่านั้น

“…เอ่อ คือว่า...” รินนราอึกอักอยู่ครู่ก่อนจะบอกสถานการณ์ที่เกิดขึ้นทุกอย่างให้กับเจ้านายได้ฟังอย่างละเอียดยิบไม่มีแม้แต่ขาดช่วงไหน

ทว่า คนฟังได้แต่กำหมัดแน่นอย่างหัวเสียกับสิ่งที่ได้ยินจนอยากจะให้ถึงเวลาเครื่องบินขึ้นบินเสียเดี๋ยวนั้นทันที

“ให้คนมารอรับผมทันทีที่สนามบิน ผมกำลังขึ้นเครื่อง” เตชินออกคำสั่งทันทีเมื่อฟังสิ่งที่รินนรารายงาน

“ได้ค่ะคุณเต คุณเตจะตรงไปโรงพยาบาลก่อนเลยใช่มั้ยคะ” รินนราเอ่ยถามเพื่อจะได้แจ้งกับคนขับรถของบริษัทถูกต้อง

“ใช่ ส่วนเรื่องที่สถานีตำรวจคุณนราบอกให้เคนไปจัดการแทน ผมจะไปโรงพยาบาลดูเธอเอง…” เตชินพูดแต่แล้วก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “ไม่ต้องแล้ว ผมจะต้องไปสถานีตำรวจก่อน”

“เอ่อ ได้ค่ะๆ ฉันจะรออยู่ที่โรงพักนะคะคุณเต” รินนราแจ้งกับเจ้านายอีกครั้งก่อนจะวางสายไป

ทางด้านเตชินซึ่งกำลังขึ้นเครื่องบินได้แต่ข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้อย่างที่ไม่เคยต้องระงับความโกรธความหงุดหงิดเช่นนี้มาก่อน แต่ทว่าเป็นเรื่องของดาริกากลับทำให้เขาแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้หลายต่อหลายครั้ง ไม่ว่าเธอจะทำอะไรความรู้สึกของเขาจะก่อเกิดขึ้นได้ง่ายกว่าที่รู้สึกไม่พอใจคนอื่น

ชายหนุ่มได้แต่ขบกรามตลอดทางเดินทางกลับด้วยหลากหลายอารมณ์ ครั้นความหยิ่งในตัวของเขาก็สั่งให้ต้องเลือกไปสถานีตำรวจมากกว่าจะตรงไปโรงพยาบาล

หากถามว่าก็มีเคนคอยดูแลอยู่แน่นอนว่าเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาไม่พอใจเป็นอย่างมากที่ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับดาริกาจะต้องเป็นเคนเสมอที่เข้าไปก่อนเขา และอีกสาเหตุของอารมณ์ที่ทวีคูณขึ้นด้วยความโกรธก็คือการเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตรายของดาริกา เพราะอารมณ์ที่มากมายปะปนกันไปของเขาที่มีต่อเคนต่อดาริกาก็ทำให้ต้องระบายมันออกมาด้วยคำพูดกับตัวเอง

“โง่ ทำไมต้องพาตัวเองไปเจ็บตัว ไม่เคยจะเบาใจกับเธอได้เลยจริงๆ ดาริกา”