บทที่ 10 หวั่นไหวนับครั้งไม่ถ้วน (2)

ทว่า จนขับมาพื้นที่โกดังผลิตของบริษัทก็ไม่พบรถขนส่งหมายเลขที่ทางต้นโกดังแจ้งมา รินนราจึงขับหลับทางเดิมอีกครั้งเพื่อว่าพลาดไป จนกระทั้งขับออกมาได้ห้ากิโลเมตรก็พบกับรถตู้ที่คลายรถขนส่งของบริษัทจอดอยู่เมื่อขับเข้าไปใกล้ก็พบกับรถขนส่งที่ปิดแน่นหนาของบริษัทซึ่งจอดอยู่ด้านหน้ารถตู้ ดาริกาจึงรีบส่งข้อความและโลเคชันให้กับเคนทันทีเมื่อสังเกตสถานการณ์อยู่ไม่ไกลมากก็พบว่ามันผิดปกติ

กระทั่งเห็นว่าสินค้าในรถขนส่งทุกกล่องกำลังถูกขน ดาริกาหันขวับไปมองรินนราที่หันกลับมามองเช่นกันอย่างตกใจกับการพบว่าพยักงานขนส่งกำลังขโมยสินค้าของบริษัท

“กาจะลงไปคะ ถ้าขืนรอพี่เคสมาถึงพวกมันคงขโมยสำเร็จ” เธอตัดสินใจ

“อย่านะคะ มันอันตราย ถ้าพวกมันมีอาวุธคุณหนูจะได้รับอันตราย รอคุณเคนดีกว่าคะ” รินนรารั้งดาริกาเอาไว้ด้วยความกังวล

“อย่างน้อยก็ให้ดาถ่วงเวลารอพี่เคน ดาจะระวังคะ ดาไม่ยอมให้บริษัทเกิดปัญหาขึ้นมาแน่” ดาริกาแน่วแน่ดึงแขนของตัวเองออกก่อนจะเปิดประตูลงจากรถเดินตรงยังจุดที่กำลังมีการขโมยสินค้าบริษัททันที

“ฉิบแล้วได้นรา…” รินนราอุทานกับตัวเองก่อนจะรีบก้มลงส่งจ้อความรายงายเตชินให้รู้ว่ากำลังเกิดปัญหาทั้งที่ในตอนแรกตนตั้งใจจะไม่รายงานเพราะทางเชียงใหม่ก็สำคัญไม่ต่างจากที่นี่ และบริษัทก็ยังมีดานิกากับเคนที่อยู่แก้ปัญหาได้

“เอ่อ ขอโทษนะคะ พอดีว่าฉันหลงทางคะ จะไป…” ทางด้านดาริกาเริ่มตีมึนทำเป็นหลงทาง ยังดีที่รินนราเลือกใช้รถของตัวเองขับพาเธอมาจึงใช้ข้ออ้างได้ง่ายขึ้น

“ใช้กูเกิลแมพสิครับ” พนักงานขนส่งซึ่งอยู่ในชุดพนักงานมีท่าทีระแวดระวังเดินเข้ามาใกล้แทนคนอื่นที่อยู่ในชุดเสื้อโปโลสีขาวกางเกงสีดำไม่ต่างจากชุดพนักงานแต่ที่ต่างก็ตรงไม่ทีโลโก้บริษัทบนเสื้อเท่านั้น

“ฉันใช้แล้วค่ะ แต่ก็มาโผล่ที่ไหนก็ไม่รู้ ตามทางมีแต่ป่ามีแต่โรงงาน” เธออ้างไปพลางถอยหลังเพื่อบอกให้รู้ว่าเธอเองก็กลัวเหมือนกับคนหลงทางจริงๆ ที่ดันมาเจอคนแปลกหน้า

“คุณจะไปไหนครับ” อีกฝ่ายเอ่ยถาม

“ฉันจะไปร้านอาหารเรือนไทยริมเจ้าพระยาคะ ฉันมาจากชัยนาทไม่เคยเข้ามาเองสักครั้ง คุณรู้จักมั้ยคะ ทางออกก็ได้คะ เดี๋ยวฉันจับเส้นทางใหม่เอง” เธอยังคงหาข้ออ้างเพื่อถ่วงเวลาต่อไป

โดยที่มีรินนราที่คอยแจ้งสถานการณ์ให้กับเคนที่โทร. เข้าโทรศัพท์มือถือของดาริกาซึ่งทิ้งเอาไว้ในรถอย่างเป็นกังวลไม่ต่างจากเคนที่รีบเหยียบคันเร่งจนมิดเท้าให้ถึงสถานที่ที่สาวเจ้าส่งมาโดยเร็วที่สุดอย่างร้อนใจไม่ต่างจาดเตชินที่พยายามโทร. หาดาริกากลับติดสาย ครั้นจะโทร. หารินนราก็ดันไม่รับขึ้นมาเสียดื้อๆ โดยไม่รู้เลยว่ารินนรากำลังคุยกับเคนและเฝ้ามองดาริกาไม่มห้คาดสายตา คนเป็นเลขานุการรองประธานอยากจะลงไปแต่ก็กลัวทำแผนของคุณหนูของตนพังจนเกิดปัญหาก็เป็นได้จึงเลือกที่จะนั่งรายงานให้เคนรู้สถานการณ์ปัจจุบัน

“ยายโง่! ทำไมหาเรื่องใส่ตัวแบบนี้” เตชินบ่นทันทีด้วยความร้อนใจเมื่อติดต่อใครไม่ได้

“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะเต” พราวมุกถามเตชินด้วยความตกใจเมื่อตอนนี้อยู่ระหว่างทานมือกลางวันด้วยกัน

“เกิดเรื่องที่บริษัท ฉันต้องบินกลับเดี๋ยวนี้” เขาตอบโดยไม่มองหน้าพราวมุกพลางพยายามติดต่อหาดาริกาอีกครั้ง

“แล้วทาง…” พราวมุกกำลังจะพูดก็ต้องเงียบลงเมื่ออยู่ๆ เตชินก็ลุกขึ้นพรวดเดินออกจากร้านอาหารไปทันที สาวเจ้ามองไปรอบๆ ตัวก่อนจะมองเตชินที่ขับรถออกไปแล้วจึงก้มมองโทรศัพท์มือถือของตัวเองซึ่งมีข้อความจากเตชินที่ส่งมาให้เธอเรียกรถกลับโรงแรม

พราวมุกบอกข้อความก่อนจะนั่งทานมื้อกลางวันต่อให้อิ่มแล้วค่อยกลับเมื่อตอนนี้เธอจะต้องอยู่ที่เชียงใหม่ต่อเพียงคนเดียว ทว่าก็ต้องเงยหน้าขึ้นเมื่อมีเงาสูงบดบังแสงจากเก้าอี้ฝั่งเตชินที่ลุกออกไป พราวมุกมองคนตรงหน้าก่อนจะค่อยๆ เบิกตาโตอย่างตกใจจนเผลออุทานแต่ก็เงียบลงฉับพลันเมื่อคนตรงหน้าส่งสายตาดุมาให้

“พฤกษ์ คุณ…” เธอมองเขาอย่างไม่เข้าใจ

ชายหนุ่มคือผู้ช่วยของ ‘คนนั้น’ ที่เสียไปแล้ว ทว่าการปรากฏตัวของอีกฝ่ายนั่นหมายความว่ามีเรื่องที่สำคัญอย่างหนึ่งซึ่งเปิดเผยไม่ได้จึงส่งเขามาทำเรื่องลับหลังเตชินเช่นนี้ ส่วนอีกคนก็ส่งไปทำงานตามปกติเพื่อสังเกตการณ์

“นายผมต้องการให้คุณรู้เรื่องบางอย่าง ช่วยไปโรงพยาบาลกับผมด้วยนะครับ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยราบเรียบ

พราวมุกมองอีกฝ่ายก่อนจะละสายตามามองแก้วน้ำแล้วหยิบขึ้นมาดื่มจนหมดแก้วแล้วลุกขึ้นยืนวางเงินเอาไว้ก่อนจะก้าวเดินตามพฤกษ์ออกจากร้านอาหารไปทันทีเมื่อได้ยินในสิ่งที่อีกฝ่ายบอกจุดประสงค์ออกมา

ภายในใจของเธอกำลังเต้นกระหน่ำ