บทที่ 10 หวั่นไหวนับครั้งไม่ถ้วน (4)

หลังจากดำเนินคดีจนคนร้ายถูกจับเข้าคุกเตชินก็รีบส่งอัญมณีมรกตให้กับคุณหญิงวดีทันทีด้วยตัวเองพร้อมกับคำขอโทษและกระเช้าผลไม้จนทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ทั้งยังโชคดีที่คุณหญิงวดีไม่ถือโทษโกรธเพราะเป็นอุบัติเหตุที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นมิหนำซ้ำยังส่งทำชุดเครื่องเพชรชุดใหม่เป็นการแสดงถึงความไว้วางใจที่มีให้กับเตชิน ทว่าเรื่องของคุณหญิงวดีจบลงผ่านไปแล้วสองวันชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมไปโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมดาริกาจนรินนรรู้สึกไม่พอใจเจ้านายทั้งที่คนเป็นภรรยาพยายามช่วยให้บริษัทไม่เกิดปัญหาร้ายแรงจนตัวเองบาดเจ็บแม้ว่าสาวเจ้าจะยังไม่ฟื้นก็ตาม

“คุณเตคะ เอ่อ ไม่คิดจะไปโรงพยาบาลสักหน่อยเหรอคะ ถึงคุณหนูจะยังไม่ฟื้นแต่ก็ไปเยี่ยมในฐานะ...” รินนราที่รีบแฟ้มเอกสารมาถือเมื่อเจ้านายหนุ่มเซ็นเป็นที่เรียบร้อย

“ฐานะสามีเธอน่ะเหรอ” เตชินพูดตัดบทรินนราเสียงเรียบเรื่อย

“ก็ใช่น่ะสิคะ โธ่ คุณเต คุณหนูเจ็บตัวก็เพราะไม่อยากให้บริษัทเดือดร้อนนะคะ อย่าโกรธเธอเลยคะ ยิ่งน่าเป็นห่วงเพราะไม่นอมฟื้นเลย” รินนราพูดเสียงอ่อนด้วยความอ่อนใจที่มีให้กับเจ้านาย

“แล้วหมอบอกว่าเธอเป็นยังไงบ้าง” เขาถามพลางเงยหน้าไปมองรินนรา

“คุณเต!” รินนราเอ็ดเจ้านายเบาๆ ก่อนจะบอกออกไป “คุณหนูได้รับความกระทบกระเทือนที่ศีรษะอย่างรุนแรงแต่โชคดีที่ไม่มีเลือดออกหรือเลือดคลั่งข้างในคะ มีแค่บาดแผลที่ใหญ่ก็เลยทำให้มีเลือดไหลออมาเยอะ พ้นขีดอันตรายแล้วแต่ยังไม่ฟื้นคะ”

“ก็พ้นขีดอันตรายแล้วไม่ใช่เหรอ จะไปทำไม พี่เคยก็อยู่ดูแลจนไม่เข้าบริษัท เรื่องคดีก็ไม่เห็นโผล่มาเลย” เขาตอบอย่างไม่ยี่หระก่อนจะดึงสายตากลับมาสนใจงานอีกครั้ง

“คุณเตคะ ฉันถามจริงๆ นะคะ ไม่ใช่ไม่รู้ว่ามันเหิดอะไรขึ้น แต่ทำแบบนี้คิดว่าถูกต้องแล้วใช่มั้ยคะ แต่สำหรับฉันมองว่าคุณเตทำไม่ถูกคะ” รินนราแอบหงุดหงิดใส่เจ้านายเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ใจคิดเองเออเองแทนที่จะพูดความจริงออกไป

เพราะอะไรมันอาจจะดีขึ้นกว่าตอนนี้ก็เป็นได้

“งั้นคุณนราก็ทำหน้าที่เหมือนเดิม ดูแลเธอต่อไป” เขาตอบออกมาอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจแต่อย่างใดจนรินนราต้องระบายความในใจออกมา

“โธ่ คุณเตคะ แต่ฉันคิดว่าคุณหนูอยากให้คุณเตไปมากกว่านะคะ ถ้าให้ฉันไปบ่อยๆ มีหวังหลุดปากพูดออกไปแน่คะ” รินนราแอบขู่เจ้านายในสิ่งที่เธอช่วยเขาปิดบังเอาไว้

“คุณนราก็จะถูกไล่ออก” เขาตอบหน้าตาเฉย

“โอ้ งั้นฉันจะแวะไปแทนทุกวันนะคะ” เธอยิ้มจนตาหยีรีบพูดออกไปอย่างเอาใจก่อนจะเตรียมหมุนกลับออกไปทำงาน ทว่าถูกเจ้านายหนุ่มเรียกเอาไว้ก่อน

“ไม่ต้องแล้ว…เดี๋ยวผมไปเอง ช่วยเตรียมมะม่วงน้ำปลาหวานชุดหนึ่งให้ด้วย” เขารั้งแล้วเงียบลงก่อนจะพูดออกไปด้วยมาดเจ้านายอย่างเข้มขรึม

“ได้สิคะ ไม่มีปัญหาเลยคะ เดี๋ยวจะเตรียมแบบสำเร็จจะได้ไม่เห็นของมีคมนะคะ” รินนราคลี่ยิ้มกว้างด้วยความดีใจก่อนจะพูดอย่างรู้ใจเจ้านายแล้วรีบเดินออกจากห้องไปเมื่อถูกสายตาคมเบนมามองอย่างไม่พอใจ

เตชินเดินเข้ามาภายในห้องพักผู้ป่วยโดยที่มือด้านขวาถือถุงผ้าสีดำซื้อมีกล่องใส่มะม่วงพร้อมน้ำจิ้มอย่างน้ำพริกน้ำปลาหวาน สายตาคมมองดูเคนที่นั่งอ่านหนัฃสืออยู่ที่เก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วยจนอดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายไม่มีงานทำหรือถึงได้มานั่งอยู่ที่นี่ได้ทั้งวันทั้งคืนก่อนจะชะงักเมื่อได้เห็นใครอีกคนที่เพิ่มความหงุดหงิดและสร้างความรำคาญลูกตาให้กับเขา

“นายไม่มีฝึกงานหรือไงศิน” เตชินพูดขึ้นเสียงเรียบพลางเดินไปวางถึงลงบนโต๊ะที่ใช้สำหรับทานข้าวของผู้ป่วยก่อนจะเบนสายตาไปมองเคนที่วางหนังสือลงแต่ไม่ยอมลุกออกจากเก้าอี้

“ผมลาครับ” ศศินตอบคำถามตามปกติ

“นายรู้เรื่องเธอได้ไง” เขายิงคำถามใส่ศศินก็จริงหากแต่สายตาเอาแต่มองเคน

“เอ่อ เพื่อนที่ฝึกงานกับดาบอกมาครับ เห็นไปถามเลขาของพี่เตก็เลยรู้ครับ” ศศินตอบอย่างทำตัวไม่ถูก

“กลับไปได้แล้ว…พี่ด้วยครับ” เตชินออกปากสั่งศศินก็จริงแต่ไม่วายสั่งเคนด้วยเช่นกัน

“ผม…” เคนกำลังจะปฏิเสธแต่ถูกเตชินพูดตัดบท

“ผมเป็นสามีเธอ” เขาตอบออกไปเท่านั้นซึ่งเป็นคำตอบที่จบทุกคำถามที่จะเกิดขึ้นจากปากของคนสองคน หากแต่คงไม่ใช่สำหรับเคน

“แต่คุณหนูยังไม่ฟื้น ผมอยากให้แน่ใจว่าคุณหนูปลอดภัย” เคนยังคงนั่งอยู่ที่เดิมแล้วพูดออกไปอย่างไม่กลัวเตชินต่างจากศศินที่ลุกขึ้นยืนแต่ไม่กลางแทรกตัวเดินผ่านคนทั้งสอง

“ถ้าเธอฟื้นมีหรือครับที่คนอย่างพี่เคนจะไม่รู้” เตชินตัดสินใจหันไปทั้งตัวเพื่อกดดันเคน

“…ก็ได้ครับ แล้วผมจะมาใหม่” เคนยอมแต่โดยดีก่อนจะลุกขึ้น

เพราะมีบางอย่างที่ได้ยินจากหมอทำให้เขาฉุกคิดได้ว่าควรปฏิบัติตัวอย่างไรให้เหมาะสมและควรพอดีกับสิ่งที่กำลังทำอยู่ไม่ให้เป็นปัญหาและเลยเถิดไปไกลจนระงับเหตุไม่อยู่

เตชินมองผู้ชายทั้งสองคนเดินออกจากห้องไปจนประตูปิดจึงเดินไปนั่งลงแทนที่เคนทันทีแล้วมองดาริกาซึ่งยังไม่รู้สึกตัวจนเข้าช่วงเย็นของวันที่สองแล้วเช่นนี้ ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างมือล้วงกระเป๋ากางเกงมองหญิงอยู่เช่นนั้นกว่าหลายชั่วโมง

จนกระทั่ง…

“พ่อ!”

ดาริกาตะโกนออกมาพร้อมกับลืมตาขึ้นมาฉับพลันด้วยอาการตื่นตระหนกตกใจซึ่งทำให้เตชินสะดุ้งน้อยๆ นั่งหลังตรงรีบยื่นมือไปคว้ามือเรียวบางกุมเอาไว้ทันที แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเธอยกมืออีกข้างขึ้นมากุมศีรษะแสดงอาการเจ็บปวดที่หัวอย่างรุนแรงจนเขาต้องรีบตามแพทย์และพยาบาลทันทีผ่านเครื่องแจ้งเหตุฉุกเฉินข้างหัวเตียง ทันทีที่แพทย์ประจำไข้และนางพยายาลเข้ามาตรวจเบื้องต้นเตชินก็ถูกให้ออกไปรอนอกห้องได้ไม่นานก็ต้องหลับเข้าไปเมื่อแพทย์ประจำไข้ตรวจไม่พบความผิดปกติ

ทั้งเตชินและดาริกาตามองกันและกันโดยไม่ได้พูดคำใดออกไปหลังทั้งห้องเหลือเพียงหญิงสาวกับชายหนุ่มเท่านั้นกระทั่งรู้สึกได้ว่าข้างนอกมืดมากแล้วเขาจึงเป็นฝ่ายเริ่มพูดขึ้นก่อน

“ฉันจะให้ป้าแก้วกับจ๋ามานอนเฝ้าแล้วกัน” เขาพูดพลางลุกขึ้น

“เป็นพี่…เป็นพี่เตไม่ได้เหรอคะ” เธอมองเขาด้วยสายตาปกติอย่างกลบเกลื่อนความรู้สึกมากมายที่มีอยู่ในใจ

“…” เขาไม่ได้พูดอะไรแต่กลับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาต่อสายหาใครบางคนที่ทำให้เธอคิดว่าเขาคงไม่ทำตามที่เธอขอ

ทว่า…

“ป้าแก้วเหรอครับ…ป้าแก้วกับจ๋ามาอยู่เฝ้าดาได้ไหมครับ เธอฟื้นแล้ว ผมจะกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด…ขอบคุณครับ แล้วไม่ต้องบอกพี่เคนนะครับ”

เตชินคุยโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่งก็วางสายไปก่อนจะหันไปมองดาริกาที่นอนมองเขาโดยไม่พูดอะไรออกมาสักคำ หรือแม้แต่รอยยิ้มเธอก็ยังไม่มีให้ทั้งที่เขาทำตามที่เธอขอจนต้องเป็นฝ่ายพูดออกไป

“ไม่ดีใจหรือไง” เขาถามอย่างขอไปที

“ดีใจคะ ก็แค่กำลังหวั่นไหวกับพี่ที่ยอมดาเหมือนเมื่อก่อน” เธอตอบหากแต่ไร้รอยยิ้ม

“รอไม่นาน เดี๋ยวฉันกลับมา” เขาไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆ ตอบสนองออกไปนอกจากคำพูดเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

“ค่ะ” เธอตอบรับคำสั้น

บทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้นและเมื่อแก้วตากับจ้ะจ๋ามาถึงเตชินก็กลับออกไปทันทีไม่วายทิ้งท้ายด้วยคำเดิมว่าเขาจะกลับมาเฝ้าเธอและก็เป็นอย่างที่เขาพูดจนหัวใจเจ้ากรรมสั่นระรัวกับสิ่งที่เขากำลังกระทำอยู่ ยิ่งย้ำให้เหตุการณ์เมื่อสองคืนก่อนผุดขึ้นมาในความทรงจำ

ภาพความทรงจำบทเตียงและรอยเลือดจุดเล็กบนผ้าปูที่นอน

พลัน หญิงสาวก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อๆ จนต้องเบนสายตาไปมองเพดานแทนใบหน้าของเตชินที่นั่งอยู่บนโซฟานั่งทำงานในไอแพดราคาแพง จนเขาต้องเอื้อนเอ่ยขึ้นเมื่ออยู่ๆ เธอก็หันไปมองทางอื่น

ใช่ เขารู้ตัวว่าเธอกำลังมองอยู่

“เพดานน่ามองกว่าฉันหรือไง” เขาพูดทั้งที่ยังก้มหน้ามองหน้าจอไอแพด

“เปล่าคะ ดาเริ่มง่วง” เธอแก้ตัว

“งั้นก็นอน” เขาพูดพลางวางไอแพดก่อนจะลุกขึ้นไปปิดไฟให้เหลือเพียงจุดที่เขานั่งทำงาน

หากแต่การกระทำของเขาช่างทำให้หัวใจดวงน้อยหวั่นไหวอีกครั้ง เต้นระรัวอย่างไม่กลัวเลยสักนิดว่าต่อจากนี้อาจจะมีแต่เรื่องเสียความรู้สึกก็เป็นได้ เขาอาจแค่อยากขอบคุณที่ช่วยบริษัทเขาไว้เพียงเท่านั้น

คงไม่ได้ใจตรงกันกับเธอ

แต่เธอก็ดันเผลอไผลเอาหัวใจลงไปเล่นอย่างไม่กลัวเจ็บเสียอย่างนั้น