บทที่ 11 เมื่อฝันค่อยๆ ปรากฏ (1)

บทที่ 11

เมื่อฝันค่อยๆ ปรากฏ

ดาริกาขึ้นมาบนดาดฟ้าของบริษัทที่ถูกจัดแต่งสวนเล็กๆ ให้ร่มรื่นยามที่พนักงานขึ้นมาพักผ่อน หญิงสาวนั่งลงปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ออกมาโดยไร้เสียงสะอื้นไห้พันความทรงจำตลอดสองเดือนที่ผ่านมาก็ผุดขึ้น

‘ทำไมไม่ระวัง’ เสียงทุ้มละมุนเอ่ยขึ้นพลางช้อนตัวหญิงสาวขึ้นจากพื้นแล้วพาเธอไปนั่งลงบนโซฟาก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินกลับไปหยิบไม้กวาดและที่ตักไปกวาดเศษแก้วที่หล่นแตก

‘ขอโทษนะคะที่ไม่ระวัง ดาเอาแต่คิดเรื่องงานจนเหม่อไปหน่อยคะ’ เธอตอบโต้เตชินด้วยรอยยิ้มกริ่มกับความอ่อนโยนของเขา

‘มันเวลาเลิกงานแล้ว ตอนนี้เธอควรพักผ่อน…เธอปวดหัวอีกแล้วเหรอ’ เขาเงียบลงแล้วก้มลงหยิบเม็ดยาพาราเซตามอลขึ้นมาก่อนจะหันไปถาม

‘ค่ะ แต่ไม่มากนะคะ แค่ไม่อยากตื่นมาแล้วไม่สดชื่น’ เธอตอบออกไปตามตรง

หลังจากนั้นเขาก็กลายเป็นคนเตรียมยายามที่เธอปวดหัวเล็กน้อย หากยามที่เธอปวดจนทนไม่ไหวก็พาไปโรงพยาบาลทันทีจนเคนที่มักจะตามติดเป็นเงาหาโอกาสเข้าใกล้เธอไม่ได้เลย

และในวันที่เธอกับเขาไปทำงานพร้อมกัน…

‘นั่งอยู่แบบนี้นั่นแหละ’ เขาพูดเสียงเรียบเรื่อยอย่างไม่สนใจหญิงสาว

‘ถ้ามีคนเข้ามาเห็นจะดูไม่ดีนะคะ’ เธอพูดพลางมองไปที่ประตูห้องทำงาน

‘มองแค่ฉัน’ เขาพูดจบก็รั้งใบหน้าของเธอหันกลับมาก่อนจะประกบจูบจนจบลงที่ภายในห้องทำงานร้อนระอุด้วยสิ่งของที่ตกกระจายเต็มพื้น

มือหนาที่ปลดชุดนักศึกษาของเธอออกจนหมดสิ้นเริ่มลูบไล้ไปตามผิวเนียนนุ่มจนพอใจก่อนจะมอบความเป็นตัวตนของเขาให้เธออย่างเร่าร้อน มอบความสุขให้เธอที่นอนราบลงไปกับโต๊ะทำงานอย่างมีความสุขยามที่เขาสัมผัสด้วยมือและริมฝีปาก ยิ่งรู้สึกดีเมื่อเขาสอดใส่เขามาไม่ว่าเธอจะนอนราบกับโต๊ะหรือยืนบนพื้นหันหลังให้เขาได้ทำในสิ่งที่ต้องการมอบให้เธอ

แต่แล้วความทรงจำเหล่านั้นก็มลายหายไปเมื่อเสียงของรินนรากังขึ้นจากด้านหลัง จึงทำให้ดาริการีบยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาให้แห้งก่อนจะหันกลับไปมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม

“คุณหนู อยู่นี่นี่เอง”

“พี่นรา”

“อย่าเก็บไปคิดมากเลยนะคะ ที่คุณเตพูดแบบนั้นก็คงเพราะไม่อยากให้คนนอกเข้ามาบริษัทมากกว่าคะ พอเห็นเพื่อนคุณหนูมาแบบนี้ก็คงกลัวว่าจะมีคนต่อว่าคุณหนูที่พาคนนอกมาทั้งที่มีกฎ เดี๋ยวคุณเตก็เย็นลงคะ”

รินนราพูดพลางเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้างดาริกาก่อนจะมองตรงไปข้างหน้าซึ่งเป็นวิวทิวทัศน์เมืองยามกลางวันที่สวยแตกต่างไปจากยามกลางคืนแต่ให้ความรู้สึกสบายใจเมื่อได้มองมากกว่าจะไปมองตัวหนังสือมากมาย สมแล้วสถานที่แห่งนี้ถึงได้มีแต่คนอยากขึ้นมาพักผ่อน

“ดาเองก็สับสนไปหมดแล้วคะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายจนดางง ดาไม่รู้แล้วว่าที่ผ่านมาเขากำลังเอาชนะดาเพื่อให้ดายอมแพ้แล้วหย่ากับเขา หรือเขาทำมันด้วยความรู้สึกดีๆ กับดากันแน่”

ดาริกาพูดทั้งที่สายตาเอาแต่มองตรงไปข้างหน้าเพื่อไม่ให้ตัวเองเกิดความกลัวยามที่เห็นรินนราที่พยายามปลอบเธอจนไม่กล้าที่จะทำในเรื่องที่ควรทำอย่างการ...

การหย่า...

“คุณหนูคะ พูดอะไรกันคะเนี่ย ยงหย่าอะไรกันทำไมคิดแบบนั้นกันคะ” รินนราพูดเสียงกลั้วหัวเราะอย่างรู้สึกแปลกๆ ที่ดาริกาพูดออกมาเช่นนั้น

“ความจริงแล้วดากับพี่เตจะต้องหย่ากันตั้งแต่จบงานศพพี่โซคะ แต่ดาแค่อยากทำอะไรเพื่อพี่โซเป็นครั้งสุดท้าย” เธอตอบออกไปอย่างไม่คิดปิดบัง

หญิงสาวยังจำได้ดีว่าหลังจากนั้นชายหนุ่มโกรธเกลียดเธอแค่ไหนจนไล่ออกจากบ้านไม่พอยังทำท่าทางรังเกียจจนเห็นได้ชัดโดยไม่ต้องถามออกไปให้มากความ ทั้งยังส่งข้อความเรื่องหย่ามาให้โดยที่เธอก็ไม่ได้บอกใครแม้แต่กับเคนเธอก็ไม่อยากบอกเพื่อไม่ให้พวกเขาเหล่านั้นมาทำให้เธอลังเล เมื่อตั้งใจแล้วว่าจะยอมหย่าให้กับเขาหลังเธอเรียนจบ

แต่ดูเหมือนตอนนี้คงจะต้องหย่าให้เขาเร็วกว่าที่คิด แต่เวลาก็เหลืออีกไม่นานแล้วที่จะถึงวันเรียนจบของเธอ หย่ากันตอนนี้ก็คงไม่แตกต่างกันเพียงแค่เร็วขึ้นมาหน่อย

“หย่าเหรอคะ คุณหนูใจเย็นๆ นะคะ อย่าวู่วามเลยคะ” รินนราขมวดคิ้วถามออกไปอย่างไม่เข้าใจและสับสนเล็กน้อย แม้จะรู้เรื่องราวของเจ้านายด้วยเพราะเป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์เมื่อหกปีก่อนกับเตชิน

แต่ไม่คิดเลยว่าเจ้านายกับหญิงสาวจะหย่ากัน!

“ดาไม่ได้วู่วาม แต่การแต่งงานของดากับพี่เตถูกกำหนดมาแล้วว่าจะต้องหย่ากันเมื่อดาเรียนจบคะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า

“อะไรนะคะ! ไม่ ไม่สิคะ ขอตั้งสติแป๊บนะคะคุณหนู” รินนราอุทานออกไปด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าสิ่งที่พูดออกมาจะเป็นการตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก หากแต่คิดว่าเป็นเพราะเมื่อครู่ที่ทะเลาะกันถึงได้พูดออกมาด้วยความโกรธ

“ดาจะหย่ากับพี่เต ถึงจะเหลือเวลาอีกเดือนกว่าแต่มันก็ไม่ต่างกันกับตอนนี้ หย่าตอนนี้ก็ดีแล้วคะเวลาที่เหลือดาจะทำมันให้ดี” ดาริการะบายยิ้มออกมาอย่างร่าเริงแล้วหันกลับไปพูดกับรินนรา บ่งบอกให้รู้ว่าสิ่งที่พูดออกมาเป็นความจริงทั้งหมด

“เดี๋ยวนะคะ เดี๋ยวสิคะ ตอนนี้พี่งงไปหมดแล้วนะคะ หย่า…ไม่สิคะ” รินนราหันหน้าไปทางอื่นพลางยกมือขึ้นมาทั้งสองข้างในระดับหน้าอกอย่างต้องการบอกให้รู้ว่าเธอต้องการพักและทบทวนทุกอย่างที่พูดออกมาและต้องการควบคุมอารมณ์ของตัวเองที่กำลังสับสนให้คงที่

“เขาเองก็คงอยากหย่ากับดามาตั้งนานแล้วคะ ไม่งั้นคงไม่เกลียดดาจนต้องมาทำทุกวิถีทางจนสำเร็จแบบนี้ ถือว่าที่ผ่านมาสองเดือนกว่าชดใช้ให้กับเขาแล้ว...กับการที่ดาต้องทำให้พี่โซต้องตาย…” ดาริกาได้พูดในสิ่งที่ไม่มีใครรู้สาเหตุการณ์เสียชีวิตของเตโซออกไป

เพราะแม้แต่รินนราก็ไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัดถึงการเสียชีวิตของเตโซ จนเวลาล่วงเลยมาสองเดือนกว่าก็ไม่มีใครพูดถึงอีกมีแต่การมีปากเสียงและการเอาแต่มึนตึงใส่กันของเตชินกับดาริกาจนเธออดหงุดหงิดไม่ได้ที่ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมหันหน้าเข้าหากันพูดความจริงออกมา

ใช่ รินนราเข้าใจเช่นนั้น แต่ไม่คิดมาก่อนว่าจะมีเรื่องของเตโซเข้ามาเกี่ยวข้องเช่นนี้

“อะไรนะคะ!” รินนราอุทานออกมาอีกครั้งเมื่อสถานการณ์เริ่มเลยเถิดกันไปใหญ่อละเพราะกำลังตกใจสุดขีด