บทที่ 13 คนตายที่ฟื้นขึ้นมา (1)

บทที่ 13

คนตายที่ฟื้นขึ้นมา

“คุณเตจะพาฉันไปไหนคะ”

ดาริกาถามขึ้นทันทีเมื่อพบว่าเส้นทางที่รถกำลังวิ่งไม่ใช่เส้นทางที่กำลังกลับไปคอนโดมิเนียม แม้จะรู้ว่าเป็นเส้นทางที่ตรงกลับบ้านแต่เธอก็ยังอยากจะพูดออกไปให้เขาฉุกคิดได้ว่าไม่ควรทำตามใจไปมากกว่านี้ เพราะตั้งแต่ทุกอย่างจบลงในห้องทำงานจนถึงเวลาเลิกงานเตชินก็เอาแต่ตัวคิดเธอไม่พอยังออกคำสั่งอย่างเอาแต่ใจ จนกระทั่งตอนนี้ที่ตัดสินใจเองโดยไม่บอกเธอก่อน แค่ที่โอบเอวเธอเดินออกจากบริษัทจนพนักงานต่างพากันหันกลับไปซุบซิบก็มากพอแล้วยังมาแย่งโทรศัพท์มือถือของเธอไปกดตัดสายศศินทิ้งอีก แล้วตอนนี้คืดจะทำอะไรอีกให้ต้องโมโหไปมากกว่านี้กัน

แต่ทว่าไม่มีการโต้ตอบจากชายหนุ่มจึงทำให้หญิงสาวหันไปมองด้วยความหงุดหงิดก่อนจะคลายคิ้วที่ขมวดเข้าหากันออกเมื่อพบว่าเขากำลังมองตรงไปข้างหน้าราวกับกำลุงครุ่นคิดเรื่องบางอย่างอยู่จนเธอต้องรีบยื่นมือไปวางลงบนแขนของเขาแล้วพูดจึ้นอีกครั้ง

“คุณเตคะ มีสมาธิขับรถหน่อยสิคะ”

“อืม”

การยื่นมือมาของเธอทำให้เขามีสติตั้งใจขับรถได้อย่างปลอดภัยจนมาถึงแยกไฟแดงที่จะข้ามไปอีกฝั่งถนนเข้าเส้นกลับบ้านสาวเจ้าจึงเอื้อนเอ่ยถามอีกครั้ง ทว่าก็พบว่าเขานั้งเหม่ออีกครั้งแต่ครานี้ยังดีที่รถกำลังติดไฟแดงไม่ใช่กำลังขับเคลื่อนไปตามท้องถนน

“คุณเต คุณคิดอะไรอยู่” เธอถามติดรำคาญนิดๆ ที่เขานั่งเหม่อลอยอีกครั้ง

“เธอพูดว่าอะไรนะ” เขาหันกลับมาถามทั้งที่ในหัวยังคงครุ่นคิดไม่เลิกกับรถซีดานคันหนึ่งที่คุ้นตา ซึ่งเขาเห็นมันจอดอยู่ที่ลานด้านหน้าบริษัทไม่ไกลมากนัก

ความคลับคล้ายคลับคลารถคันนัเนทำให้เขาเลิกครุ่นคิดหาคำตอบไม่ได้เสียที

“…คุณจะพาฉันไปไหนคะ” เธอรู้ว่าเขากำลังพากลับบ้านแทนคอนโดมิเนียมแต่ก็ยังถามออกไปอย่างไม่เข้าใจกับเข้าตัวที่เคยเอ่ยปากไล่เธอออกมา

“เธอจะต้องกลับไปอยู่บ้าน” เขาตอบออกไปเพียงแค่นั้นก่อนจะใส่เกียร์เหยียบคันเร่งออกตัวเมื่อไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียวก่อนจะพึมพำออกมาเมื่อฉุกคิดขึ้นมาได้ ว่ารถคันที่เห็นคือรถของเพื่อน “ธนา…มันมาทำอะไร”

“คุณเตพูดอะไรนะคะ” เพราะระยะห่างที่ไม่มาภายในรถทำให้เธอได้ยินเสียงพึมพำของเขาไม่ชัดเจนจึงคิดว่ากำลังสนทนากับตนจึงถามกลับไป

“เปล่า ไม่มีอะไร” เขาปฏิเสธหากแต่คิ้วขมวดเข้าหากันจนยากจะคลายออกได้ง่ายๆ

“คุณเตคะ พาฉันกลับ อือ!”

ดาริกายังไม่ทันจากกล่าวจบประโยคดีก็ต้องอุทานออกมาในลำคอเมื่อถูกเตชินยื่นมือมารั้งท้ายทอยแล้วเอี้ยวตัวมากดจูบเธออย่างกะทันหันจนเธอไม่ทันตั้งตัว และทันทีที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกพร้อมกับคำพูดที่ทำให้เธอหน้าบึ้งคิ้วขมวดด้วยความโมโหที่เขาเอาแต่ใจจนเธอเอาชนะไม่ได้เฉกเช่นนี้ทุกครา

เธอทั้งโมโหตัวเองและโมโหเขา

“ถ้าเธอยังเรียกฉันว่าคุณอีกฉันก็จะจูบเธอจนกว่าจะกลับมาเรียกฉันว่าพี่” เขาพูดจบก็เหยียบคันเร่งเคลื่อนรถออกไปทันทีตามปกติราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่ได้ทำในสิ่งที่กำลังทำให้เธอหงุดหงิดใจ

“คุณ พี่เตมองทางนะคะ!” เธอแทบคลั่งเมื่อเขาทำท่าจะเอี้ยวตัวมาจูบจริงๆ อย่างที่ลั่นวาจาเอาไว้จนเธอต้องรีบตะโกนออกไปด้วยความตกใจและเหลือเชื่อกับความบ้าบิ่นของเขาขณะที่กำลังขับรถอยู่

“ก็แค่นั้น” เขาพูดเสียงเรียบเรื่อยอย่างปกติ

“คนเอาแต่ใจ” เธอได้แต่บ่นอุบอิบต่อว่าคนขับอย่างไม่พอใจเพราะเธอทำอะไรมากไปกว่าแอบต่อว่าเขาเบาๆ เท่านั้น

หลังจากนั้นดาริกาก็นั่งเงียบมาตลอดทางด้วยความอึดอัดใจเมื่อสาวเจ้าอยากจะพูดออกไปมากกว่าเพื่อต่อต้านเตชินแต่ก็ไม่กล้าที่จะต่อกรกับเขาด้วยเพราะเธอจะต้องเป็นฝ่ายยอมอยู่ตลอดอย่างเลี่ยงไม่ได้จนกระทั่งรถเคลื่อนตัวมาจอดสนิทที่หน้ามุกบ้านก่อนที่จะหันไปมองนอกระจกรถก็พบว่าคนในบ้านต่างเดินออกมายืนรอด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างยินดีที่เธอกลับเข้ามาอยู่บ้านวรากุลพาณิชอีกครั้งด้วยการพากลับมาของชายหนุ่มผู้ซึ่งเคยออกปากไล่หญิงสาวต่อหน้าคนอื่น

และทันทีที่สาวเจ้าลงจากรถป้าแก้วตาก็ตรงเข้ามากุมมือทั้งสองข้างของดาริกาด้วยความคิดถึงแกมดีใจที่ได้คุณหนูของตนกลับมาให้ดูแลให้ปรนนิบัติเหมือนเคยเพราะตลอดหกปีที่เธอเข้ามาอยู่ในบ้านวรากุลพาณิชก็มีแต่สีสันของรอยยิ้มเจ้านายอีกทั้งยังมีคุณหนูตัวเล็กที่มักจะสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับทุกคนอย่างเอ็นดูจึงอดไม่ได้ที่จะดีใจจนออกนอกต่อหน้าของเตชินที่มองมาด้วยสายราบเรียบ

“คุณหนู ป้าดีใจจังเลยที่คุณหนูกลับมาอยู่บ้านสักที ออกไปอยู่คนเดียวลำบากแย่เลย ยิ่งตัวเล็กแขนก็บางคงทำอะไรไม่สะดวกสบายเหมือนเมื่อก่อนใช่มั้ยคะ กลับมาให้ป้ากับจ๊ะจ๋าดูแลนะคะ ดูสิตั้งแต่สามเดือนก่อนป้าก็อดเป็นห่วงคุณหนูไม่ได้เลยกลัวจะเจอคนไม่ดี” ป้าแก้วตารีบพูดออกไปแกมส่งสัญญาณให้เตชินได้รู้ว่าอย่าได้ไล่ดาริกาออกจากบ้านไปอีก

หากคิดจะไล่หญิงสาวออกไปก็จงจำไว้ว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีและอันตรายกับสาวเจ้าเหมือนเมื่อสามเดือนก่อนจนนอนโรงพยาบาลไปหลายคืน หนำซ้ำยังต้องอยู่คนเดียวมาหลายสัปดาห์คงลำบากไม่น้อยยามที่ไม่มีแก้วตากับจ๊ะจ๋าช่วยกันดูแลเอาใส่ใจเหมือนเมื่อก่อน

“ดาสบายดีคะป้าแก้ว ดาออกไปอยุ่แบบนั้นจะได้ดูไม่ไร้ประโยชน์ด้วยนะคะ” ดาริกาตอบพร้อมส่งยิ้มกว้างให้กับป้าแก้วตาและคนอื่นๆ ที่ส่งยิ้มมาเป็นทัพเสริมป้าแก้วตาให้รู้ว่าทุกคนต้องการให้ดาริกากลับมาอยู่บ้าน แต่คำพูดของเธอก็ไม่วายแขวะไปถึงคนตัวสูงที่เพิ่งยื่นกุญแจรถให้กับคนขับเพื่อเอารถกลับไปเก็บที่โรงจอดรถ

“พูดอะไรแบบนี้คะ ไปคะเข้าบ้านกัน ป้าเตรียมของโปรดคุณหนูเอาไว้เพียบเลยคะ หรือคุณหนูอยากทานอะไรบอกป้าได้เลยเดี๋ยวป้าจะรีบสั่งให้แม่ครัวทำให้คะ” ป้าแก้วพูดพลางรั้งเอวดาริกาเดินเข้าบ้านโดยไม่สนใจเตชินที่มองตามทุกคนซึ่งกำลังเดินกลับเข้าบ้านตามป้าแก้วตากับดาริกาเข้าไปข้างในราวกับว่าไม่มีเขายืนอยู่เสียอย่างนั้น

ชายหนุ่มมองทุกคนที่เดินตามดาริกากับป้าแก้วตาเข้าไปในบ้านด้วยรอยยิ้มมีความสุขกับการกลับมาของหญิงสาวแม้จะถูกเขาบังคับให้กลับมาก็ตาม แต่จะทำอย่างไรได้เมื่อเขาเป็นคนไล่เธอออกไปก็ต้องเป็นคนพาเธอกลับมาทั้งยังถูกคำพูดของป้าแก้วตากรอกหูอยู่ทุกวันยามที่กลับมานอนบ้าน

‘คุณเตคะ ทำไมไม่พาคุณหนูกลับบ้านล่ะคะ ออกไปอยู่คนเดียวแบบนั้นต้องลำบากแน่ๆ เลย สงสารคุณหนูเถอะนะคะ นี่ก็ผ่านมาสองเดือนกว่าแล้วนะคะ ไม่เบื่อเหรอคะที่ป้าพูดแบบนี้ตั้งแต่คุณเตไล่คุณหนูออกไปจนคุณหนูเข้าโรงพยาบาล’

เสียงป้าแก้วตาดังขึ้นอย่างกล่าวโทษว่าเป็นความผิดของเตชินเต็มประตูและยิ่งได้รู้เรื่องที่ดาริกาได้รับบาดเจ็บจนเข้าโรงพยาบาลแม้ว่าตอนนี้จะออกจากโรงพยาบาลแล้วก็ตามแต่สาวเจ้าก็ยังไม่ได้กลับเข้ามาอยู่บ้าน แม้การพูดแบบนี้ทุกวันมานานเป็นเดือนๆ ของป้าแก้วตาจะทำให้ชายหนุ่มรู้สึกขึ้นมาบ้างแล้วแต่เขาก็หาโอกาสที่จะพาเธอกลับมาอยู่บ้านไม่ได้เสียที แต่พอจะพูดก็เกิดเรื่องให้ต้องโมโหทะเลาะกันทุกคนจนลืมไปในที่สุด

จนกระทั่งในวันนี้ที่เขาใช้กำลังบีบบังคับแกมเอาแต่ใจให้เธอกลับมาอยู่บ้านได้แม้จะต้องต่อปากต่อคำกับเธอบ้างก็ตาม แต่ที่เขาทำไปก็ไม่ใช่เพื่อนคนที่บ้านหลังนี้แต่เพื่อตัวเองด้วยเช่นกัน

“เธอเหยียบเท้ากลับเข้ามาแล้วก็ยากจะกลับออกไปแล้วนะดาริกา”