บทที่ 13 คนตายที่ฟื้นขึ้นมา (2)

เสียงข้อความเข้าในช่วงเย็นของวันทำให้เคนที่กำลังเดินไปตามทางเดินบ้านพักแถวชานเมืองพร้อมกับคนอื่นๆ หลังกลับมาจากจับตาดูศศินที่บริษัทของเจ้านายก็ต้องหยุดเดินแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทด้านในขึ้นมาเปิดอ่านก็พบว่าเป็นข้อความจากไลน์กลุ่มของคนในบ้านวรากุลพาณิช ซึ่งเป็นจ๊ะจ๋าที่ส่งข้อความบอกให้ทุกคนได้รู้ข่าวดีเมื่อคุณหนูเพียงคนเดียวกลับมาอยู่บ้านพร้อมกับภาพถ่ายดาริกาซึ่งกำลังทานมื้อเย็นอยู่กับเตชิน

“มีเรื่องอะไร” พฤกษ์ที่เห็นเพื่อนหยุดเดินแล้วก้มมองโทรศัพท์พลางคลี่ยิ้มออกมาคนเดียวจึงเอ่ยถามกลับพลางขมวดคิ้วสงสัยใคร่รู้

“คุณเตพาคุณหนูกลับไปอยู่บ้านแล้วน่ะ” เคนเงยหน้าตอบเพื่อนก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋าเสื้อด้านในแล้วเดินต่อทันทีด้วยอารมณ์ความรู้สึกดี

“แบบนี้ก็หายห่วงน้องดาขึ้นมาบ้าง” พราวมุกที่ได้ยินพอดีจึงพูดออกไปก่อนจะหันไปมองเมื่อได้ยินคำพูดของเตโซพร้อมกับคนร่างสูงที่เดินออกมาจากห้องนั่งเล่น

“ยังไงก็วางใจไม่ได้จนกว่าทุกอย่างจะจบลง” เตโซพูดพลางเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของคนทั้งสี่พลางมองใบหน้าแต่ละคนด้วยสีหน้าราบเรียบ

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะตามดูแลคุณหนูไม่ให้เกิดเรื่องอันตรายได้อีก” เคนพูดให้คำมั่นแกมรู้สึกผิดที่ดูแลดาริกาได้ไม่ดีพอตามคำสั่งของเตโซจนต้องเจ็บตัวเข้าโรงพยาบาลในคราวก่อน

“ทำให้ดีกว่านี้ โชคดีแค่ไหนที่เรื่องคราวที่แล้วเป็นเรื่องไม่คาดคิด ไม่ใช่คนของคณินที่ส่งมาวางแผนลอบทำร้ายน้องดา” เตโซพูดก่อนจะเดินนำทุกคนไปยังห้องทำงานบนชั้นสองของบ้านเดี่ยวแถวชานเมือง ซึ่งเป็นบ้านของญาติห่างๆ ของพราวมุกที่ปล่อยเช่า

“ผมคิดว่าการที่คุณเตพาคุณหนูกลับไปอยุ่บ้านก็ทำให้เราเบาใจขึ้นมาบ้างนะครับ ถ้าคุณหนูยังอยู่ที่คอรโดเกรงว่าจะทำให้คุณโซห่วงหน้าพะวงหลังเปล่าๆ นะครับ” พฤกษ์พูดขึ้นพลางก้าวเท้ายาวไปเปิดประตูให้กับทุกคนเมื่อเดินขึ้นมาถึงหน้าห้องทำงาน

“นั่นสิคะ เรื่องคราวก่อนฉันก็ส่งคนไปสืบมาเงียบๆ แล้วว่าไม่มีอะไรจริงๆ วางใจเรื่องน้องดาก็ได้นะคะพี่โซ เพิ่งฟื้นตัวได้ไม่นาน” พราวมุกพูดขึ้นอย่างเป็นห่วงเตโซพลางมองอีกฝ่าย นั่งลงบนเก้าอี้อีกฝั่งของโต๊ะทำงานก่อนจะนั่งลงตามที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเตโซ ส่วนชายหนุ่มทั้งสามคนต่างหาที่นั่งโดยเคนกับพฤกษ์นั่งอยู่ไม่ไกลมากนักที่โซฟาตัวยาวข้างโต๊ะญี่ปุ่น ส่วนธนายกเก้าอี้มานั่งลงด้านข้างเธอ

“ขอบคุณมุกมากที่ยอมช่วยพี่” เตโซยกยิ้มบางให้กับพราวมุกก่อนจะหันไปมองที่เคนและพฤกษ์เพื่อเริ่มคุยเรื่องแผนขั้นต่อไป

เมื่อตอนนี้หาหลักฐานเอาผิดคณินและศศินได้แล้วแต่ก็ยังเหลือเพียงรายชื่อที่ลงนามพร้อมลายเซ็นที่ไม่สามารถปลอมแปลงได้ ต่อให้ทั้งคลิปจะเห็นหน้าทุกคนพร้อมเสียงอย่างชัดเจน และคลิปวิดีโอจากกล้องแอบถ่ายตัวเล็กในห้องของธนากรแล้วก็ตามแต่ก็ยังไม่หนักพอที่จะรื้อคดีขึ้นมาดดำเนินใหม่ได้ด้วยเพราะคดีฆาตกรรมธนากรเกี่ยวข้องกับนักการเมืองและนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่หลายคนจึงยากที่จะรื้อมันขึ้นมาเพียงหลักฐานสองชิ้น แต่แล้วเตโซก็ต้องฉุกคิดได้ว่าหากไม่มีพยานบุคคลก็คงยากต่อให้ได้รายชื่อมาแล้วก็ตาม

“เรื่องพยานบุคคลผมจะคุยกับสายให้มาเป็นพยานแลกกับไม่ถูกดำเนินคดี ได้หรือเปล่าครับคุณธนา” พฤกษ์พูดขึ้นเมื่อเตโซพูดถึงพยานบุคคลระหว่างที่สนทนาเรื่องแผนขึ้นต่อไปก่อนจะหันไปถามธนา

“ได้ครับ ยิ่งสายคนนี้ของพฤกษ์ทำงานกับคณินมานานด้วยแล้ว ฉลุยเลยครับ แล้วยังมีตำแหน่งเป็นผู้ชายมือซ้ายของคณินแน่นอนว่าเป็นพยานบุคคลชั้นเยี่ยมเลย” ธนาตอบคำถามที่ทำให้ทุกคนชื้นใจขึ้นมาบ้าง

“งั้นก็ไม่มีปัญหาเรื่องพยานบุคคลที่มีน้ำหนักแล้ว เหลือแค่รายชื่อเท่านั้น แล้วรายชื่อนั้นอยู่ที่ไหนกันล่ะ” พราวมุกเมื่อหลอมตัวเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยแล้วหญิงสาวจึงไม่อยากเป็นตัวถ่วงให้กับทุกคน เธอจึงพยายามช่วยให้ได้มากที่สุดหลังช่วยดูแลเตโซมาตลอดตั้งแต่ชายหนุ่มผ่านการผ่าตัดมาได้ด้วยดีจนกระทั่งฟื้นขึ้นมารักษาตัวให้แข็งแรงขึ้น

“พี่กำลังตามสืบอยู่ว่ารายชื่อพวกนั้นอยู่ที่ไหน ข้อความที่คุณอาส่งมาหาพี่ก็บอกว่ารายชื่อส่งเข้าอีเมลแล้ว พอพี่เปิดอีเมลดูก็หาไม่เจอ” เตโซตอบข้อสงสัยของพราวมุกที่ทุกคนก็อยากรู้เหมือนกัน

“อีเมลงั้นเหรอคะ ถ้าในตอนนั้นคุณธนากรกำลังคุยกับพี่โซก็ต้องเป็นอีเมลพี่โซสิคะ จะส่งเข้าอีเมลใครได้” เธอพูดสำทับพลางครุ่นคิดเมื่อรู้แล้วว่าในตอนนี้อีเมลที่ธนากรส่งไปนั่นไม่ได้เข้ามาที่อีเมลของเตโซ

“ถ้าไม่ใช่อีเมลของคุณโซก็น่าจะเป็นอีเมลของลูกสาวท่านก็ได้นะครับ”